lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
LUTY 2005
nr 2/2005

Życie konsekrowane

Dzień osób konsekrowanych jest obchodzony 2 lutego w Święto Ofiarowania Pańskiego nazywanego też Świętem Matki Bożej Gromnicznej.

Na ten dzień chcę przedstawić kilka myśli, które Ojciec Święty Jan Paweł II wypowiedział o życiu konsekrowanym. "Jest prawdą - mówi Papież - że Jezus nie założył bezpośrednio żadnej ze wspólnot zakonnych, które stopniowo powstawały w Kościele, ani też nie określił żadnych konkretnych form życia konsekrowanego. Pragnął jednak i ustanowił stan życia konsekrowanego jako ogólną wartość oraz jego istotne elementy. Nie ma żadnego dowodu historycznego na to, że stan ten powstał w wyniku późniejszej inicjatywy ludzkiej, trudno też sobie wyobrazić, by życie konsekrowane, które odegrało tak wielka rolę w rozwoju świętości i misji Kościoła, nie powstało z woli Chrystusa. [...] Ewangelicznych podstaw życia konsekrowanego należy szukać w szczególnej relacji, jaką Jezus nawiązał w czasie swego ziemskiego życia z niektórymi spośród swoich uczniów. [...]Ci, którzy obecnie idą za Jezusem, dla Niego zostawiając wszystko, przypominają apostołów, którzy w odpowiedzi na Jego wezwanie wyrzekli się wszystkiego. Dlatego tradycyjnie zwykło się mówić o życiu zakonnym jako o apostolica vivendi forma" (VC 14, 93 i 94).

W Kościele konsekracja jest obecna od samego początku. Już w starożytności chrześcijańskiej Kościół ustanawiał różne obrzędy konsekracji, np. ryt konsekracji dziewic i inne. Przed Soborem Watykańskim II konsekrację pojmowano rzeczowo mówiąc o konsekracji kościoła(świątyni), ołtarza, dzwonów, kielicha. Ogarniano nią także ludzi takich jak dziewice, biskupi, itd. Podczas Soboru Watykańskiego II nadano konsekracji wymiar osobowy traktując ją jako oddanie się człowieka Bogu. Inne konsekracje rzeczowe istniejące wcześniej nazywa się obecnie poświęceniami (dedicatio, benedictio).

Pojęciem życie konsekrowane obejmujemy dziś osoby konsekrowane tj. te, które przez akt ślubów czy przyrzeczeń poświęciły się Bogu, oddały się całkowitemu Jego panowaniu pragnąc w pełni upodobnić się do Niego (VC). Należą do nich osoby zakonne (zakonnicy i zakonnice), instytuty świeckie, dziewice konsekrowane, wdowy konsekrowane... Chodzi tu o konsekrację złożoną publicznie w Kościele wobec biskupa i według przepisanej przez Kościół formy. Dokonuje się ona w sposób pełny przez oddanie się Bogu, profesję rad ewangelicznych: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa (czasami też dodaje się inne) wobec Boga we wspólnocie Ludu Bożego (Kościoła) w perspektywie celu, którym jest zbawienie świata. Kościół przyjmuje śluby, błogosławi, zatwierdza ofiarę życia ślubujących osób i przedstawia ją Bogu w modlitwie. Kościół sam jest darem Boga (konsekrowany przez Boga), dlatego błogosławi i poświęca w imię Pana, mocą Jego Ducha. Kościół jest gwarantem dla osoby konsekrowanej, ale też osoba konsekrowana staje się orędownikiem Kościoła wobec Boga (św. Benedykt), niesie wiernym Kościoła szczególną pomoc, można powiedzieć, że jest szczególnym darem Boga dla Kościoła. Bóg najpierw daną osobę powołuje. W odpowiedzi na Bożą inicjatywę w sposób wolny w konsekracji ta osoba oddaje się Bogu i poświęca się Mu całkowicie. Gdyby Bóg tej osoby najpierw nie "konsekrował" dla siebie, człowiek nigdy nie byłby w stanie konsekrować się Jemu. Człowiek rzeczywiście podejmuje własną decyzję pełnego i dobrowolnego poświęcenia się Bogu, ale w kręgu działania łaski Bożej szanującej ludzką wolność.

Nie można jednak mówić o konsekracji jedynie w odniesieniu do jednorazowego aktu religijnego jako o rzeczywistości już dokonanej. Konsekracja trwa przez całe życie. Osoby konsekrowane są powołane do nieustannego szukania Boga, utrzymywania nieustannego modlitewnego kontaktu z Nim, do ofiarowywania swego serca pałającego miłością. Zawsze czują się konsekrowane teraz "dla Boga w Kościele przez Chrystusa, w miłości Ducha dla dobra całej społeczności kościelnej". Swoją odpowiedź na wezwanie miłości Boga zawierają osoby konsekrowane w miłości oddania, która jest duszą konsekracji. Konsekracja wyrażona w mnóstwie chryzmatów i apostolatów, ma od strony człowieka jeden zasadniczy cel: miłość. Ma skłaniać do doskonalenia uwielbienia Boga(miłości Boga) i uszlachetnić miłość bliźniego. Miłość osoby konsekrowanej, będącej istotą konsekracji, nie jest tylko skutkiem jej własnego wysiłku. Otrzymuje ona zdolność od Boga do szczególnego rodzaju miłości, mającej charakter oblubieńczy ogarniający całą uczuciowość osoby. Taka miłość stanowi motyw i oparcie dla podjęcia wyrzeczeń i krzyży. Miłość pochodząca z konsekracji jest początkiem nowego życia w Chrystusie i w Kościele. Ogarnia ona świat i wszystko, co dał w nim Ojciec. Staje się nieustannym zaczynem zbawczej odnowy, zmierza ku pełni ślubowanej Chrystusowi za sprawą Ducha świętego a ofiarowanej Ojcu za pośrednictwem Chrystusa. Ze świadectwa miłości osoby konsekrowanej "szczególnie widoczna staje się wśród ludzi cała zbawcza prawda Ewangelii" (RD 15).

Ojciec Święty Jan Paweł II ukazuje życie konsekrowane w relacji do sakramentu chrztu i bierzmowania. "Zbiera ono obfitsze owoce łaski chrztu, ponieważ wewnętrzne zjednoczenie z Chrystusem dokonane w chrzcie staje się pełniejsze." Konsekracja poprzez rady ewangeliczne jest pogłębieniem, uszczegółowieniem i skonkretyzowaniem zobowiązań płynących z chrztu. Jest też "konsekwencją rozwoju łaski sakramentu bierzmowania". Otwiera osoby konsekrowane na nowe możliwości oraz obfitsze owoce świętości i apostolatu.

Dzień życia konsekrowanego, który po raz kolejny przeżywamy w roku 2005, niech będzie wyrazem szacunku wobec osób konsekrowanych i szczególnej modlitwy w ich intencji oraz nowym impulsem zwrócenia się ku tym wartościom, które oni reprezentują, a które stanowią dobro wszystkich, którzy przez chrzest złączyli swoje życie z Bogiem.

ks. Henryk Żukowski