lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
WRZESIEŃ 2008
nr 9/2008

Obecność Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny w Archidiecezji Białostockiej

Rys historyczny

Jako czas powstania Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny przyjmuje się dzień 29 października 1905 roku., choć pierwsze śluby siostry złożyły w Mohylewie na Białorusi 22 stycznia 1906 roku (Bolesława Lament, Lucja Czechowska, Leokadia Gorczyńska). Za założycielkę uznaje się siostrę Bolesławę Lament, która nadała Zgromadzeniu charakter ekumeniczny realizowany przez modlitwę, utwierdzenie katolików w wierze, chrześcijańskie wychowanie i nauczanie dzieci i młodzieży. Zgromadzenie na początku przyjęło nazwę: Towarzystwo Świętej Rodziny, a od 1923 roku używa nazwę Misjonarki Świętej Rodziny.

Początkowo siostry w konspiracji prowadziły kursy kroju i szycia, uczyły języka polskiego, historii i religii pozostając pod duchową opieka ks. Józefa Chruckiego w Mohylewie. W 1907 roku siostry przeniosły się do Petersburga, gdzie prowadziły sierociniec przy parafii św. Kazimierza pod kierownictwem s. Bolesławy Lament i dzięki pomocy ks. Antoniego Około-Kułaka założyły gimnazjum dla młodzieży żeńskiej, które mieściło się najpierw przy parafii, później przy ulicy Lewej Tientielewskiej, zaś w 1912 roku na prośbę ks. Piotra Janukowicza, proboszcza parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny, podjęły pracę w szkole parafialnej na „Wyborskiej Stronie”, z którego potem powstało czteroklasowe progimnazjum żeńskie (s. Maria Chrzanowska została kierowniczką).

W 1918 roku obie szkoły w Petersburgu zostały zamknięte. Na miejscu zostały tylko trzy siostry (s. B. Lament, s. Ł. Czechowska i s. Ł. Wieliczkiewicz), inne przeniosły się do Żytomierza na życzenie ks. biskupa Ignacego Dubowskiego (1918 – trzy siostry; 1919 – sześć sióstr).

Z powodu ograniczenia działalności Kościoła i sióstr podczas rewolucji październikowej Matka Bolesława Lament postanowiła Zgromadzenie przenieść na teren niepodległej II Rzeczypospolitej. Najpierw matka Bolesława z siostrami przybyła do Łucka (1921 r.), potem do Chełmna nad Wisłą (1922 r.), gdzie podjęła próbę zorganizowania domu generalnego i nowicjatu, ale biskup chełmiński i biskup płocki nie wyraził zgody, gdyż Zgromadzenie nie było w Polsce znane, a wszelkie referencje ze względu na bezpieczeństwo były dotychczas udzielane ustnie. Pozwolenie takie uzyskały od biskupa łomżyńskiego Romualda Jałbrzykowskiego i zorganizowały nowicjat w Piątnicy k/ Łomży. Siostry pracowały w Łomży w Szkole Rzemiosł (1922-24), w Pułtusku w sierocińcu (1924-1940), w Brześciu nad Bugiem (internat dla dziewcząt, ochronka dla sierot, żłobek; 1924-1939), w Ostrołęce (gimnazjum, internat dla dziewcząt; 1925-1932); w Ratowie (1926-2004; nowicjat i dom generalny), w miasteczku Próżana (żłobek i sierociniec (1926-1940), we wsi Raczkany, w diecezji pińskiej (nauczanie religii, pomoc w kościele; 1927-40); we wsi Drewna, nauczanie religii, odwiedzanie chorych; 1927-33) w Wilnie przy ul. Wielkiej 15 (internat dla dziewcząt; przedszkole, katechizacja, opieka nad stowarzyszeniami kościelnymi), później przy ul. Wielkiej 40, jeszcze później przy ul. Konarskiego 33 (pensjonat dla samotnych pań,. półkolonie dla dzieci, rekolekcje dla sióstr; od 1938 roku nowicjat i dom generalny, w 1941 roku dom zabrały władze litewskie, ale siostry w Wilnie przetrwały aż do dzisiaj), w Słonimiu ( sierociniec, przedszkole; 1927-1942), w Albertynie (przedszkole, katechizacja; 1928-1939); w osadzie Niedźwiedzica (1929-1940); w Rzymie (pensjonat, przedszkole, świetlica dla dzieci; 1929-1936), we wsi Krzywoszyn i Łahiszyn (1930-32), w Szreńsku (1930-32), w Warszawie, ul. Sosnowa 4 (1930-1933)w osadzie Szeroszew (1931- ), w Pińsku (przedszkole, przytułek dla ubogich, praca w szpitalu powiatowym; 1930-1945), w Holszanach (1931-1939), w Oszmianie (przedszkole, pracownia kroju, szycia i haftu, nauczanie religii; 1930-39), we wsi Rudka (organistka, zakrystianka, kancelistka, praca w gospodarstwie, w przedszkolu, w ambulatorium; 1932 – do dziś), w Estonii (1933-1945): w Tallinie i Kivioli, w miasteczku Ros (1933-1939), w Konstantynowie (sierociniec, żłobek, praca w szpitalu; 1931-40), w Baranowiczach (1935-39), osadzie Mosty w diecezji wileńskiej (1935-39); w Żukiewiczach, diecezja pińska (przedszkole, stowarzyszenia, chór), w miejscowości Świr, diec. wileńska (1937-40), w miasteczku Kiemieliszki (1938-40), w Kobryniu (praca w szpitalu; 1939).

