lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
KWIECIEŃ
nr 4/2010

Ołtarz Męki Pańskiej

Zwycięzca śmierci, piekła i szatana

wychodzi z grobu dnia trzeciego z rana…

To, czego doświadczył Chrystus w dniach swojej męki, stało się inspiracją dla twórców następnych pokoleń, by pokazać Jego wielkość i nasze miejsce przy Nim.

Twórcy wszystkich epok wczytywali się w Biblię i starali się pokazać postać Jezusa – prawdziwą i Boską.

W roku 1511 Albrecht Altdorfer na prośbę opata klasztoru św. Floriana, Petera Mauera, maluje ołtarz Męki Pańskiej, nazywany dziś ołtarzem św. Floriana. Przedstawia on sceny z ostatnich dni Jezusa: w pierwszym rzędzie Chrystusa w Ogrójcu, pojmanie Jezusa i spotkanie z Kajfaszem; w drugim rzędzie cierniem ukoronowanie, Piłata umywającego ręce, niesienie krzyża oraz ukrzyżowanie. Sceny te były widoczne w dni świąteczne, kiedy ołtarz był otwierany.

Trzy z czterech scen górnego rzędu rozgrywają się nocą. Widać tu mistrzostwo Altdorfera, który kładzie nacisk na światło, które nadaje obrazom charakter tajemniczego misterium. Blask czerwonego nieba to symbol obecności Boga Ojca. Kompozycyjnie to wszystko prowadzi do ukazania postaci Jezusa.

W dolnym rzędzie ołtarza znajdują się kolejne sceny Męki Pańskiej. Altdorfer rozgrywa je na tle architektury, która zwiększa dynamikę obrazów i wywołuje niepokój.

Tylko w scenie cierniem ukoronowania postać Jezusa jest w białej szacie (symbol czystości), z tyłu widać postać trzymającą palmę (symbol męczeństwa). W scenie z Piłatem i niesieniu krzyża postać Chrystusa jest odziana w czerwoną szatę (symbol władzy królewskiej).

Ukrzyżowanie jest najbardziej patetyczną wizją przejmującą swoim realizmem. Niezwykła jest oryginalna kompozycja, w której krzyże ustawione są w linii prostej, a jednocześnie tworzą wrażenie głębi.

Tylko postać Jezusa jest w pełni widoczna, reszta jest jakby mniej ważna. Z postaci Jezusa emanuje spokój, widać Jezusa jako wcielonego Boga, a nie udręczonego człowieka i tylko niebo zaczyna się robić ciemne, zwiastując gniew Boga Ojca.

Sceny złożenia do grobu i Zmartwychwstania były malowane w późniejszym czasie, w 1518 roku. Chociaż ołtarz był malowany przez siedem lat, cechuje go jednolitość.

Dymitr Grozdew