lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
PAŹDZIERNIK 2008
nr 10/2008

O spowiedzi młodzieży szkolnej

Sakrament pokuty – nazywany powszechnie spowiedzią, która jest jednym z jego warunków, ma wielkie znaczenie nie tylko dla życia wiecznego – współżycia z Chrystusem, ale i dla doczesnego, dla wychowania i samowychowania chrześcijańskiego. Można z całą pewnością twierdzić, że konfesjonał jest najskuteczniejszym środkiem wychowawczym. Jeżeli bowiem określamy wychowanie jako dążność do wewnętrznego zharmonizowania władz cielesnych i duchowych, a świadomość winy popełnionej i wyrzuty sumienia towarzyszące tej świadomości są największą do tej harmonii przeszkodą, to środek gładzący tę winę i usuwający wyrzuty sumienia będzie – bezsprzecznie – środkiem najbardziej wychowawczym.

Nieraz nawet sami kapłani nie zdają sobie sprawy z wychowawczych wartości sakramentu pokuty, który przewyższa wszystkie inne środki wychowawcze, o ile on jest należycie odprawiony. Wprawdzie największą wartość spowiedzi stanowi łaska Boża, ale ta łaska i działanie jej w duszy, uzależniona jest od warunków, i nie ma drugiego sakramentu, któregoby działanie było tak uzależnione od współpracy udzielającego i przyjmującego, jak działanie sakramentu pokuty.

Spowiedź dzieci odgrywa pierwszorzędną rolę w ich wychowaniu, ponieważ łaska sakramentalna i rady spowiednika zarówno podnoszą z upadku, jak i zabezpieczają przed nimi na przyszłość oraz usuwają braki w formującym się charakterze młodych obywateli. Atoli tylko spowiedź dobrze odprawiona sprowadza te skutki; dlatego mamy pilnie czuwać, by dzieci spowiadały się należycie. U dzieci mogą być dwie przyczyny niepoprawnej spowiedzi: nieświadomość i bojaźń. W pierwszym wypadku trzeba je należycie pouczyć i przygotować, a w drugim – z ojcowską pieczołowitością ośmielić, dodać otuchy i pomóc.

Spowiedź młodzieży starszej tym większe ma znaczenie, im bardziej ona narażona jest na większe niebezpieczeństwa upadku. W naszych czasach te niebezpieczeństwa znajdują się na każdym kroku, pochodzą z towarzystw przewrotnych, książek gorszących, szkół areligijnych, nauczycieli znieprawionych, niebezpiecznych rozrywek i ludzkich względów.

Trzeba młodzieży często mówić o doniosłości łaski, którą na spowiedzi otrzymujemy, i o innych pożytkach sakramentu pokuty, jakimi są: odpuszczenie grzechów ciężkich, odpuszczenie grzechów lekkich, odpuszczenie kary wiecznej i przynajmniej częściowo kar doczesnych, wlanie lub powiększenie łaski uświęcającej, odżycie utraconych przez grzech zasług, a przede wszystkim udzielenie specjalnej łaski sakramentalnej, o której wierni nie mają przeważnie pojęcia. Spowiedź zawsze sprawia penitentowi pewną przykrość, której należy przeciwstawić płynące z tego sakramentu nadzwyczaj błogie skutki.

Specjalna łaska sakramentalna tego sakramentu, która uzdrawia rany duszy czyli tak zwane „pozostałości grzechowe” oraz daje pomoc do zwalczania pokus i do uniknięcia nowych wypadków, najbardziej pociąga młodzież, odczuwająca może więcej niż inni potrzebę tej pomocy.

Gdy inne oddziaływania wychowawcze na młodzież stają się dla nas coraz trudniejsze, wykorzystajmy – należycie ten największy środek wychowawczy – konfesjonał, który jest ujawnieniem największego Miłosierdzia Bożego.

bł. ks. Michał Sopoćko

fragmenty artykułu Ks. M. Sopoćki: Spowiedź młodzieży szkolnej,„Przegląd Katechetyczny” z 1948 r.