lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
SIERPIEŃ

nr 8/2010

Służba charyzmatyczna osób zakonnych w Kościele

Rzeczą podstawową dla każdej osoby zakonnej jest umieszczenie osoby Jezusa Chrystusa w centrum swojego życia osobistego i wspólnotowego, w centrum działań dydaktycznych i apostolskich. To zakłada kształtowanie postawy naśladowania Pana. „Tak jak Boski Nauczyciel, konsekrowany przez Ojca, przyjął w pełni swą misję w służbie ludziom, oddając dla nich swe życie, tak wy (osoby zakonne!), jeśli dążycie do naśladowania Go w darze dla braci, musicie dążyć ku temu, aby wasza służba apostolska wypływała z niezachwianej miłości wobec Tego, którego poprze z profesję ślubów zakonnych przyjęliście na zawsze” (Jan Paweł II).

Podstawowymi aspektami życia zakonnego są: konsekracja, komunia i misja. Konsekracja oznacza „intymne i osobiste doświadczenie Boga, od którego płynie niewyczerpana moc łaski i miłości, konieczna do tego, by żyć Ewangelią bez kompromisów. Życie w Komunii z Bogiem to również tajemnica owocnego życia we wspólnocie oraz misji będącej jednocześnie przylgnięciem do Bożego powołania i hojną odpowiedzią na oczekiwania braci”. Pełnienie misji wiąże się z wykorzystaniem daru (charyzmatu), którym Bóg obdarzył założyciela Zgromadzenia i wszystkich, którzy z powołania Bożego znaleźli się na linii realizacji tego daru w życiu danego zakonu. To stanowi podstawowe dobro, które zakon wnosi w życie Kościoła, społeczeństwa i państwa. Czyni to pod kierunkiem przełożonych zakonnych i biskupów diecezji.

Każde powołanie zakonne zakorzenione w Bogu i kościelnym charyzmacie niesie dobro samej osobie powołanej, Kościołowi i tym osobom, których ogarnia świadectwem swego życia i działalności apostolskiej.

ks. Henryk Żukowski