lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
WRZESIEŃ 2008
nr 9/2008

Sługa Boży Ks. Michał Sopoćko – Założyciel Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego i świeckiego Instytutu Miłosierdzia Bożego

Instytut Miłosierdzia Bożego swoimi korzeniami sięga ostatniej wojny i wywodzi się z Wilna, ze wspólnoty powołanej przez ks. Michała Sopoćkę jako zaczątek nowego zgromadzenia, którego założenia domagał się Pan Jezus od Siostry Faustyny (Dz. 570, 1155, i inne). Ona widziała je jakoby w trzech odcieniach: „Pierwsze jest, gdzie dusze odosobnione od świata palić się będą w ofierze przed tronem Bożym i upraszać miłosierdzie dla świata całego… . Drugie – jest modlitwa połączona z czynem miłosierdzia... Trzecie – jest modlitwa i czynność miłosierdzia nieobowiązująca żadnym ślubem, lecz za ich wykonanie będą mieli udział we wszystkich zasługach i przywilejach całości...”

Pierwszy impuls do rozpoczęcia tego dzieła przyszedł od osoby świeckiej – jak to przewidziała Siostra Faustyna – była nią Jadwiga Osińska, absolwentka filologii klasycznej USB w Wilnie. W 1941roku zgłosiła gotowość zapoczątkowania takiego Zgromadzenia. W krótkim czasie zebrała się 6-osobowa grupa pierwszych kandydatek. Ksiądz Sopoćko przez 5 lat kształtował ich duchowość w kontaktach bezpośrednich i przez listy – konferencje pisane z Czarnego Boru pod Wilnem, gdzie ukrywał się poszukiwany przez Gestapo. Pogłębiał w nich znajomość idei Miłosierdzia Bożego i mówił o s. Faustynie i jej objawieniach. Przygotowanie kandydatek do życia zakonnego i konsekracji Ks. Sopoćko powierzył wybranym przez siebie dwom siostrom ze zgromadzenia bezhabitowego Sióstr Anielskich: s. Alojzie Gilewskiej i Helenie Majewskiej.

Pierwsze śluby i przyrzeczenia „szóstka” złożyła 11 kwietnia 1942 roku w kaplicy SS. Karmelitanek w Wilnie, na ręce ks. Leona Żebrowskiego, którego ks. Sopoćko poprosił o zastępstwo. W 1943 i 1944 roku odnawiano podjęte zobowiązania, a 16 listopada 1944 roku w tej samej kaplicy powtórzono je wobec ks. Michała Sopoćki. To ten właśnie moment widziała s. Faustyna w wizji zapisanej w Dzienniczku (Dz. 613).

Wojna zbliżała się ku końcowi. W 1945 roku nastąpił bolesny moment opuszczenia Wilna. „Szóstka” rozproszyła się po całej Polsce. Ks. Sopoćko przybył do Białegostoku 5.09.1947 roku, dokąd zostało przeniesione z Wilna Seminarium Duchowne i Wydział Teologiczny USB. Ksiądz Sopoćko miał tam objąć obowiązki profesorskie. Spotkanie całej „szóstki” z ks. Sopoćko nastąpiło w sierpniu 1948 roku w Myśliborzu. Było to bardzo ważne spotkanie, na które przywiózł on projekt konstytucji przyszłego Zgromadzenia, który nosił tytuł: „Projekt Instytutu Miłosierdzia Bożego”, aby omówić go z „szóstką”, oczywiście chodziło tu o instytut zakonny. Wywiązała się dyskusja. Projekt ten spotkał się z silnym sprzeciwem dwóch członkiń pragnących życia zakonnego w habitach. W międzyczasie jedna z uczestniczek spotkania podała ks. Sopoćce notatkę z zarysem treści Konstytucji Apostolskiej „Provida Mater” (O. Karol Szrant Homo Dei nr 1 z 1948, str. 71-76). Po przeczytaniu ks. Sopoćko z nieukrywaną radością oświadczył, że on tego samego chce. Ponieważ jednak nie wszystkie zgadzały się na Instytut, rozstrzygnął sprawę spokojną decyzją mówiąc: „Kto chce być w zgromadzeniu, niech zostanie w zgromadzeniu, a panie (zwrócił się do tych, które chciały Instytutu) zostaną w świecie w instytucie”. Był to moment powołania do życia świeckiego Instytutu Miłosierdzia Bożego, który miał się opierać o nowy dokument kościelny Provida Mater Ecclesia z 1947 roku.

W ten sposób ks. Michał Sopoćko stał się założycielem Zgromadzenia i Instytutu świeckiego, gdyż korzenie obu wspólnot są te same. On dał podstawową formację ideową i ukształtował duchowość pierwszych członkiń zarówno Zgromadzenia jak i Instytutu. Otrzymane dziedzictwo duchowe przekazały one swoim wspólnotom, które później rozwijały się już samodzielnie i niezależnie. Pierwsza komórka organizacyjna Instytutu Miłosierdzia Bożego powstała w Toruniu, gdzie mieszkała i pracowała Ludmiła Roszko, jedna z „szóstki”, wówczas asystentka Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. Przeniosła ona do Torunia ideę przewodnią ks. Michała Sopoćki i w ten sposób charyzmat założyciela przeszedł na jego dzieło i stał się charyzmatem IMB. Nie opisując tu dalszego rozwoju Instytutu Miłosierdzia Bożego należy zaznaczyć, że został on zatwierdzony na prawie diecezjalnym z siedzibą w Toruniu 4.03.1998 roku przez ks. biskupa Ordynariusza Toruńskiego. W 1988 roku na terenie Brazylii powstała grupa o tej samej nazwie i charyzmacie, 22.02.1997 doszło do oficjalnego połączenia obu wspólnot w jedno Stowarzyszenie Wiernych – Instytut Miłosierdzia Bożego z siedzibą w Toruniu. Obecnie członkinie IMB znajdują się jeszcze we Włoszech i USA.

(na podstawie opracowań Ludmiły Roszko) J. M.