lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
PAŹDZIERNIK
nr 10/2009

Ksiądz Józef Marcinowski

profesor Seminarium Archidiecezjalnego w Wilnie

Urodził się 5 III 1897 roku w folwarku Perechody w powiecie brasławskim z rodziców Wincentego i Adeli z Czerniawskich. Uczył się najpierw w szkole początkowej we wsi Nowhorody w parafii Nowy Pohost. Na dalsze kształcenie i do pracy wyjechał do swego starszego brata w Petersburgu. Po rewolucji 1917 roku wrócił do rodzinnego domu i w jesieni 1918 roku wstąpił do Seminarium Duchownego w Wilnie. W 1921 roku bp Jerzy Matulewicz wyznaczył go, jako zdolnego alumna, na studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Stefana Batorego. Ukończył je w 1925 roku i 6 czerwca tego roku przyjął święcenia kapłańskie. Skierowano go teraz na dalsze studia do Rzymu, gdzie studiował w Papieskim Instytucie Wschodnim (uzyskał licencjat). Magisterium uzyskał w 1925 lub 1928 roku na Wydziale Teologicznym USB na podstawie pracy pt. „Zagadnienie połączenia Kościołów w teologii Swietłowa”, napisanej pod kierunkiem ks. prof. Bolesława Wilanowskiego i rozpoczął pracę w seminarium w Wilnie jako wykładowca teologii wschodniej. Przez parę lat był też notariuszem w Kurii Arcybiskupiej. Po dwóch latach pracy otrzymał jeszcze nominację na katechetę Seminarium Nauczycielskiego. Na tych stanowiskach pracował aż do drugiej wojny światowej. Był także diecezjalnym referentem do spraw misyjnych i sekretarzem generalnym Misji Wewnętrznych. Jego kolega seminaryjny, ks. Kazimierz Gieczys, napisał o nim, że „odznaczał się nadzwyczajną miłością Kościoła i życzliwością względem wszystkich, cieszył się powszechnym autorytetem. Służył pomocą materialną ze swych skromnych zasobów studiującej młodzieży”.

W czasie okupacji niemieckiej został aresztowany razem z innymi profesorami i alumnami Seminarium Duchownego w dniu 3 III 1942 roku. Z więzienia na Łukiszkach przewieziono go do Wiłkowyszek, gdzie od 19 III 1942 do 17 X 1942 roku był internowany w ciężkich warunkach razem z innymi profesorami. Od 17 X 1942 do 7 I 1943 roku przebywał w obozie pracy w Szałtupiu na Litwie. Stąd wywieziono do kolejnego obozu pracy w Poniewieżyku, gdzie przebywał do 16 VII 1944 roku. Do Wilna wrócił dopiero 7 VIII 1944 roku. Gdy w jesieni tego roku Seminarium Archidiecezjalne wznowiło zajęcia, kontynuował w nim pracę do jego zamknięcia przez władze sowieckie w dniu 20 II 1945 roku. Po wyjeździe profesorów i alumnów seminarium do Białegostoku pozostał w Wilnie, skąd po roku wyjechał na Ziemie Odzyskane.

Przybył do Wrocławia 26 VI 1946 roku razem z repatriantami z Wilna. Niektórzy z nich wcześniej bardzo ofiarnie pomagali księżom profesorom wileńskim, gdy przebywali w więzieniu i obozach niemieckich. Ksiądz Marcinowski chciał im za to się odwdzięczyć i pomóc w początkowym okresie ich pobytu na nowym miejscu. Tymczasem administrator apostolski Dolnego Śląska, ks. Karol Milik, zaproponował mu sprawy związane z organizacją Seminarium Duchownego we Wrocławiu. W to dzieło włożył wiele trudu. W tym samym roku w jesieni odzyskał mocno zniszczony budynek seminarium przy Placu Katedralnym i rozpoczął remonty. W roku 1947 seminarium rozpoczęło prace z pierwszym rokiem, a w następnych przybywały kolejne roczniki. Do 1953 roku był rektorem Seminarium Duchownego. W tym roku został wysłany na proboszcza parafii Niemcza, skąd w 1956 roku bp Bolesław Kominek przywrócił go do Wrocławia i mianował wikariuszem generalnym. Funkcję tę pełnił do swojej śmierci. W 1972 roku został prepozytem kapituły katedralnej. Był też odznaczony papieską godnością protonotariusza apostolskiego. Swój bogaty księgozbiór, głównie z zakresu teologii wschodniej, który udało mu się przewieźć z Wilna, przekazał testamentem Wrocławskiemu Seminarium Duchownemu. Zmarł 21 VI 1980 r. i pochowany został na cmentarzu św. Wawrzyńca.

ks. Tadeusz Krahel