lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
WRZESIEŃ 2009
nr 9/2009

Biskup Michał Klepacz

Urodził się 23 VII 1893 roku we wsi Wola w parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika, znajdującej się obecnie na terenie Warszawy (Wola). Jego ojciec Stanisław był pracownikiem sezonowym, matka – Antonina Marianna z Prokopów. Uczył się w IV Gimnazjum Klasycznym w Warszawie, które znajdowało się na rogu Alei Ujazdowskich i Placu Trzech Krzyży. Ucząc się udzielał korepetycji, czym zasilał bardzo skromny budżet rodzinny. W 1910 roku wstąpił do Seminarium Duchownego w Kielcach. Po wybuchu pierwszej wojny światowej przez rok przebywał w domu rodzinnym. Dzięki pomocy ks. prof. Piotra Kremera w 1915 roku został przyjęty do Akademii Duchownej w Petersburgu. Tam 2 VI 1916 roku z rąk abp. Jana Cieplaka przyjął święcenia kapłańskie, a 16 IV 1918 roku uzyskał stopień kandydata teologii.

Po powrocie do diecezji, biskup kielecki Augustyn Łosiński mianował ks. Klepacza sekretarzem generalnym nowo utworzonych Związków Młodzieży Katolickiej Diecezji Kieleckiej, a potem nauczycielem języka łacińskiego w Prywatnym Gimnazjum p. Krzyżanowskiej. W styczniu 1919 roku biskup wyraził zgodę na studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, które były kontynuacją jego studiów petersburskich. 10 VII 1919 roku złożył egzamin magisterski na podstawie pracy na temat „Filozoficzno-religijne poglądy A. Cieszkowskiego”, napisanej pod kierunkiem ks. rektora I. Radziszewskiego. Wkrótce biskup powołał go do pracy w seminarium duchownym. Wykładał historię filozofii (1919-1922), teologię dogmatyczną (do 1931) oraz teologię fundamentalną i historię filozofii w Polsce (do 1937). Prowadził też pracę katechetyczną oraz głosił konferencje religijne w Polskim Radiu. Jednocześnie myślał o doktoracie. Próbował zrealizować te zamierzenia na Uniwersytecie Jagiellońskim, a potem na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Na tej ostatniej uczelni w dniach 26-27 X 1932 roku złożył egzamin doktorski i obronił pracę doktorską na temat „Idea Boga w historiozofii Augusta Cieszkowskiego na tle ówczesnych prądów umysłowych”.

W 1933 roku (16 XI) Rada Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Stefana Batorego uchwaliła powołanie ks. Klepacza na katedrę filozofii chrześcijańskiej w charakterze profesora nadzwyczajnego. Sprawa jednak się przeciągała i dopiero 15 XII 1936 roku prezydent Rzeczpospolitej Polskiej podpisał nominację. Już w styczniu ks. Klepacz rozpoczął pracę na Uniwersytecie w Wilnie. Otrzymał katedrę filozofii chrześcijańskiej. W roku akademickim 1938-1939 prowadził następujące wykłady: ontologię, psychologię racjonalną, historię filozofii w Polsce w wieku XIX i XX, prądy ideowe we współczesnej literaturze polskiej oraz seminarium filozoficzne. W roku 1937 został moderatorem Sodalicji Mariańskiej Akademiczek. Prowadził również wykłady otwarte dla studentów i inteligencji z zagadnień społecznych i religijnych, światopoglądowych oraz literatury pięknej. Udzielał się duszpastersko wygłaszając kazania w różnych świątyniach, a także przez radio.