Chociaż siostry podczas II wojny światowej uległy rozproszeniu, przeżyły głód, wywózki na roboty, więzienia, to jednak z własnej inicjatywy założyły placówki: w Legionowie (od 1940), w Wawrzyszewie (1940-56); w miejscowości Błonie (1941-44), w Grójcu (1942-1952), w Białymstoku przy ul. Poleskiej (1944-80). Zgromadzenie utraciło większość domów istniejących przed wojną. Po przybyciu na teren Polski po 1945 roku siostry miały tutaj 10 swoich domów zakonnych. Po 1945 założyły nowe domy: w Giżycku (1945-1950 lub 53), w Konstantynowie k/Łodzi (1945-1954), w Olsztynie (1945 – do dziś), w Hajnówce (1945 – do dziś), w Mrągowie (1945-1998), w Szczytnie (1945-1955) w Nowym Dworze k/ Mrągowa (1945-47), w Mławie-Wólce (1945-1983; praca w szpitalu); w Reszlu (1946 – do dziś), w Ornecie (1946-86) w Gryficach (1946 – do dziś; w 1952 roku s. Krystyna Rynkowska została aresztowana i osadzona w więzieniu z powodu podjętych przez nią starań o uwolnienie z więzienia ks. Ruta. Inne siostry zostały wywiezione), w Mławie (1947- do dziś), w Kętrzynie (1947 – do dziś), w Łodzi (1947 – do dziś), w Świetej Lipce (1947-1958, jako filia domu w Reszlu), w Świdnicy (1948-1954), w Lidzbarku Welskim (1948-1980), w Warszawie (1948 – do dziś), W Arturówku k/Łodzi (1948-1957) w Koluszkach (1950-1956), w Grodzisku (1952-67), w Olsztynie, ul. Kopernika 47a (1952-1993), w Krysku (1953), w Olsztynku (1953-67), w Głodzinie (1956-1971), w Lublinie(1956 – do dziś), w Piotrkowie Trybunalskim (1957-1988), w Niedzborzu k/Mławy (1957-59), w Gdyni, ul. Tatrzańska 35 (1957-1987), w Poznaniu, ul. Szewska 18 (1958-2004), w Lublinie, ul. Kochanowskiego 34 (1958- do dziś), w Lublinie, ul. Północna 2a (1958-62), w Łodzi, ul. Niciarniana 7 (1962-1990), w Teodorówce (1962-69), w Radzyminie (1962-69, filia domu w Krysku), w Poznaniu (1963-84), w Kościelisku k/Zakopanego (1966- do dziś), w Częstochowie (1966 – do dziś), w Różanie (1966-do dziś), w Nidzicy (1967-do dziś), w Bedoniu (1968-93), w Komorowie k/ Warszawy ( 1967- do dziś),w Kłomnicach k/ Częstochowy (1971-74), w Szczecinie (1971), w Lipcach Reymontowskich (1980-1992), w Bytomiu (1987-2001). Siostry pracują także na misjach: w Zambii, w Libii, Kenii i Tanzanii, a także w USA, we Włoszech, na Białorusi, na Litwie i w Rosji

Na terenie Archidiecezji Białostockiej

W 1934 roku siostry przybyły do Białegostoku na zaproszenie ks. Adama Abramowicza, proboszcza parafii św. Rocha i założyły swój dom w budynku plebanii przy ul. Dąbrowskiego 1, obecnie ks. A. Abramowicza. Od roku 1936 zamieszkały przy ul. Stołecznej 5. Najpierw przybyły 3 siostry. Zgromadzenie rozwinęło tu swoją działalność dopiero po przybyciu do Białegostoku Matki Założycielki Bolesławy Lament, która w 1935 roku zrezygnowała z pełnienia funkcji przełożonej generalnej. Następczynią jej została s. Łucja Czechowska. Bolesława mimo podeszłego wieku założyła 2 przedszkola, szkołę zawodową, kurs kroju i szycia oraz gimnazjum. W 1941 roku została ona sparaliżowana. Zmarła 29 stycznia 1946 roku w Białymstoku w opinii świętości. Zgodnie z jej ostatnią wolą została pochowana w klasztorze w Ratowie. W październiku 1976 roku rozpoczął się proces kanoniczny, który zakończył się beatyfikacją dokonaną przez Papieża Jana Pawła II dnia 5 czerwca 1991 roku w Białymstoku Papież nazwał ją „inspiratorką ekumenizmu w życiu codziennym przez miłość”.

