lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
MAJ 2008
nr 5/2008

Siostry pallotynki w Białymstoku

Rys historyczny

Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Apostolstwa Katolickiego (siostry pallotynki) założył św. Wincenty Pallotti (1795-1850), rzymski ksiądz. Zostało ono powołane oficjalnie w Kościele w 1838 roku. Obecnie jest międzynarodowym instytutem na prawie papieskim, którego członkinie składają śluby. Celem zgromadzenia jest: dla większej chwały Bożej ożywiać, pogłębiać i rozszerzać wiarę, wzmacniać nadzieję i zapalać miłość między ludźmi; budzić świadomość apostolskiego powołania chrześcijan i przyczyniać się do tego, by nastała jedna owczarnia i jeden Pasterz. Siostry pallotynki mają to wszystko czynić naśladując Jezusa i zachowując Jego Ewangelię w całym życiu, we wspólnocie, w modlitwie, służbie, chorobie, cierpieniu i umieraniu zapraszając wszystkich do jedności z Bogiem oraz do zaangażowania w Kościele, który pełni misję Chrystusa. Siostry prowadzą swoją pracę apostolską w Europie, Ameryce Południowej i Ameryce Północnej oraz w Azji. Mają prowincje w Anglii, Belize, Niemczech, Polsce, RPA i USA. Szwajcarskie pallotynki mają status regionu, a siostry w Indiach i Rwandzie delegatury. Pracują na misjach: w Brazylii, Rwandzie, Tanzanii, Kongo, Kamerunie. Polskie siostry pracują w Rwandzie, Kongo, Kamerunie, na Syberii w Jekaterinburgu oraz na Ukrainie i Białorusi.

Do Polski zaprosił siostry pallotynki ks. Alojzy Majewski SAC w 1916 roku, ale to zaproszenie zostało zrealizowane dopiero w roku 1934. Pierwszy dom powstał w Rajcy koło Nowogródka, do którego 12 kwietnia 1934 r. przybyły siostry: Aurelia Wachowska i Kazimiera Milewska z prowincji niemieckiej wraz z siedmioma postulantkami. Po rocznym przygotowaniu 15 postulantek rozpoczęło nowicjat wkładając już suknię zakonną (obłóczyny).

Po rozpoczęciu II wojny światowej w 1939 roku siostry się rozproszyły. Tworzyły kilka nieoficjalnych grup: w Rajcy, Wilnie, Płonce Kościelnej. Po zakończeniu wojny ewakuowały się z dawnych Kresów Wschodnich Rzeczypospolitej i osiedliły się w Gdańsku, gdzie utworzyły i prowadziły dom dla sierot. Tam też powstała siedziba zarządu Zgromadzenia funkcjonująca do 1982 roku, w którym została przeniesiona do Warszawy, gdzie jest aż do dziś. Wspomnienia, tęsknota do miejsca, gdzie powstała pierwsza prowincja, a przede wszystkim potrzeby duchowe wiernych z dawnych Kresów, a pozostających w granicach Białorusi (stanowiącej republikę ZSRR), sprawiły, że po wielu latach siostry wróciły na tamten teren i utworzyły domy w Woronowie i Berezie Kartuskiej. W ramach zaś polskiej prowincji powstało wiele nowych domów i wspólnot, także poza granicami Polski: we Francji i we Włoszech. Siostry pallotynki prowadzą działalność apostolską podejmując pracę w przedszkolach, katechizując dzieci i młodzież, służąc chorym w szpitalach, w hospicjum, prowadząc dom dziecka i domy opieki dla dzieci specjalnej troski oraz różnorodną posługę w parafiach.

 

W Białymstoku

Do Białegostoku siostry pallotynki przybyły 28.VIII.1989 r. i zaangażowały się w pracę przy nowej, budującej kościół, parafii św. Maksymiliana Kolbe na Pietraszach w Białymstoku. Pierwszą przełożoną została s. Urszula Smagoń, a jej następczynią s. Jonatana Kukoruc. Trzyosobowa wspólnota do dnia 9.X.1989 r. mieszkała w domu pana Gwidona Tatarenko, a potem w parafialnym domu katechetycznym przy kościele. Siostry zajęły się pracą katechetyczną i posługą w parafii. Szybko zyskały sympatię ludzi starszych, młodzieży i dzieci. Jednakże w czerwcu 1993 roku musiały parafię św. Maksymiliana opuścić ze względu na inny plan pracy parafialnej i wykorzystania domu parafialnego podjęte przez ks. Alojzego Chojnowskiego, proboszcza parafii św. Maksymiliana. Dzięki pomocy ks. dr. Stanisława Hołodoka i ks. Stanisława Andrukiewicza, znalazły dom i pracę w parafii Ducha Świętego w Białymstoku, gdzie ks. S. Andrukiewicz był proboszczem. Pracy nie brakowało w tej nowej, tworzącej się jeszcze parafii. Zgodnie z charyzmatem siostry podejmowały i podejmują następujące formy działalności: katechizują w szkołach podstawowych i w szkole średniej, przygotowują młodzież do bierzmowania, dbają o wystrój kościoła, prowadzą scholę parafialną i wspólnoty zjednoczenia katolickiego. Zamieszkały u pana Zdzisława Misiewicza przy ul. Gospodarskiej, przystosowały udostępnioną im część jego domu do potrzeb domu zakonnego, a po kilku latach kupiły to na własność. Od roku jedna z sióstr pracuje w sekretariacie wydziału ds. nauczania Kurii Metropolitalnej Białostockiej.

ks. Henryk Żukowski