lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
KWIECIEŃ 2008
nr 4/2008

Siostry Jezusa Miłosiernego w Archidiecezji Białostockiej

Rys historyczny Zgromadzenia

Zgromadzenie bierze swój początek w słowach Jezusa, który powiedział do siostry Faustyny Kowalskiej(29 czerwca 1935 r.).: „Pragnę, aby zgromadzenie takie było” (Dz 437). Święta Faustyna, która otrzymała to objawienie i modliła się oraz ofiarowywała w tej intencji swoje cierpienia jest uznawana przez zgromadzenie za duchową jego założycielkę. Założycielem zaś Zgromadzenia, który czynnie uczestniczył w procesie jego powstawania, jest ks. Michał Sopoćko, spowiednik siostry Faustyny.

Pierwsze osoby, które chciały poprzez życie wspólne sławić i rozpowszechniać Miłosierdzie Boże zgłosiły się w 1942 roku w Wilnie. Życie wspólne sióstr rozpoczęło się 25 sierpnia 1947 w Myśliborzu. Zezwolił na to administrator apostolski w Gorzowie Wielkopolskim Edmund Nowicki. Opiekunem duchowym był o. Władysław Wantuchowski, jezuita. Siostry mieszkały w domu parafialnym przy kościele św. Krzyża. Prowadziły agendę „Caritas”, katechizowały, prowadziły przedszkola, pomagały w biurze parafialnym, troszczyły się o bieliznę i paramenty kościelne przy kościele św. Krzyża i św. Jana Chrzciciela w Myśliborzu. W październiku 1949 r. została otwarta druga placówka w Szczecinie, gdzie zmieniały domy z racji ówczesnych warunków i potrzeb. Prowadziły w tym mieście Instytut Wyższej Wiedzy Religijnej, katechizowały, pracowały w biurze parafialnym i w zakrystii w parafiach o. Jezuitów i Chrystusowców. Zgromadzenie na prawie diecezjalnym erygował wikariusz kapitulny ks. Zygmunt Szelążek, ordynariusz gorzowski w 1955 r. Nadał oficjalną nazwę zgromadzeniu: Zgromadzenie Sióstr Jezusa Chrystusa Miłosiernego Odkupiciela( przedtem nazywały się: Siostry Służebnice Miłosierdzia Bożego). Określił cel: uświęcenie członkiń przez praktykowanie trzech ślubów zakonnych: posłuszeństwa, czystości i ubóstwa; szerzenie szczególnego nabożeństwa do Jezusa, Miłosiernego Odkupiciela i służenie hierarchii kościelnej. Dla osiągnięcia tego celu siostry miały własnym przykładem szerzyć nabożeństwo częstej Komunii św., przygotowywać materię eucharystyczną i troszczyć się o szaty liturgiczne. Pod kierownictwem ordynariuszy miały zajmować się kształceniem katechetów i prowadzić szeroko pojęta katechizację. Mogły też prowadzić bursy, internaty oraz pracować w kancelariach parafialnych i Kuriach Biskupich. Od momentu nadania dekretu erekcyjnego Myślibórz stał się główną siedzibą zgromadzenia i przełożonej generalnej. Potwierdzona została osobowość prawna domu zakonnego w Myśliborzu, pozwolono na własny nowicjat, prawo noszenia stroju zakonnego (otwarcie 12.VIII.1956). 9.VIII.1958 r. erygowano półpubliczną kaplicę w macierzystym domu sióstr w Myśliborzu. 15.X.1958 r. otwarto nową placówkę w Gorzowie Wielkopolskim (ul. Obornicka 10), a 23. X. 1959 r. erygowano kaplicę domową sióstr przy parafii katedralnej w Gorzowie Wlkp. Podczas prześladowania w latach pięćdziesiątych ze strony władz komunistycznych w Polsce, gdy zgromadzenia łączyły się ze sobą w celu przetrwania, Siostry Jezusa Miłosiernego z polecenia ks. kardynała Stefana Wyszyńskiego, Prymasa Polski, pozostały jako jedno własne zgromadzenie. Gdy był zakazany kult Miłosierdzia Bożego przez Stolicę Apostolską (19.XI.1958 r. – 30.VI.1978 r.), siostry dalej prowadziły życie wspólne. Pracowały w katechezie u jezuitów w Myśliborzu, potem w Szczecinie przy parafii, w Gorzowie Wielkopolskim przy katedrze w kuchni i przy katechezie.

