lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
LIPIEC 2008
nr 7/2008

Posługa Sióstr Terezjanek w Archidiecezji Białostockiej

Rys historyczny

Po kanonizacji bł. Teresy od Dzieciątka Jezus w 1925 roku ks. biskup Adolf Piotr Szelążek, ordynariusz diecezji łuckiej na Wołyniu, obrał św. Teresę za patronkę swojej diecezji i wraz z kapłanami i wiernymi modlił się gorąco do niej o zachowanie wiary katolickiej od ateizujących wpływów Rosji. Nawiązał bliski kontakt z Karmelem w Lisieux, poznał rodzone siostry Świętej, zgłębił ewangeliczną doktrynę „małej” Teresy i przyjął praktykę jej „drogi dziecięctwa duchowego”. Po pewnym czasie w jego sercu pod wpływem Ducha Świętego zrodziła się myśl powołania do życia nowego zgromadzenia zakonnego, którego charyzmat byłby związany z misją św. Teresy od Dzieciątka Jezus, streszczający się w słowach: „Moim powołaniem jest miłość… W sercu Kościoła mojej Matki będę miłością”. Zgromadzenie zostało założone w 1936 roku przez ks. bp. A. P. Szelążka, które jako hasło przyjęło następujące słowa patronki: „Szerzyć miłość dla Najwyższej Miłości”.

W dekrecie erekcyjnym Zgromadzenia Ojciec Założyciel zalecił praktykę pokory, cierpliwości, wielkiej miłości Boga i bliźnich w duchu św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Całym swoim postępowaniem siostry mają propagować ducha prawości, najwyższej miłości chrześcijańskiej i prostoty ewangelicznej. Zewnętrzną działalnością zaś powinny wspierać dobre wychowanie dzieci i młodzieży, rozszerzać wiarę katolicką i jej wskazania oraz modlić się za kapłanów.

W pierwszych latach swojej działalności Siostry Terezjanki pracowały wśród ludności wiejskiej w miejscowościach oddalonych od świątyń, przygotowywały dzieci do Sakramentów Świętych, organizowały kursy kroju i szycia dla dziewcząt, zakładały Stowarzyszenia Młodzieży Katolickiej. Posługiwały także przy kościołach.

Podczas II wojny światowej Siostry Terezjanki przeniosły się ze wschodnich rubieży Rzeczypospolitej na tereny położone w Polsce. Osiedliły się na Śląsku, Warmii i Mazurach. Siedziba zarządu znalazła swoje miejsce w Ostródzie, a nowicjat we wsi Rychnowo oddalonej 17 km od Ostródy. Pracowały w domach dla sierot, w katechezie, w zakrystii. Podejmowały też inne prace przy kościołach. Obecnie mają swoje domy zakonne w diecezjach polskich: świdnickiej, warmińsko-mazurskiej, warszawsko-praskiej, łomżyńskiej, ełckiej, białostockiej oraz we Włoszech i na Ukrainie (Łuck, Berdyczów).

Dekretem Prymasa Polski Kardynała Stefana Wyszyńskiego z dnia 6.III. 1973 roku nr 535/73/P dom generalny zgromadzenia został przeniesiony do Podkowy Leśnej w Archidiecezji Warszawskiej, do domu, w którym z woli Ojca Założyciela ks. bp. A. P. Szelążka rezydował aż do śmierci wieloletni opiekun zgromadzenia ks. inf. dr Stanisław Kobyłecki, protonotariusz Kapituły Łuckiej.

 

W Archidiecezji Białostockiej

Pierwszy dom zakonny Sióstr Terezjanek pod wezwaniem Niepokalanego Serca Maryi na terenie Archidiecezji Białostockiej został założony w Mońkach przy ul. Kościelnej 1, erygowany pismem ks. biskupa Adama Sawickiego, administratora apostolskiego w Białymstoku z dnia 14 listopada 1963 roku. Mieścił się on w drewnianym budynku stanowiącym własność Marii Olechno, która wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Terezjanek. Siostry wypiekały komunikanty i opłatki, pracowały jako zakrystianki, katechetki i organistki przy parafialnym kościele Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej, przy którym mieścił się ich dom. W latach 1973-1977 obok dotychczasowego domu wybudowano nowy murowany pod kierunkiem siostry Gerardy Czachor, w którym mieścił się nowicjat Zgromadzenia przez 30 lat. Nowicjuszki oprócz zajęć domowych i formacyjnych niosły pociechę chorym w szpitalu i w Domu Opieki Społecznej. Podczas wakacji służyły pomocą w przeprowadzaniu rekolekcji Ruchu Światło-Życie w diecezjach: warmińskiej i białostockiej.

