lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
GRUDZIEŃ
nr 12/2009

Zgromadzenie Córek Maryi Wspomożycielki (Salezjanek) w Archidiecezji Białostockiej

Rys historyczny

W 1854 roku powstało męskie zgromadzenie zakonne o nazwie Towarzystwo Salezjańskie. Założył je ks. Jan Bosko.

Pod wpływem papieża Piusa IX i specjalnego objawienia Matki Bożej z grupy dziewcząt z parafii Mornese (Genua-Włochy) zwanej Córkami Maryi Niepokalanej św. Jan Bosko założył też nowe zgromadzenie żeńskie o nazwie Córki Maryi Wspomożycielki. 5 sierpnia 1872 roku jedenaście dziewcząt złożyło pierwsze śluby zakonne. Współzałożycielką i pierwszą przełożoną tego Zgromadzenia, uznaną przez Kościół za świętą, była Maria Dominika Mazzarello (1837-1881). Zgromadzenie to szybko się rozwijało podejmując pracę w wielu krajach. W 1881 roku Córki Maryi Wspomożycielki miały już 26 domów we Włoszech i we Francji oraz w Urugwaju. W 1922 roku sześć Salezjanek przybyło do Polski, do Różanegostoku. Kierunek pracy i życia nowemu Zgromadzeniu w Polsce nadawała przez 28 lat Matka Laura Meozzi. Szybko powstawały nowe placówki Salezjanek: Wilno (1924 r.), Mysłowice (1929 r.) Łódź (1930 r.), Sokołów Podlaski (1931 r.), Laurów (1931 r.), Komorniki (1936 r.), Grabów nad Prosną (1938 r.), Kraków (1939 r.). W 1939 roku Zgromadzenie liczyło 101 sióstr, które prowadziły sierocińce, przedszkola, szkoły podstawowe, zawodowe, ogólnokształcące, oratoria-świetlice, stowarzyszenia młodzieżowe, pogotowie opiekuńcze dla dzieci bezdomnych, kolonie letnie, duszpasterstwo indywidualne i organizacje dla dorosłych, kuchnię dla bezrobotnych.

W czasie drugiej wojny światowej dwie siostry zginęły podczas bombardowania, a osiem znalazło się w obozach pracy. W Łodzi siostry uchroniły ok. 600 dziewcząt przed wywózką „na roboty”do Niemiec. Po 1945 roku siostry przewiozły z Litwy do Polski 105 chłopców-sierot, wieku 9-14 lat. Za wschodnią granicą pozostały domy w Wilnie i Laurowie. Powstało jednak wiele nowych placówek na ziemiach odzyskanych i w innych rejonach Polski. Został erygowany nowicjat w Pogrzebieniu na Śląsku (16 marca 1946) i Inspektoria Polska (16 maja 1946). Do lat sześćdziesiątych siostry prowadziły pracę wychowawczą w przedszkolach, szkole zawodowej, na kursach kroju i szycia. Gdy władze komunistyczne wydały zakaz takiej pracy podejmowanej przez siostry i eksmitowały je z ich placówek, przeszły one do pracy katechetycznej i duszpasterskiej. Organizowały nieformalne grupy młodzieżowe. Odradzała się w szybkim tempie świecka gałąź Rodziny Salezjańskiej: Salezjańscy Pomocnicy Kościoła i Byłe Wychowanki Salezjańskie. Zgromadzenie miało dużo powołań. Dlatego powstały dwie inspektorie: we Wrocławiu i w Łomiankach [warszawska] (26.VIII.1982). Obie inspektorie rozwinęły działalność misyjną: w Afryce w Luwingu i Lusace, na Słowacji (1982-1990). Od 1991 roku rozpoczęły pracę katechetyczną i wychowawczą na terenach byłego Związku Radzieckiego. Dziś jest tam Delegatura na Wschodzie, obejmująca Białoruś, Ukrainę, Rosję z Moskwą i Gruzję. Po roku 1980 powstało wiele nowych placówek w Polsce. Siostry organizują i prowadzą szkoły podstawowe i średnie, przedszkola, katechizują w szkołach państwowych, prowadzą oratoria, świetlice środowiskowe, różnego rodzaju działalność duszpasterską, stowarzyszenia, organizacje pozarządowe (Salos, Vides). Pracują też na misjach w następujących krajach: w Gabonie, Indonezji, Kenii, na Kubie, na Madagaskarze, w Rwandzie, Sudanie, Togo, Zambii, na Wybrzeżu Kości Słoniowej, w Brazylii, we Francji, Hiszpanii, w Indiach, w Niemczech. Obecnie jest na całym świecie ok. 15 tysięcy sióstr w 89 krajach, w Polsce ok. 460 sióstr.

W 1986 roku został rozpoczęty proces informacyjny Matki Laury Meozzi zakończony w 1994 roku ogłoszeniem jej Sługą Bożą.

