lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
LIPIEC 2008
nr 7/2008

Święty Antoni Maria Zaccaria

Antoni urodził się w roku 1502 w Cremonie we Włoszech w zamożnej rodzinie. Jego rodzicami byli Łazarz i Antonietta Pescaroli. Antoni mając kilka miesięcy stracił ojca i wychowywał się po opieką matki. Po skończeniu miejscowych szkół podjął czteroletnie studia medyczne w Padwie uwieńczone doktoratem w roku 1524 r. Jako lekarz Antoni pracował w rodzinnej Cremonie, leczył bezinteresownie i katechizował w wolnym czasie dzieci i młodzież, równocześnie prowadził głębokie życie wewnętrzne. Tu, w Cremonie, Antoni przekonał się, że powinien poświęcić się Bogu w kapłaństwie. Przyjął święcenia kapłańskie w roku 1528 i od samego początku poświęcił się gorliwej pracy duszpasterskiej. W jego rodzinnym mieście istniało bractwo Wiecznej Miłości, założone przy klasztorze Sióstr Augustianek przez Archangelę Panigarola, które po śmierci założycielki zaczęło podupadać. Ksiądz Antoni odnowił to bractwo i właśnie z niego powstały trzy rodziny zakonne, które założyciel poświęcił św. Pawłowi Apostołowi. Pierwszy zakon nosił nazwę: „Synowie św. Pawła” zatwierdzony przez Stolicę Apostolską pod nazwą „Kleryków Regularnych św. Pawła Świętego”, drugi – żeński miał nazwę: „Aniołów św. Pawła Nawróconego” i trzeci zakon przeznaczony dla świeckich (tercjarzy), to zakon „Mężów Pobożnych św. Pawła”. Trzeci zakon miał za zadanie mobilizować świeckich żyjących w rodzinach do dzieł apostolskich (W. Zaleski).

Najbardziej znany był pierwszy zakon, zwany od osoby Apostoła Narodów paulianami i od kościoła św. Barnaby w Mediolanie, przy którym osiedlili się zakonnicy – barnabitami. Celem Zakonu Barnabitów była praca nad odnowieniem moralnym społeczeństwa włoskiego (upadek obyczajów na skutek wojen w latach: 1521-1529) przez przykład życia pokutniczego, prowadzenie misji ludowych, kaznodziejstwo i duszpasterstwo parafialne. Duchowość barnabitów kształtowała się na duchowości św. Pawła Apostoła, której istotą jest umiłowanie Chrystusa ukrzyżowanego. Barnabici mieli też swoje klasztory we Francji, Austrii, Sabaudii; w XVIII wieku rozpoczęli działalność misyjną w Chinach, Wietnamie i Birmie (Z. Pięta).

Święty Antoni od roku 1530 rozpoczął swoją pracę duszpasterską w Mediolanie jako kapelan hrabiny Ludwiki Torelli. W tym czasie Mediolan był zagrożony protestantyzmem. Gorliwy kapłan wraz ze swoimi duchowymi synami i córkami organizował w Mediolanie procesje pokutnicze jako zadośćuczynienie za odstępstwa od wiary katolickiej i przyjmowanie protestantyzmu. Lud chętnie włączał się do dzieła zadośćuczynienia. W celu ożywienia religijnego św. Antoni wprowadził praktykę 15 piątków. Mianowicie w piątek, w godzinę śmierci Pana Jezusa, dzwoniono w dzwony i wtedy lud przybywał do kościołów na modlitwę. Tam odprawiano nabożeństwo połączone z kazaniem pasyjnym. Świętemu Antoniemu zależało, aby ludzie przekonali się, jak wielka jest miłość Boga okazana nam w osobie Jezusa Chrystusa i za jaką cenę zostaliśmy odkupieni. Nabożeństwa te łączono z możliwością odbycia spowiedzi (H. Fros, W. Zaleski). Święty Antoni propagował też nową formę pobożności eucharystycznej, mianowicie Czterdziestogodzinne nabożeństwo, którego celem była ekspijacja, ożywienie wiary w obecność Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie, dziękczynienie i prośba. Czymś nowym była też zachęta do częstego przyjmowania Komunii Świętej, nawet codziennie.

Święty Antoni wyczerpany gorliwą pracą duszpasterską odszedł do Pana w Mediolanie w opinii świętości 5 lipca 1539 r., w 37 roku życia i 11 kapłaństwa. Pochowano go w kościele św. Pawła należącego do barnabitów, w roku 1891 przeniesiono do kościoła św. Barnaby. Kanonizacja miała miejsce w roku 1897 dokonana przez papieża Leona XIII. Liturgiczny obchód ku czci św. Antoniego Marii Zaccaria przypada na dzień 5 lipca i ma charakter wspomnienia dowolnego.

W ikonografii przedstawia się najczęściej św. Antoniego w towarzystwie św. Pawła Apostoła dla podkreślenia wielkiego kultu oddawanego Apostołowi Narodów, z monstrancją w ręku – propagator kultu eucharystycznego, Czterdziestogodzinnego nabożeństwa lub z krzyżem w ręku – kult Męki Pańskiej albo z lilią – nazywano go „aniołem w ludzkim ciele” (W. Zaleski).

Warto na zakończenie przytoczyć pouczenie św. Antoniego Marii, jak postępować z ludźmi nam nieżyczliwymi: „Ci, którzy nas prześladują, sobie samym szkodzą, ponieważ ściągają na siebie gniew Boga; nam zaś wyświadczają dobro, albowiem powiększają nam wieniec wiecznej chwały. A zatem powinniśmy raczej współczuć im i otaczać miłością aniżeli nimi gardzić i nienawidzić (…) trzeba się za nich modlić, a nie dać się zwyciężać złu, ale zło dobrem zwyciężać (…) Wtedy widząc naszą cierpliwość i łagodność, poprawią swe postępowanie i rozmiłują się w Bogu” (Liturgia Godzin, t. III, s. 1300-1301).

ks. Stanisław Hołodok