Przez kilka lat Siostry Terezjanki pracowały jako zakrystianki w parafii św. Brata Alberta, założonej w 1997 roku. Siostry w obu parafiach monieckich (Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej i św. Brata Alberta) przygotowywały Msze Święte i nabożeństwa z udziałem dzieci i młodzieży. Obecnie bardziej się udzielają w parafii Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej, już nie posługują w zakrystii w parafii św. Brata Alberta.

W domu zakonnym są organizowane rekolekcje zakonne dla sióstr, w okresie wakacji i ferii zimowych rekolekcje „wyboru drogi życiowej” dla dziewcząt. Siostry udostępniają kaplicę, refektarz i kuchnię dla zgłaszających się grup młodzieżowych pozostających po opieką kapłanów, przeżywających dni skupienia czy rekolekcje. Swoją modlitwą wspomagają kapłanów i Kościół lokalny.

Drugi dom zakonny pod wezwaniem Dzieciątka Jezus powstał w 1967 roku w Wasilkowie, przy ul. Kościelnej 40 w budynku Siostry Immaculaty – Marianny Olechno, w którym ona jako osoba świecka przed II wojna światową i zaraz po niej prowadziła działalność charytatywną wśród ubogich dzieci i ubogiej młodzieży. Siostry zamieszkały w kilku prowizorycznych pomieszczeniach na piętrze drewnianego budynku. Na parterze zaś mieściły się dwie sale katechetyczne użytkowane przez parafię Przemienienia Pańskiego w Wasilkowie. Dzięki życzliwości ks. Wacława Rabczyńskiego siostry podjęły pracę przy kościele Matki Bożej Miłosierdzia i Przemieniania Pańskiego. Władze miasta Wasilków odmawiały zameldowania, nakładały wysokie grzywny za użyczenie pomieszczeń na sale katechetyczne i groziły eksmisją z budynku. Z powodu tych trudności i braku pracy zarząd Zgromadzenia podjął decyzje zlikwidowania domu zakonnego w Wasilkowie. W tej sytuacji duże znaczenie miał głos biskupa Edwarda Kisiela, administratora apostolskiego w Białymstoku, który podczas wizytacji domu zakonnego dnia 22 maja 1980 roku nie uznał za słuszną likwidację domu. W dekrecie powizytacyjnym zalecił budowę nowego budynku mieszkalnego dla sióstr. Powstała sprzyjająca okoliczność starania się o pozwolenie na budowę, gdy w sierpniu 1981 roku dzięki interwencji Episkopatu Polski u władz państwowych, wszystkie zgromadzenia zakonne uzyskały możliwość uregulowania strony prawnej swoich nieruchomości. Ciągle jednak stawiał przeszkody Wojewódzki Wydział ds. Wyznań w Białymstoku w zakresie zezwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu oraz realizacji budowy. Mimo tych trudności w 1987 roku cztery siostry pracujące przy kościele i w katechezie mogły już zamieszkać w częściowo wykończonym budynku.

Od września 1990 roku Siostry Terezjanki podjęły prace katechetyczną w Szkole Podstawowej im. Króla Zygmunta Augusta oraz w przedszkolu nr 1 i 2 w Wasilkowie. Dnia 1 października 1990 roku ks. proboszcz Tadeusz Zajkowski poświęcił kaplicę półpubliczną, erygował Drogę Krzyżową i odprawił pierwszą Mszę Świętą w nowo wybudowanym domu (zakonnym). Od 2003 roku funkcjonuje w tym domu pogotowie opiekuńcze dla dzieci i młodzieży do 18 lat. Obecnie w domu zakonnym Sióstr Terezjanek w Wasilkowie przebywa 6 sióstr profesek i 3 postulantki. Dwie siostry pracują w szkole podstawowej, inne w pogotowiu opiekuńczym „Opoka”. Trzy siostry emerytki mieszkają w domu Zgromadzenia przy ul. Kościelnej 44.

ks. Henryk Żukowski