lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
MARZEC 2008
nr 3/2008

Pasterzanki w Archidiecezji Białostockiej

To niehabitowe zgromadzenie nosi pełną nazwę: Zgromadzenie Służebnic Matki Dobrego Pasterza. Założył je wraz z Ludwiką Moriconi bł. Ojciec Honorat Koźmiński, kapucyn, w roku 1895 w Warszawie. Zgromadzenie przyjęło zadanie ratowania dziewcząt i kobiet zagrożonych demoralizacją i prowadzących niemoralny tryb życia. Zadanie to realizuje przez świadectwo życia sióstr, modlitwę oraz ich konkretne działanie wychowawcze i resocjalizacyjne wobec niedostosowanych społecznie spośród dzieci i młodzieży, aby wróciły do Chrystusa, odnalazły swoją godność dziecka Bożego, ustrzegły się przed demoralizacją i zepsuciem, umiały odkrywać dobro i je przyjąć. Tym, którzy zeszli z drogi przykazań Bożych siostry pomagają w odnalezieniu drogi nawrócenia i pokuty.

W 1895 roku z pomocą Kazimiery Bratkowskiej, białostoczanki, powstała pierwsza placówka pasterzanek w Białymstoku. Mieściła się ona w domu należącym do parafii farnej przy ul Kościelnej 3, którego użyczył ówczesny proboszcz parafii farnej i dziekan ks. Wilhelm Szwarc. Pierwszymi siostrami były: Felicja Cytowska i Kryspina Żelazińska. Udzielały się one w życiu parafialnym, uczyły dzieci czytać i pisać po polsku, przygotowywały je do pierwszej spowiedzi i Komunii Świętej

Przez okres 30 lat siostry mieszkały w wynajętych domach. Mimo trudnych warunków mieszkaniowych przez cały czas prowadziły pracę nad dziewczętami moralnie zaniedbanymi ucząc je szycia, haftu i innych pożytecznych w życiu umiejętności. W czasie pierwszej wojny światowej pracowały w szpitalu zakaźnym przy ul. Częstochowskiej w Białymstoku jako wychowawczynie dziewcząt chorych wenerycznie. W latach 1922-1955 s. Michalina Czykier pełniła funkcję furtianki abp. Romualda Jałbrzykowskiego.

Otworzyła się nowa karta życia i działalności pasterzanek w Białymstoku, gdy 7 kwietnia 1925 roku siostry zakupiły dwa domy(drewniany i murowany) przy ul. Orzeszkowej 5, połączone ze sobą podwórkiem. Na podstawie pozwolenia ks. abp. R. Jałbrzykowskiego w jednym z tych domów została otwarta kaplica półpubliczna, którą poświęcił ks. dziekan Aleksander Chodyko. Na początku odprawiano w niej trzy Msze Święte w tygodniu: ks. dziekan A. Chodyko, ks. Teofil Wdzięczny – kapelan wojskowy oraz ks. Kazimierz Borżym, a od 1929 roku Mszę Świętą celebrowano codziennie. Spora liczba wiernych gromadziła się na nabożeństwach w kaplicy w niedziele i święta. Z tego powodu w latach 1935-37 kaplica została rozbudowana i znacznie powiększona. Równocześnie dobudowano piętro na domu murowanym, w którym otwarto zakład dla sierot i półsierot w wieku od 7 lat do usamodzielnienia pod nazwą „Dobry Pasterz”, poświęcony w 1938 roku.

Za pozwoleniem Kuratorium Okręgu Szkolnego Warszawskiego pod kierunkiem s. Heleny Olędzkiej rozpoczęto kursy kroju i szycia , z których w latach 1929-1938 skorzystało 108 dziewcząt. Siostry prowadziły równocześnie pracownię trykotarską i trwający trzy lata kurs trykotarski dla dziewcząt. Odpowiedzialna za to była s. Bronisława Wiszowata.

W czasie drugiej wojny światowej część budynku sióstr była zajęta przez wojska radzieckie, a potem niemieckie. Prawie wszystkie dzieci zostały wywiezione do domu przy ul. Wesołej. Siostry opiekowały się jeńcami, przechowywały Żydów. W lipcu 1941 roku budynek murowany Niemcy przeznaczyli na szpital okulistyczny. Zachowali jednak kaplicę, w której ich kapelan celebrował Msze Świętą dla żołnierzy i personelu szpitala.

Po zakończeniu wojny dom dziecka „Dobry Pasterz” dalej działał. Kierowniczką tego domu (zakładu) była s. Eleonora Wojtkowska, personel składał się z 12 osób. Dzieci do tego domu przysyłało Kuratorium i Inspektorat Szkolny. Znacznie pogorszyły się warunki, gdy w 1947 roku część budynku sióstr zajął wydział zdrowia. Około 20 dziewcząt i 60 dzieci w nowych warunkach zaczęło chorować. Dom dziecka został 31 sierpnia 1950 zlikwidowany, kilka miesięcy później także „stacja” dla dziewcząt. Dzieci przeniesiono do państwowych domów dziecka. Ówczesne władze usunęły siostry z pomieszczeń prywatnych, zajęły budynek i przeznaczyły go na Państwowy Dom Młodzieżowy, który istniał do 29 lipca 1961 roku. 12 sierpnia 1961 roku zaś do tegoż domu sióstr z polecenia władz z ul. Słonimskiej przeniesiono Archidiecezjalne Wyższe Seminarium Duchowne, które użytkowało dom do 1984 roku.

