lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
STYCZEŃ 2008
nr 1/2008

Miłosierny dla złych, podpora dla słabych, ucieczka dla dobrych

27 stycznia – wspomnienie bł. Jerzego Matulewicza

bł. Jerzy MatulewiczMija 90 lat, jak 18 stycznia 1918 roku patriarcha antiocheński Władysław Zalewski, w odpowiedzi na prośbę papieża Benedykta XV o radę, zaproponował na ordynariusza do Wilna ks. Jana Uszyłę i ks. Jerzego Matulewicza. Zaznaczył wówczas, że wprawdzie ks. J. Matulewicz nie jest mu znany osobiście, jednak powołał się na propozycję bpa Zygmunta Łozińskiego, by go posłać na sufragana do Kowna, a także wspomniał, że bp Edward Ropp, były ordynariusz wileński, którego usunęły z Wilna władze carskie, polecał go do Wilna już w 1914 roku, a w roku 1916 tę kandydaturę dopuszczał ks. Kazimierz Skirmunt. Proces informacyjny o kandydatach wyłonił ks. Jerzego, Generała Marianów, na to stanowisko. Był to trudny moment w Jego życiu, który przekreślał całkowicie własne plany zaangażowania w odnowę Zgromadzenia i uderzał w nadzieje pomocy Kościołowi na Litwie w rozwijaniu rodzimego życia konsekrowanego, dla odrodzenia wiary narodu ojczystego.

Dnia 23 października 1918 roku bulla papieska ostatecznie naznaczała Ks. Matulewicza na biskupa ordynariusza do Wilna. Wielka diecezja wileńska obejmowała w tym czasie również całą naszą obecną diecezję białostocką i część obecnej diecezji drohiczyńskiej. Chociaż był Litwinem, znał dobrze środowisko polskie i był świadom, co komu zawdzięcza. Nade wszystko jednak chciał być wiernym sługą Chrystusa w Jego Kościele. Tak się stało, że w dniu ogłoszenia przez Józefa Piłsudskiego niepodległości Państwa Polskiego, 11 listopada 1918 roku, wizytator apostolski Achilles Ratti wezwał ks. Jerzego do siebie i polecił objąć biskupstwo wileńskie. Zostały też uzgodnione daty i warunki konsekracji biskupiej oraz ingresu do katedry.

Podczas ingresu do katedry wileńskiej 8 grudnia 1918 roku, w Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Maryi, przyjmując z pokorą wolę Bożą wyrażoną przez papieża, w swoim kazaniu zaznaczył między innymi: „Będę usiłował być ojcem i przyjacielem. Będę przyjacielem małych dzieci, aby one poznały Boga i nauczyły się modlitwy, posłuszeństwa, porządku; będę strzegł ich czystości, chronił od grzechów i zgorszeń. Będę przyjacielem ubogich i nieszczęśliwych. Będę pocieszał biednych i zachęcał bogatych, aby dzielili się z nimi swoimi dobrami. Nie odepchnę od siebie nikogo. Ze wszystkimi żyjąc w zgodzie, będę się troszczył, aby panowała miłość, by nie było sporów, nienawiści, krzywd. Chcę być miłosiernym dla złych, podporą dla słabych, ucieczką dla dobrych.” Warto się zastanowić nad aktualnością tego programu.

Rok 2008 dla Kościoła lokalnego na Wileńszczyźnie i Białostocczyźnie jest czasem 90-dziesięciolecia sakry biskupiej Błogosławionego Biskupa Ordynariusza, który swą posługą miłości i miłosierdzia nawiedził wiele naszych miejscowości, a wśród nich koniecznie trzeba wymienić Białystok, który był jakby drugą siedzibą biskupa wileńskiego; Różanystok, gdzie osiedlił Salezjanów dla wychowywania dzieci; Uhowo i Goniądz, gdzie konsekrował wybudowane kościoły; stację Łapy, Zabłudów i Dobrzyniewo, nie wyliczając już wszystkich parafii, które wizytował, udzielając zarazem sakramentu bierzmowania. Białystok zawdzięcza Mu ponadto osobiste powitanie w katedrze Józefa Piłsudskiego, dziękczynną celebrę Eucharystii z poświęceniem sztandaru wojskowego po zwycięstwie nad Wisłą i erygowanie nowych parafii: Dojlidy, Starosielce, św. Rocha oraz mianowanie proboszcza.

Jakie owoce duchowe pozostawiła posługa Błogosławionego Jerzego Matulewicza w naszej Metropolii, to materiał do składania świadectw i badania dla teologów. Faktem jest, że dziś wierni naszej Archidiecezji, nawet poza granicami ojczystego kraju, korzystają ze skutecznego Jego wstawiennictwa u Boga oraz z Jego wskazań duchowych, odnajdywanych w publikacjach. Są tacy, którzy chętnie sięgają po kieszonkową książeczkę Zło dobrem zwyciężaj – zbiór myśli Bł. Jerzego Matulewicza.

s. Janina Samolewicz SJE