Po wybuchu drugiej wojny światowej kontynuował pracę na uniwersytecie. W październiku 1939 r., jeszcze pod sowiecką okupacją Wilna, Rada Wydziału Teologicznego wybrała go na dziekana. Dnia 15 XII 1939 roku uniwersytet został zamknięty przez władze litewskie. Wydział Teologiczny przeszedł do działalności tajnej, w ramach Seminarium Duchownego, które też ciągle było zagrożone w swoim bycie. Przetrwało jednak okupację sowiecką. Natomiast w czasie okupacji niemieckiej w dniu 3 III 1943 roku zostało zlikwidowane. Profesorowie i alumni zostali aresztowani i umieszczeni w więzieniu na Łukiszkach. Rozpoczęła się poniewierka więzienna i obozowa. Ksiądz Klepacz w dniu 19 III 1942 roku razem z innymi profesorami został wywieziony do Wiłkowyszek, gdzie był internowany do 17 X 1942 roku. Tego dnia wywieziono go do obozu pracy w Szałtupiu w powiecie mariampolskim. Był to obóz ciężkiej pracy pod zarządem gestapo z Kowna. Konendant obozu, Algirdas Petronis bardzo dawał się we znaki ks. Klepaczowi. Przez niego został on 2 XII 1942 roku zabrany do więzienia w Kownie, skąd po 30 dniach przesłuchań, został wysłany do obozu w Prowieniszkach. Tu głównym zadaniem było kopanie, suszenie i zwożenie torfu. Ksiądz profesor w tym obozie był inicjatorem konkursów poetyckich wśród księży. Pierwszym tematem była Msza Święta. Przez pewien czas mogli bowiem potajemnie odprawiać Mszę Świętą na strychu chlewka. Zachowały się trzy wiersze: ks. Klepacza, ks. Stanisława Bielawskiego i ks. Józefa Grasewicza. Z Prowieniszek ks. Klepacz 15 III 1944 roku został znowu odesłany do Szałtupia, skąd w czasie frontu dniu 16 VII 1944 roku więźniom udało się uciec. Po kilkunastu dniach ukrywania się w pobliżu frontu ks. Klepacz i inni księża przybyli 4 sierpnia do Wilna. Po latach, wspominając obozową przeszłość, ks. S. Bielawski napisał o ks. Klepaczu, że był dla współwięźniów „ostoją i nadzieją”.

W październiku 1944 ks. Klepacz podjął pracę w Seminarium Duchownym, które wznowiło swoją działalność. Trzeba było zaczynać prawie od nowa. Zniszczony został jego księgozbiór, w tym wykłady uniwersyteckie, konferencje radiowe z lat 1937-1939, praca „Ideały współczesnej literatury pięknej”. Po zamknięciu przez władze sowieckie seminarium w Wilnie w dniu 20 II 1945 roku przeniosło się ono do Białegostoku. Tak zwanym transportem uniwersyteckim przybył do tego miasta ks. Klepacz w dniu 30 IV 1945 roku. Seminarium i Wydział Teologiczny rozpoczęły działalność w nowym miejscu 8 maja, a 24 maja miała miejsce uroczysta inauguracja, na której ks. Klepacz wygłosił wykład inauguracyjny. Zamieszkał przy kościele św. Wojciecha, odprawiał tam Msze Święte i głosił kazania, na które tłumnie gromadzili się wierni miasta. W seminarium wykładał ontologię, teodyceę, pedagogikę, apologetykę i teologię dogmatyczną. Jako dziekan starał się o zapewnienie bytu dla Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Stefana Batorego. Głównie na bazie tego uniwersytetu powstawał nowy uniwersytet w Toruniu. Starał się więc o przyłączenie tego wydziału do nowo powstającego uniwersytetu w Toruniu. Próbowano też innych rozwiązań. Nie dały one pozytywnego rezultatu. Władze państwowe zlikwidowały wydział w 1948 roku.

20 XII 1946 roku Papież Pius XII zamianował ks. Klepacza biskupem ordynariuszm diecezji łódzkiej. Konsekracja biskupia miała miejsce w białostockiej farze 13 IV 1947 roku. Konsekratorem był prymas kardynał August Hlond. Dwa dni po konsekracji biskupiej miało miejsce posiedzenie Rady Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Stefana Batorego w Białymstoku, na którym dziekan Wydziału ks. prof. Czesław Falkowski przedstawił wniosek o nadanie biskupowi Klepaczowi tytułu doktora honoris causa. Wniosek przyjęto jednogłośnie. W piśmie dziekana do bp. Klepacza, powiadamiającym o nadaniu tego tytułu „w uznaniu wielkich zasług Waszej Ekscelencji, położonych na polu naukowym i organizacyjnym w najtrudniejszym okresie istnienia naszego Wydziału i Uniwersytetu”, zaznaczono: „Odpowiedni dyplom wydany będzie wówczas, gdy warunki na to pozwolą”. Warunki jednak na to nie pozwoliły.

Biskup Klepacz w dniu 20 IV 1947 roku odbył uroczysty ingres do katedry łódzkiej i rozpoczął rządy w powierzonej sobie diecezji. W czasie pobytu w więzieniu Prymasa Polski kard. Stefana Wyszyńskiego pełnił też obowiązki przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski. Zmarł 27 I 1967 roku Uroczystościom pogrzebowym w dniu 31 stycznia przewodniczył Prymas kard. Stefan Wyszyński, a kazanie wygłosił Arcybiskup Krakowski Karol Wojtyła. Pochowany został w krypcie katedry łódzkiej.

ks. Tadeusz Krahel