Decyzją Stolicy Apostolskiej z czerwca 1972 r. na terenach zachodnich Polski dokonano zmiany organizacji kościelnej. Diecezja gorzowska, na terenie której znajdowały się domy zgromadzenia została podzielona na trzy mniejsze: diecezję gorzowską, szczecińsko-kamieńską i koszalińsko­‑kołobrzeską. Dom macierzysty w Myśliborzu przeszedł do diecezji szczecińsko-kamieńskiej. Dlatego za zgodą biskupa ordynariusza tej diecezji bp. Jerzego Stroby dom generalny przeniesiono z Myśliborza do Gorzowa Wlkp. w lutym 1978 r.

Od momentu powstania aż do czasu obecnego kandydatki po odbyciu postulatu i nowicjatu składały śluby każdego roku. Zgromadzenie zatem istniało bez żadnych przerw i pełniło pożyteczną rolę w Kościele. Ramowe Konstytucje na początku dał ks. Michał Sopoćko, potem matka generalna zgromadzenia z przełożonymi ułożyły konstytucje, które zostały przepracowane po Soborze Watykańskim II, udoskonalone po wydaniu encykliki Papieża Jana Pawła II Dives in Misericordia.

Jest prowadzona regularna formacja: postulat (1 rok), nowicjat (2 lata), juniorat (3 lata). Dla sióstr po profesji wieczystej: raz w roku ośmiodniowe rekolekcje, miesięczne dni skupienia, diecezjalne dni skupienia, wykłady z zakresu duchowości chrześcijańskiej, studium, regularna spowiedź i Eucharystia, kierownictwo duchowe, codzienne praktyki modlitewne.

Obecnie siostry mają następujące domy: Myślibórz (2), Gorzów Wielkopolski (1), Białystok (1), Blechów (1). Jest też wiele placówek, w których parafia daje mieszkanie, a siostry dla tej wspólnoty parafialnej pracują. Siostry mają swoje placówki też w innych krajach: w Kanadzie, w Niemczech, na Białorusi, na Litwie, na Ukrainie, we Francji, w Jerozolimie. Niemal w każdym domu za granicą są siostry z Polski i z innych krajów, tylko w Jerozolimie tworzą dom same Polki. W ostatnim czasie w Warszawie został zbudowany dom dla dzieci chorych, biednych, upośledzonych, który prowadzą Siostry Jezusa Miłosiernego.

Od dwunastu lat obserwuje się wzrost powołań do zgromadzenia. W 2004 r. w Kurowie (ok. 30 km od Gorzowa Wielkopolskiego, w domu katechetycznym) 18 dziewcząt odbywało nowicjat.

