lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
CZERWIEC 2008
nr 6/2008

Siostry Opatrzności Bożej w Archidiecezji Białostockiej

Rys historyczny

Zgromadzenie Sióstr Opatrzności Bożej powstało w 1857 r. we Lwowie. Zostało założone przez Matkę Marcjannę Antoninę Mirską, której wrażliwość serca wyrzeźbiło cierpienie i trudne doświadczenia życiowe. Jej droga do Zgromadzenia prowadziła przez Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia we Lwowie, do którego wstąpiła w 1840 roku, a które wkrótce musiała opuścić z powodu choroby nóg. Potem prowadzona przez ks. abp. Łukasza Baranieckiego, metropolitę lwowskiego, jej kierownika duchowego, zaangażowała się w pracę Towarzystwa św. Wincentego a Paulo, gdzie odczuła potrzebę założenia nowego zgromadzenia. Bardziej precyzyjny jego zarys odnalazła w Laval, gdzie jako s. Maria Antonina odbyła nowicjat w Zgromadzeniu La Miséricorde. Po powrocie do Polski utworzyła regułę nowego zgromadzenia. W założeniu Zgromadzenia Sióstr Opatrzności Bożej swój udział mieli także: ks. abp Łukasz Baraniecki i księżna Leonowa Sapieżyna. Ustawy zakonne zostały zatwierdzone 1 kwietnia 1857 r. przez biskupa lwowskiego, a 17 kwietnia 1867 r. Ojciec Święty Pius IX zatwierdził Zgromadzenie na prawie papieskim. Zgromadzenie pod przewodnictwem Siostry Założycielki służyło młodemu pokoleniu (zwłaszcza sierotom) w wyprowadzaniu go z nędzy moralnej i materialnej, deprawacji, demoralizacji i w wychowywaniu. Przyjęte hasło: „Nic ponad miłość Chrystusa” – wszystko w Nim i przez Niego oraz: „Wszystko na większa chwałę Bożą” owocowało powstawaniem licznych zakładów wychowawczych dla zagubionych dziewcząt, sierocińców, ochronek dla biednych dzieci.

W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku władza państwowa zlikwidowała sierocińce i domy dla dziewcząt, oddając Zgromadzeniu tylko dzieci specjalnej troski. W miejsce zlikwidowanych placówek powstawały domy pomocy społecznej dla dzieci, w których pracowały Siostry Opatrzności Bożej i pracują do dziś. Od czerwca 2006 r. Zgromadzenie prowadzi Katolicką Placówkę Opiekuńczo-Wychowawczą dla dzieci osieroconych w Łące koło Rzeszowa.

Zgromadzenie posługuje w 32 placówkach w Polsce i 11 placówkach zagranicznych, w tym na 5 placówkach misyjnych. W Japonii siostry prowadzą przedszkola, w Kamerunie sprawują opiekę medyczną oraz niosą pomoc duchową i edukacyjną dzieciom, młodzieży i rodzinom. Posługują w Domach Pomocy Społecznej dla Dorosłych w Szwajcarii, opiekują się osobami chorymi i niepełnosprawnymi w „Domach – Rodzinach” we Włoszech, angażują się w prace parafialne na Ukrainie. W Polsce siostry podejmują służbę wśród dzieci i młodzieży niosąc im Chrystusa poprzez katechizację, wychowanie w przedszkolach. Włączają się w pracę parafialną, jako organistki i zakrystianki. Pochylają się nad cierpieniem w Domach Pomocy Społecznej dla dzieci niepełnosprawnych i kobiet umysłowo chorych.

W Archidiecezji Białostockiej

Od10 lat podejmują posługę na terenie Archidiecezji Białostockiej w Bobrówce. Tu pragną swoim życiem i służbą ukazywać Chrystusa i Jego miłość. Posługują pośród ludzi chorych i starszych przebywających w domach. Wykonują tam posługę pielęgnacyjną i proste codzienne prace (przygotowanie posiłków, pranie, sprzątanie) i troszczą się o opiekę lekarską oraz potrzebne leki. Codziennie dojeżdżają do kilku osób w terenie, ofiarowują im czas i serce. Włączają się też w pracę parafialną przy kościele w Bobrówce (organistka, zakrystianka). Przygotowują jasełka bożonarodzeniowe i inne przedstawienia z dziećmi i młodzieżą. Dbają o wystrój kościoła i czystość szat liturgicznych. Od stycznia 2008 r. jedna z sióstr podjęła posługę w placówce archidiecezjalnej Caritas. Prowadzi tam terapię zajęciową dla dzieci niepełnosprawnych w czasie ich dziennego pobytu w placówce, mającej swoje miejsce w Bobrówce.

Siostry swoją cichą, prostą posługą wnoszą radość i nadzieję w życie ludzi samotnych, chorych, niepełnosprawnych. Niosą żywą obecność Boga wszystkim, ukazują współczesnemu człowiekowi, że Chrystus może przysiąść na brzegu każdej ludzkiej nędzy, wsłuchać się w lęki i niepokoje oraz uleczyć rany.

Dla sióstr pójście za Chrystusem oznacza: uklęknąć przy człowieku słabym, chorym, zagubionym, poszukującym oraz obecnością, posługą i słowem mówić: „Bóg cię kocha, to On mnie tu przysłał, Jego miłość mnie do tego przynagla”. Chrystus wciąż zmaga się o dobro każdego nas.

ks. Henryk Żukowski