lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
STYCZEŃ
nr 1/2010

Wdowy konsekrowane w Kościele

Przez tajemnicę Wcielenia Syna Bożego człowieczeństwo nabrało Bożego blasku. Dzięki Niemu stała się możliwa jedność z Chrystusem w sakramentach świętych i specjalnym oddaniu dla Boga czyli w tzw. konsekracji. Fundamentalną konsekracją chrześcijańską są sakramenty chrztu, bierzmowania, Eucharystii i inne. To one sprawiają, że człowiek staje się własnością Boga i uczestniczy w funkcji kapłańskiej, królewskiej i prorockiej Chrystusa. Jednakże od początku istnienia Kościoła funkcjonowały różne formy życia konsekrowanego, które stanowiły dla niego pomoc i oparcie. Były to formy życia wspólnotowego oddanego Bogu, oparte o specjalny charyzmat, o śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa i o reguły dla nich ustanowione, a także sposoby życia oddanego Bogu przeżywane indywidualnie. Do tych ostatnich należały: pustelnicy, dziewice oraz wdowy i wdowcy konsekrowani. Wszystkie osoby reprezentujące te stany życia konsekrowanego „składają wieczysty ślub czystości, przeżywanej jako znak Królestwa Bożego, konsekrują swój stan życia, aby poświęcić się modlitwie i służbie Kościołowi” (VC 7).

Konsekracja wdów

W pierwszych wiekach Kościół chwalił wdowieńczą czystość i pozostawanie w stanie wdowieństwa. Niektóre wdowy po śmierci mężów składały śluby pozostając pod duchowym kierownictwem biskupów. Pod koniec II wieku wdowieństwo staje się oficjalnie uznanym przez Kościół stanem życia. Dowiadujemy się o tym z pism starożytnych pisarzy chrześcijańskich. Tak na przykład świadectwo Tertuliana z terenu Afryki mówi o wdowach, które stanowiły grupę osób poświęconych Bogu (konsekrowanych specjalnym obrzędem), związanych z zawieraniem sakramentu małżeństwa i oddawały się modlitwie. Dokumenty z terenu Syrii Wschodniej mówią o wdowach, które powinny stanowić szczególny przedmiot troski Kościoła i o wdowach, które należały do stanu wdów konsekrowanych wprowadzonych poprzez specjalny obrzęd. Do tych ostatnich mogły należeć te, które żyły tylko w jednym małżeństwie i miały ukończone 50 lat. Ich zadaniem była modlitwa za Kościół i za jego dobrodziejów. Nie prowadziły nauczania, nie udzielały sakramentu chrztu. Według wymagań podanych w innym dokumencie (Constitutiones Apostolorum) musiały one mieć co najmniej 60 lat. Mogły nauczać prawd wiary prywatnie.

Na terenie Egiptu (według dokumentu Kanony kościelne świętych Apostołów) istniał również stan poświęconych wdów. Modliły się one za wszystkich, którzy byli poddani próbie cierpienia, opiekowały się chorymi niewiastami. Niech wdowa będzie „trzeźwą, niech informuje kapłanów o tym, co konieczne, niech ucieka od niegodziwego zysku, niech będzie umiarkowana względem wina, aby mogła czuwać podczas nocnych posług i wypełnić inne dobre dzieła, które by chciała” czytamy w dokumencie Cannes Apostolorum ecclesiastici 21, 2. Wdowy również istniały w kościele w Rzymie. Są wymieniane w oficjalnych spisach ludzi tworzących strukturę tego Kościoła.

Sobór Watykański II wrócił do początków i pozwolił, aby odrodziła się we współczesnym Kościele konsekracja dziewic i wdów. O tym mówi Katechizm Kościoła Katolickiego i papież Jan Paweł II w adhortacji Vita consecrata. Dziewictwo i wdowieństwo konsekrowane stanowią „stan życia obejmujący kobiety żyjące w świecie (nie we wspólnocie zakonnej), które poświęcają się modlitwie, pokucie, służbie braciom i pracy apostolskiej stosownie do okoliczności życia i odpowiednich charyzmatów ofiarowanych każdej z nich”. Pozostają one pod duchowym kierownictwem biskupa diecezji. Konsekracja „oświeca drogę wdowieństwa i czyni ją definitywną; orientuje ją na wieczną wierność i zobowiązuje, aby być w służbie Pana, w służbie, która charakteryzuje się poświęceniem i radością”.

Wdowy, które pragną swoje dalsze życie poświęcić Bogu i służyć Mu modlitwą i posługą apostolską mogą zgłosić swoją wolę biskupowi diecezji, który wskaże dalszy tok przygotowania do konsekracji. Trzeba jednak pamiętać o pouczeniu św. Pawła w Pierwszym Liście do Tymoteusza, w którym mówi on o tym, że ta wdowa może ubiegać się o szczególne miejsce w Kościele poprzez konsekrację, która dobrze wychowała dzieci, podejmowała wiele dobrych dzieł i całe swoje życie oparła na wierze i miłości do Boga oraz była przez cały czas związana ściśle z Kościołem.

ks. Henryk Żukowski