W Archidiecezji Białostockiej

W Archidiecezji Białostockiej mają Siostry Jezusa Miłosiernego jeden dom. Od 1 lipca 1981 r. był dom w Niewodnicy Kościelnej (przyjął bp Edward Kisiel, administrator apostolski archidiecezji w Białymstoku). Siostry włożyły wiele pracy w dostosowanie tego domu i posesji do potrzeb domu zakonnego. W pierwszych latach przebywały w tym domu 3 siostry, w następnych 4. Jedna z sióstr katechizowała w Niewodnicy, jedna w Białymstoku w parafii farnej (2 lata), w parafii św. Rocha (3 lata), potem w parafii Miłosierdzia Bożego, co trwa aż do dziś (w pewnym okresie przestały katechizować w Niewodnicy, a dwie katechizowały w Białymstoku). Siostry angażowały się też w parafii niewodnickiej przy kościele: troszczyły się o wystrój kościoła, o paramenty kościelne, prowadziły białą procesję, współorganizowały różne uroczystości parafialne. Siostra Maria Kalinowska, przebywająca w domu niewodnickim na początku jego istnienia i katechizująca przy parafii farnej w Białymstoku przez długie lata pełni funkcję przełożonej generalnej w zgromadzeniu. Dom generalny mieści się w Gorzowie Wielkopolskim. W 2000 roku Siostry Jezusa Miłosiernego opuściły dom w Niewodnicy. Przeniosły się do Białegostoku, gdzie mają swój dom przy ul. Poleskiej 42, w tym samym budynku, w którym żył i umarł ks. Michał Sopoćko, ich założyciel. Umieścił je tam ks. abp Stanisław Szymecki, Metropolita Białostocki. Siostry opiekują się tam półpubliczną kaplicą, w której odprawiał Msze św. dla wiernych ks. Michał Sopoćko. W kaplicy tej są codziennie Msze św. rano (odprawia ks. z parafii św. Rodziny w Białymstoku, na terenie której ta kaplica jest posadowiona), nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego o godz. 15.00, miesięczne czuwania nocne dla młodzieży, nabożeństwa i Msze św. dla przybywających sporadycznie i stale grup religijnych w różnych dniach, adoracje Najświętszego Sakramentu w każdy czwartek miesiąca. Siostry pełnią posługę wobec odwiedzających kaplicę i miejsce życia i śmierci księdza M. Sopoćki. Rozprowadzają obrazy, obrazki, książki, modlitewniki o Miłosierdziu Bożym, prowadzą korespondencję z osobami zainteresowanymi ośrodkiem Miłosierdzia Bożego i ks. Michałem Sopoćką oraz powołaniem do zgromadzenia, prowadzą katechezy powołaniowe, gdy poproszą o to katecheci różnych szkół.

W parafii Miłosierdzia Bożego położonej ok. 800 m od domu sióstr jedna z nich jest katechetką. Uczestniczy w liturgii parafialnej z młodzieżą, gdy ma dyżur tak jak inne katechetki. Wszystkie siostry w tym kościele uczestniczą w liturgii w rocznicę śmierci i w dniu imienin ks. Michała Sopoćki i spełniają w niej pewne funkcje liturgiczne. Nawiedzają często grób ks. Michała Sopoćki w kościele Miłosierdzia Bożego, oczywiście modląc się też do Jezusa w Eucharystii.

Od 1 września 2007 r. Siostry Jezusa Miłosiernego mają swoją placówkę w Archidiecezjalnym Wyższym Seminarium Duchownym w Białymstoku, gdzie prowadzą kuchnię dla księży i alumnów, wspomagane przez osoby świeckie. Wspólnotę tworzą cztery siostry. Pierwszą przełożoną została siostra Wanda Lisowska.

Można powiedzieć ogólnie, że Zgromadzenie Sióstr Jezusa Miłosiernego jest powołane w Kościele, by wielbić Boga w Trójcy Świętej Jedynego w tajemnicy Jego Miłosierdzia i służyć Kościołowi przez kontemplację i działalność apostolską. Siostry tegoż zgromadzenia wyrażają to w Archidiecezji Białostockiej przez pielęgnowanie takich wartości jak dążenie do świętości, modlitwa, dziewictwo, duch ofiary, troska o zbawienie własne i innych oraz zaangażowanie w życie Kościoła w konkretnych dziełach apostolskich w swoim domu i kaplicy przy ul. Poleskiej jak i w różnych innych parafiach, a także w Seminarium Duchownym.

Obecnie siostry wraz z całą Archidiecezją przygotowują się do beatyfikacji swojego założyciela ks. Michała Sopoćki. Przez to jeszcze bardziej zwiążą się z Archidiecezją Białostocką.

ks. Henryk Żukowski