lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
STYCZEŃ 2008
nr 1/2008

Błogosławiona Bolesława Maria Lament

Bolesława Maria Lament urodziła się 3 VII 1862 r. w Łowiczu i była najstarszą córką Marcina Lamenta i Łucji z domu Cyganowskiej. W dwa tygodnie później została ochrzczona w kościele parafialnym pw. Ducha Świętego. Dzieciństwo Bolesławy upłynęło w głębokiej religijnej atmosferze, lecz nie było wolne od bolesnych przeżyć. Bolesława musiała przeżyć wraz z całą rodziną trzy zgony młodszego rodzeństwa, o czym nigdy nie zapomniała. W roku 1871 Bolesława przystąpiła do Pierwszej Komunii Świętej, a w 1883 r. do bierzmowania. Od dziecka odznaczała się umiłowaniem Boga, darem modlitwy, świadczeniem uczynków miłosiernych. W wieku 14 lat ukończyła trzyklasowe rosyjskie gimnazjum w Łowiczu, zdobywając jednocześnie uprawnienie do nauczania w szkole elementarnej. Jednakże Bolesława wybrała inną drogę, mianowicie mając 18 lat wyjechała do Warszawy i rozpoczęła tam naukę krawiectwa. Po skończeniu nauki zdobyła odpowiednie uprawnienie i w Łowiczu założyła zakład krawiecki. Praca zawodowa Bolesławy łączyła się z jej intensywną pracą wewnętrzną. To też było przyczyną, że opuściła rodzinny Łowicz w roku 1884 i w Warszawie wstąpiła do Zgromadzenia Rodziny Maryi. Wraz z Bolesławą wstąpiła do zgromadzenia jej młodsza siostra Stanisława. Po odbytym nowicjacie, prawdopodobnie w 1886 r. Bolesława Lament złożyła czasowe śluby zakonne i rozpoczęła pracę w jako nauczycielka i wychowawczyni oraz instruktorka krawiectwa w kilku placówkach Zgromadzenia Rodziny Maryi. Mimo intensywnej pracy wewnętrznej Bolesława nie zdecydowała się na złożenie ślubów wieczystych i po kilku latach opuściła Zgromadzenie. W swoich wspomnieniach zapisała, że powodem jej rezygnacji było pragnienie głębszego zjednoczenia z Bogiem.

Po opuszczeniu Zgromadzenia Bolesława powróciła do domu rodzinnego w Łowiczu, jednakże za radą ks. Mścichowskiego po pewnym czasie (1882 r.) udała się do Warszawy, gdzie do 1903 r. zajmowała się pracą charytatywną wśród ubogich i bezdomnych, jednocześnie prowadząc na Pradze dom noclegowy. W Warszawie spotkała się z kapucynem o. Honoratem Koźmińskim i za jego radą wyjechała do Mohylewa, gdzie w roku 1905 założyła Zgromadzenie zakonne Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny. Celem Zgromadzenia według założycielki jest wspieranie zjednoczenia chrześcijan wschodnich z Kościołem katolickim oraz umacnianie w wierze katolików. W roku 1907 matka Bolesława przeniosła się ze swoją wspólnotą do Petersburga, gdzie prowadziła działalność wychowawczą wśród dzieci i młodzieży. Codzienne życie matki Lament było nacechowane żywą wiarą, głębokim skupieniem, rozmodleniem, kultem Eucharystii i Najświętszego Serca Pana Jezusa. W następstwie rewolucji październikowej zgromadzenie utraciło wszelkie możliwości dalszej swojej działalności na terenie Rosji. Dlatego też siostry wróciły w roku 1921 do Polski i głównie osiadły na jej wschodnich terenach, gdzie było wielu prawosławnych. W 1935 r. matka Lament z powodu podeszłego wieku zrzekła się z funkcji przełożonej generalnej. Zgromadzenie wówczas liczyło 174 siostry, 26 nowicjuszek i 9 postulantek, które pracowały w 22 placówkach w Polsce oraz w Estonii i Rzymie. Decyzją nowej przełożonej matka Bolesława we wrześniu tego roku została przeniesiona do Białegostoku, miała wtedy 73 lata i coraz bardziej podupadała na zdrowiu. W listopadzie 1935 r. stan jej zdrowia był bardzo ciężki, lecz dzięki intensywnemu leczeniu po miesiącu zdrowie poprawiło się. Z inicjatywy matki Bolesławy, jako przełożonej, w Białymstoku powstały dwa przedszkola, szkoła zawodowa i gimnazjum ogólnokształcące, organizowano kursy krawieckie, siostry prowadziły dom noclegowy i stołówkę dla bezrobotnej inteligencji. Siostry podjęły też pracę charytatywną wśród kobiet przebywających w zakładach karnych.

W 1941 r. matka Lament została sparaliżowana, choroba trwała pięć lat. Ten czas starała się wykorzystać na uzupełnienie formacji duchowej sióstr. Przez cały czas choroby modlitwą i swoimi cierpieniami wspierała założone przez siebie Zgromadzenie. Matka Bolesława zmarła w opinii świętości 29 I 1946 r. w Białymstoku w domu zakonnym przy ul. Stołecznej 5. Ciało jej pochowano w krypcie kościoła św. Antoniego w Ratowie.

Ojciec Święty Jan Paweł II beatyfikował matkę Bolesławę Marię Lament 5 VI 1991 r. w Białymstoku podczas kolejnej pielgrzymki do Ojczyzny. Liturgiczny obchód ku czci bł. Bolesławy Marii Lament, dziewicy, przypada na dzień 29 stycznia i w Archidiecezji Białostockiej ma charakter wspomnienia obowiązkowego, w innych diecezjach – dowolnego. Relikwie błogosławionej spoczywają w sarkofagu umieszczonym pod ołtarzem w kaplicy sanktuarium jej dedykowanego w Białymstoku przy ul. Stołecznej 5. Arcybiskup Wojciech Ziemba, Metropolita Białostocki, erygował w Białymstoku (29 VI 2001) parafię pod wezwaniem bł. Bolesławy.

W ikonografii przedstawia się błogosławioną w habicie zakonnym, z modlitewnikiem w ręku stojącą, miedzy bazyliką św. Piotra Apostoła w Rzymie oraz świątynią prawosławną.

Niech bł. Bolesława inspiruje nas do modlitwy na rzecz zjednoczenia chrześcijan oraz do działalności charytatywnej.

ks. Stanisław Hołodok