Od lat pięćdziesiątych siostry podejmowały pracę katechetyczną w Białymstoku i w innych parafiach (Dojlidy, Halickie, Kuriany, Michałowo, Nowiny, Pogorzałki, Sobolewo). Czwartego sierpnia 1958 roku rozporządzeniem ministra oświaty zabroniono osobom zakonnym nauczania religii w szkołach. Od 1960 roku, gdy Episkopat Polski podjął decyzję o prowadzeniu nauczania religii w punktach katechetycznych, Siostry Pasterzanki prowadziły katechizacje dzieci i młodzieży przy własnej kaplicy. Na sale katechetyczne przeznaczyły własne pokoje mieszkalne. Prowadziły też tzw. pogadanki dla przedszkolaków, organizowały jasełka. Ksiądz prałat Henryk Szlegier w czasie, gdy był ojcem duchownym Seminarium i po przejściu na rentę bardzo angażował się w pracę duszpasterską przy kaplicy. Prowadził dużą grupę ministrantów, także wraz z siostrami: Marią Wodnicką, s. Dorotą i innymi, scholę i grupę młodzieży Ruchu Światło-Życie. Pomagał mu w tym ks. prof. Mieczysław Świdziniewski, wicerektor Seminarium (Msze Święte, sakrament pokuty). Środki utrzymania zdobywały siostry pracując w Spółdzielni Białostockiego Przemysłu Ludowego jako hafciarki, w Spółdzielni Wielobranżowej (od 1965 r.) wykonując prace dziewiarskie.

W latach 1946-1960 s. Anna Trzcińska opiekowała się chorym ks. Jerzym Andrukonisem z Wilna, który zamieszkał przy ul. Orzeszkowej w pobliżu sióstr.

Od 1 stycznia 1983 roku siostry mogły administrować na nowo budynkiem przy ul. Orzeszkowej 5 jako własnością Zgromadzenia. Dlatego w latach 1984-85 przeprowadziły remont, rozwinęły duszpasterstwo i katechizację przy kaplicy (Msza Święta codzienna, rekolekcje dla wiernych, rekolekcje powołaniowe dla dziewcząt, dni skupienia dla sióstr zakonnych Archidiecezji Białostockiej). Siostry wznowiły też w 1985 roku bursy dla dziewcząt szkół średnich i studentek. Udostępniły też przy kaplicy w latach 1992-1993 prowadzenie tzw. „szkółki cygańskiej” (nauka elementarnych rzeczy: czytania, pisania…) dla dzieci. W 1993 roku przygotowano świetlicę i stołówkę dla dzieci z rodzin najuboższych, czemu nadano nazwę Ośrodek Pomocy Dzieciom „Dobry Pasterz”. Kierowniczką została s. Barbara Wojtkowska. W 1998 roku z tego ośrodka korzystało 150 dzieci (pomoc w nauce szkolnej, katechezy, przygotowywanie do sakramentów św., włączanie w życie Kościoła). W 1986 roku Zgromadzenie przyjęło jako darowiznę stary budynek przy ul. Mickiewicza 13, który został przeznaczony na Dom Dziecka i świetlicę. Dyrektorem tej placówki została s. Krystyna Maślarz, która od 1 września 1998 roku zmieniła nazwę z Ośrodka Pomocy Dzieciom „Dobry Pasterz” na „Nasz Dom: Dobry Pasterz” czyniąc placówkę wielofunkcyjną: świetlica terapeutyczna i dom dziecka. 19 grudnia 1998 roku ks. abp Stanisław Szymecki uroczyście ten budynek poświęcił. Dom służy dziewczętom pozbawionym okresowo lub trwale opieki rodzicielskiej w wieku od 2 do 18 lat życia. W świetlicy socjoterapeutycznej otrzymują opiekę dzieci szkolne i przedszkolne z rodzin najuboższych

W latach 1999-2000 na miejscu drewnianego domu, gdzie były: kaplica i mieszkania sióstr wybudowano nowy, murowany dom i kaplicę, która służy siostrom i wiernym, dla których celebrują Msze Święte, odprawiają nabożeństwa i udzielają sakramentu pokuty księża wyznaczeni przez ks. abp. Metropolitę. Obecnie posługuje tam ks. Bogusław Zieziula, ekonom archidiecezjalny. Prace budowlane były wykonywane pod kierunkiem s. Barbary Wojtkowskiej.

Od 1950 roku do dziś Siostry Pasterzanki mają swój dom w Knyszynie, przy ul. Tykockiej 12, gdzie pełniły w parafii funkcje zakrystianki, katechetki, opiekowały się białą procesją. Opiekowały się również starszymi ludźmi w ich domach i we własnym domu sióstr. Przez kilka lat udostępniały dom na rekolekcje wakacyjne Ruchu Światło-Życie.

ks. Henryk Żukowski