W 1935 roku powstała też placówka w Suchowoli dzięki darowiźnie Rozalii Małkowskiej, która ofiarowała Zgromadzeniu dom i 25 ha ziemi. Siostry zorganizowały tu przedszkole, pracownię kroju i szycia, nauczały religii i prowadziły gospodarstwo rolne. W kościołach związanych z parafią suchowolską w Chodorówce i w Grodzisku siostry nauczały religii, opiekowały się kościołem i chórem.

Przez krótki czas (1938-39) była też placówka w Michałowie. Siostry prowadziły tam przedszkole, zorganizowały punkt dożywiania dzieci i nauczały religii.

Dzięki darowiźnie pani Marii Onopa, która ofiarowała Zgromadzeniu posesję z domem siostry założyły nowy dom w Białymstoku przy ul. Poleskiej (1944 r.), gdzie zorganizowały internat i przedszkole. Zbudowały też dużą kaplicę pw. Świętej Rodziny. W tym domu ostatnie lata swego życia spędzał schorowany już ks. Michał Sopoćko, który jako kapelan kaplicy Świętej Rodziny głosił Miłosierdzie Boże i służył jego rozprzestrzenianiu przez sakrament pokuty i dzieła miłości. W 1980 roku dom ten przejęła białostocka kuria diecezjalna

Po II wojnie światowej punktem centralnym Zgromadzenia stał się Białystok. W tej części Archidiecezji Wileńskiej istniały 4 placówki i mieszkała przełożona generalna. Tu więc przybywały siostry rozproszone podczas wojny. W 1947 roku przełożoną generalną została wybrana s. Maria Chrzanowska, która była w Zgromadzeniu od początku jego istnienia. Zgromadzenie rozwijało się dalej w naszej Archidiecezji.

N prośbę ks. Michała Dziczkańca został założony dom w Grodzisku, który był filią domu w Suchowoli (1952-1967).

W latach 1954-1957 Siostry Misjonarki pracowały w Choroszczy. Założony tam dom był filią domu w Białymstoku przy ul. Dąbrowskiego 1. Siostry mieszkały w klasztorze podominikańskim. Pracowały w katechizacji, w kuchni na plebanii, w zakrystii i w gospodarstwie.

W 1959 roku powstał nowy dom w Białymstoku przy ul. Zielnej 16 na posesji pani Janiny Sitkowskiej, którą ona przekazała Zgromadzeniu w zamian za dochowanie jej do końca życia. W 1974 roku rozpoczęto budowę nowego domu zakonnego w tym miejscu i pomieszczeń na przedszkole, które otwarto w 1994 roku i które siostry prowadzą aż do dziś.

Następna placówka powstała w Białymstoku przy ul. Antoniuk Fabryczny 45 (1962 -1990), gdzie siostry katechizowały, obsługiwały zakrystię, gotowały dla księży. Jedna z sióstr była organistką. Szczególnie angażowały się w różne prace w pierwszych latach istnienia parafii św. Kazimierza.

W 1976 roku powstała nowa placówka przy ul. Kościelnej 1, w budynku Kurii Biskupiej Białostockiej. Siostry przybyły na zaproszenie ks. biskupa E. Kisiela. Podjęły pracę w kancelarii kurialnej, sekretarki w wydziale ekonomicznym, także w archiwum. Przygotowywały także posiłki w domu biskupim. Pracują tam aż do dnia dzisiejszego

Siostry Misjonarki realizują swój charyzmat przez udział w katechizacji, a także w prowadzeniu przedszkola (ul. Zielna 16), świetlicy terapeutycznej (ul. Stoleczna 5), szkoły podstawowej (ul. Dobra 1, ul. Mickiewicza 43) i gimnazjum (ul. Mickiewicza 43). Wydaje się, że największe zasługi w organizowaniu szkół ma s. Emanuela Szefel.

Od 1995 roku istnieje przy ul. Stołecznej Wspólnota Rodziny Misyjnej Błogosławionej Bolesławy Lament, włączająca ludzi świeckich w działalność misyjną i ekumeniczną. Tam są przechowywane relikwie błogosławionej. Kaplica i cały ośrodek mają charakter sanktuarium błogosławionej Bolesławy i stanowią ośrodek ekumeniczny, rekolekcyjny i modlitewny. Siostry prowadzą też działalność dobroczynną i uczestniczą w różnych formach pracy duszpasterskiej Archidiecezji Białostockiej.

ks. Henryk Żukowski