Dom w Różanymstoku

Dzięki staraniom biskupa Jerzego Matulewicza i proboszcza Witolda Sarosiek w roku 1919 do Różanegostoku przybyli Salezjanie, objęli parafię i prowadzili pracę wychowawczo-oświatową i charytatywno-społeczną. Ówczesny inspektor ogólnopolskiej prowincji Salezjanów, ks. Piotr Tirone, zwracał się kilkakrotnie do Matki Generalnej Córek Maryi Wspomożycielki Katarzyny Daghero o przysłanie Sióstr Salezjanek do Polski do pracy wśród dzieci i młodzieży żeńskiej. W 1922 r. , który było rokiem 50-lecia Zgromadzenia Matka Generalna wysłała do Polski 6 siostr: 3 Polki- Anne Juzek, Anne Walengę i Anne Ścisłowską, które były od 1895 r. Salezjankami we Włoszech oraz 3 Włoszki- Laurę Meozzi, Marię Mazzolli i Franciszkę Barucco. Przełożoną została mianowana s. Laura Meozzi. Zajęły się na początku remontowaniem domu i przygotowaniem warunków do życia i pracy. Jednocześnie pracowały wśród dzieci, osieroconych przez wojnę, szukając pomocy w różnych miejscach dla ich utrzymania, najwięcej w Sokółce i w Warszawie. 12 maja 1923 roku przekazano siostrom ok. 80 dzieci w wieku od 4 do 14 lat z ochronki sejmikowej w Sokółce. W 1925 roku powiększono liczbę dzieci z tej ochronki do 200, przekazanych pod opiekę sióstr. Dzieci w wieku 2-18 lat były przysyłane z Warszawy z domu ks. Boudonina. Chłopcy w wieku 12 lat byli przekazywani do zakładów Salezjanów, gdzie otrzymywali wykształcenie zawodowe. Dziewczęta zaś kończyły szkoły zawodowe przy zakładzie opiekuńczo-wychowawczym sióstr lub uczęszczały do innych szkół w Wilnie.

Od 1 kwietnia 1929 roku do 24 czerwca 1932 roku w jednym z budynków sióstr funkcjonowała siedmioklasowa państwowa szkoła podstawowa. Od 1 września 1932 roku powstała prywatna szkoła siedmioklasowa trzeciego stopnia, do której uczęszczało ok. 300 dzieci z sierocińca i internatu oraz z okolicznych wiosek. Pierwszą kierowniczką szkoły została Helena Kwiecień, była nauczycielka, która po pięciu latach wstąpiła do Zgromadzenia Córek Maryi Wspomożycielki. Prace szkoły różanostockiej pozytywnie oceniali inspektorzy z Sokółki, którzy w 1938 roku wystosowali list pochwalny za racjonalne prowadzenie ogródka szkolnego. 29 listopada 1939 roku szkoła została przejęta przez inspektora szkolnego Nowickiego z Sokółki na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego. Dnia 9 października 1929 roku Abp Romuald Jałbrzykowski, ordynariusz wileński, wyraził zgodę na założenie nowicjatu w Różanymstoku, aby kandydatki z Polski nie musiały jeździć na formację do Włoch. W latach 1929-1939 przez nowicjat przeszło 148 nowicjuszek. Nowicjat ukończyło i złożyło profesję zakonną 95 osób. Po wybuchu drugiej wojny światowej nowicjuszki wyjechały do domów, s. mistrzyni C. Broggini wyjechała do Włoch. Po zajęciu poszczególnych budynków przez żołnierzy radzieckich szkołę przeniesiono do Dąbrowy Białostockiej, a dzieci do Siderki, siostry zaś zamieszkały w różnych miejscowościach. Władze niemieckie pozwoliły na powrót dzieci, ale po pewnym czasie musiały one znowu opuścić różanostocki dom i przebywać u ludzi w okolicznych wioskach.

Po zakończeniu działań wojennych siostry wracały do Różanegostoku. W 1946 roku Kuratorium Okręgu Szkolnego w Białymstoku zwróciło się do sióstr z prośbą o przyjęcie sierot. Wtedy został otwarty Dom Dziecka. W maju 1952 roku Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Białymstoku zlikwidowało ten Dom Dziecka. Dzieci zostały wysłane do Supraśla, a pokoje, które zajmowały dzieci, został przejęte na rzecz Skarbu Państwa.

Siostry jeszcze prowadziły internat dla dziewcząt i roczne kursy kroju i szycia. Wszelka działalność oświatowo-wychowawcza prowadzona przez siostry została przerwana 5 lipca 1954 roku, gdy przedstawiciele władz wszelkie pomieszczenia zaplombowały, a siostry i księży pod nadzorem Urzędu Bezpieczeństwa zawieziono do Lądu nad Wartą. Siostry zdołały zabrać sprzęt i część mebli.

Nowicjat po wojnie już do Różanegostoku nie wrócił. Został przeniesiony do Pogrzebienia w diecezji katowickiej.

Znamienną cechą pracy Księży Salezjanów i Sióstr Salezjanek w Różanymstoku była duża liczba powołań do kapłaństwa i życia zakonnego spośród młodzieży przez nich wychowywanej i z okolicznych miejscowości.

Różanystok stanowi kolebkę i centrum działalności Córek Maryi Wspomożycielki w Polsce. Początek pracy i różne dzieła powstawały pod okiem Matki Bożej Różanostockiej.

Dekretem z dnia 12 marca 1984 roku biskup Edward Kisiel, Administrator Apostolski w Białymstoku zezwolił Siostrom Salezjankom na ponowne otwarcie domu w Różanymstoku. Uczynił to na prośbę Matki Generalnej s. Rosetty Marchese, która to podjęła ze względu na starania ze strony ks. Inspektora Prowincji Warszawskiej Wojciecha Szulczyńskiego oraz miejscowej ludności. Siostry zamieszkały w starej plebanii Księży Salezjanów. Obecnie rezyduje tam 5 sióstr. Dwie z nich katechizują w przedszkolu, szkole podstawowej i gimnazjum w Różanymstoku oraz w szkole podstawowej w Nierośnie.. Inne prowadzą świetlicę środowiskową dla 30 dzieci z rodzin ubogich, patologicznych i niewydolnych wychowawczo. Siostrom została powierzona troska o wystrój ołtarzy w kościele, o bieliznę kościelną i kwiaty.

ks. Henryk Żukowski