lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
MAJ 2008
nr 5/2008

Ksiądz Antoni Aktanarowicz

Ksiądz Antoni Aktanarowicz urodził się w 1902 r. we wsi Sieliszcze w powiecie nowogródzkim, prawdopodobnie w parafii Niehniewicze. Małego Antoniego uczyła najpierw w domu rodzinnym ciotka, a gdy miał 11 lat posłano go do szkoły rosyjskiej w Krewie, gdzie uczył się przez dwa lata. Miejsce nauki wskazuje na to, że rodzina przeniosła się w te strony i mieszkała w tym czasie w powiecie oszmiańskim. Pierwsza wojna światowa i zajęcie tamtych terenów przez wojska niemieckie uniemożliwiły dalszą naukę. W listopadzie 1918 r. rozpoczął naukę w szkole rolniczej w Borunach. Tę jednak w roku następnym zamknięto i wówczas przeniósł się do gimnazjum w Oszmianie. Po zdaniu matury w 1925 r. wstąpił do Seminarium Duchownego w Wilnie, które ukończył w 1931 r. i czwartego kwietnia przyjął święcenia kapłańskie w katedrze wileńskiej z rąk abpa Romualda Jałbrzykowskiego.

W maju 1931 r. ks. Aktanarowicz otrzymał nominację na wikariusza parafii Trzcianne. Przepracował tu trzy lata i był to jedyny jego wikariat. W 1934 r. otrzymał nominację na proboszcza parafii Tylża w dekanacie brasławskim, tuż przy granicy z Łotwą. Po roku pracy Arcybiskup przeniósł go do sąsiedniej parafii Smołwy, mającej od zachodu granicę z Litwą, a od północy z Łotwą. Była to parafia czysto katolicka, licząca około 2 500 wiernych. Wcześniej została ona podzielona granicą między Litwą i Polską. Na jej terenie znajdował się kościół filialny w miejscowości Turmont, który był kolejową stacją graniczną z Łotwą. W tejże kolejarskiej osadzie w 1939 r. utworzono samodzielną parafię i pierwszym jej administratorem został ks. Józef Cyrankiewicz. Przy parafii Smołwy pozostało około 2 000 wiernych. W tejże parafii ks. Aktanarowicz pracował przez całą wojnę. Mimo zmieniających się okupacji trwał wiernie na posterunku. W czasie frontu w 1944 r. chronił się z najbliższymi w bunkrze. Zginął 12 lipca trafiony odłamkiem pocisku. Podobno wyszedł z miejsca schronienia i odmawiał brewiarz przy murze kościelnym czy przy samym kościele. Tam dosięgła go śmierć. Na miejscu zaraz go zakopano, a pogrzeb odprawiono po przejściu frontu i pochowano przy kościele. Tak relacjonował okoliczności śmierci ks. Jan Pankiewicz, profesor Archidiecezjalnego Wyższego Seminarium Duchownego w Białymstoku, mieszkający wówczas w sąsiedniej parafii Tylża.

ks. Tadeusz Krahel