lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
LISTOPAD 2007
nr 11/2007

Uroczystość konsekracji świątyni pw. Miłosierdzia Bożego w Białymstoku

W niedzielę 30 września b.r. w czasie Mszy Świętej o godz. 15.00 w Godzinie Miłosierdzia J.E. Arcybiskup Edward Ozorowski Metropolita Białostocki dokonał poświęcenia świątyni pw. Miłosierdzia Bożego, znajdującej się na osiedlu Białostoczek.

Uroczystość ta została poprzedzona misjami parafialnymi prowadzonymi przez oo. Pallotynów z Doliny Miłosierdzia w Częstochowie.

Z historii parafii

We wrześniu 1980 r. powstała samodzielna placówka duszpasterska pw. Świętej Rodziny, wydzielona z parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, a następnie po wyrażeniu zgody na budowę kościoła na Osiedlu Białostoczek, w 1982 r. powstała parafia pw. Świętej Rodziny. Do istniejącej już samodzielnej placówki dołączono część parafii pw. św. Rocha. Pierwszym proboszczem został ks. Zbigniew Krupski, a pierwszym wikariuszem ks. Aleksander Radulski. Wkrótce ogłoszono konkurs na projekt kościoła. Konkurs wygrał mgr inż. Andrzej Nowakowski z Białegostoku i mgr inż. Janusz Pawłowski z Olecka.

27 kwietnia 1984 r. poświęcono teren pod budowę kościoła, a 17 maja 1984 r. parafia otrzymała pozwolenie na budowę kościoła i budynku katechetycznego. W początkowej fazie życia parafii nauka religii odbywała się w zaadaptowanej stodole, usytuowanej na terenie kościelnym. Natomiast szopę przeznaczoną wcześniej na składowanie materiałów budowlanych przystosowano na tymczasową kaplicę. Msze Święte były w niej odprawiane w niedziele i święta. Parafianie wspominają historyczną pasterkę na Boże Narodzenie 1984 r. odprawianą w prawdziwej szopie. Bezpośrednio po otrzymaniu pozwolenia oraz po wykonaniu i zatwierdzeniu dokumentacji budowlanej przystąpiono do prac budowlanych. Pomimo trudnych warunków związanych z usytuowaniem placu pod budowę zespołu sakralnego na podmokłym gruncie oraz innych trudności napotykanych ze strony instytucji i osób nieprzychylnych Kościołowi, z wielkim zaangażowaniem pokonywano wszelkie przeszkody i wznoszono zręby świątyni i równocześnie budynku katechetycznego. We wrześniu 1986 r. został oddany do użytku budynek katechetyczny, natomiast 22 grudnia 1986 r. Biskup Edward Kisiel Administrator Apostolski Archidiecezji w Białymstoku poświęcił dolny kościół pod wezwaniem Miłosierdzia Bożego przy ul. Radzymińskiej 1.

Po 23 latach zmagań duszpasterzy, szczególnie śp. ks. Zbigniewa Krupskiego i parafian, kościół mógł być poświęcony i „oddany” Bogu na własność.

Obecni na nabożeństwie czuli trudne do opisania zjednoczenie duchowe z tym, co widzieli, czego byli świadkami. Liturgia poświęcenia przypomniała nam słowa św. Pawła „Jesteście Bożą budowlą (...) jesteście świątynią Boga,(...) Duch Boży mieszka w Was”( por. 1 Kor 3, 16), które brzmiały nie tylko w świątyni materialnej, ale również w głębi duszy wiernych. Potwierdzeniem tego była rzesza ludzi przystępujących do Komunii Świętej, którzy czuli się świątynią Boga Żywego. Bóg znalazł miejsce w sercach swego Ludu. To zjednoczenie z Bogiem miało podwójny wymiar: osobisty i wspólnotowy.

Liturgii poświęcenia przewodniczył Arcybiskup Edward Ozorowski, Metropolita Białostocki, który na początku poświęcił wodę, a następnie pokropił nią ściany świątyni i wiernych. Akt ten nawiązywał do chrztu, dzięki któremu człowiek ochrzczony staje się świątynią Ducha Świętego.

Z kolei wierni uczestniczyli w Liturgii Słowa, po której nastąpiło namaszczenie olejem ołtarza i ścian świątyni. Ksiądz Arcybiskup zaprosił do współudziału w namaszczeniu ścian Arcybiskupa Stanisława Szymeckiego, ks. prałata Adama Krasińskiego i ks. infułata Stanisława Strzeleckiego.

Warto zauważyć, że w Starym Testamencie namaszczano królów i proroków. Wiązało się to z godnością osoby namaszczonej, powołanej do spełnienia określonego zadania. Pan Jezus został również namaszczony Duchem Świętym – posłany jako Mesjasz w celu odkupienia ludzkości.

Namaszczony ołtarz to stół ofiarny, przeznaczony do sprawowania Najświętszej Ofiary – Chrystusa i Kościoła – gdzie pod postaciami chleba i wina uobecnia się śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa. Namaszczenie ścian świątyni to jakby uroczyste oddanie jej Bogu jako Jego Domu.

Po tych ceremoniach nastąpiło okadzenie świątyni i wiernych. Dym kadzidła unosił się w górę w formie ogromnego słupa, cała świątynia napełniła się niebiańską wonią. Rozbrzmiewało uroczyste „Te Deum laudamus” śpiewane przez parafialny chór pod dyrekcją organisty Antoniego Wardacha, który zadbał o piękną oprawę muzyczną całej uroczystości. Z kolei nastąpiło uroczyste oświetlenie ołtarza i Kościoła. Zapalono wszystkie świece przy ołtarzu i w miejscach namaszczenia ścian (zacheuszki) oraz inne światła.

Zdawało się, że Jezus Miłosierny, przekracza ramy wizerunku, wchodzi do swojej świątyni i idzie ku nam. Promienie łask tryskające z Jego Najświętszego Serca przenikały dusze wiernych, trwających w wielkim skupieniu i uniesieniu na modlitwie.

Ksiądz proboszcz podziękował uczestnikom uroczystości oraz wszystkim, którzy trudzili się jej wznoszeniem: Księżom Arcybiskupom - Edwardowi i Stanisławowi za ich obecność i dokonanie ceremonii konsekracji świątyni, kapłanom, siostrom zakonnym, alumnom, przedstawicielom władz parlamentarnych, wojewódzkich i miejskich, Damom i Rycerzom Bożego Grobu, architektom, budowniczym, firmom, a zwłaszcza parafianom, którzy od 23 lat trudzą się nad wznoszeniem tej Bożej budowli, dbają o jej wygląd i otoczenie.

Dzień 30 września Roku Pańskiego 2007 stał się również spełnieniem pragnień Czcigodnego Sługi Bożego ks. Michała Sopoćki, który tak bardzo zabiegał, by świątynia Bożego Miłosierdzia została wybudowana. Cieszy się też zapewne śp. ksiądz Zbigniew Krupski, który swoje zdrowie i życie oddał tej parafii jako budowniczy i pierwszy proboszcz.

Upamiętnieniem uroczystości jest również pamiątkowa tablica, umieszczona przy wejściu do świątyni, a wszyscy uczestnicy upamiętnić mogli swoją obecność podpisem złożonym na specjalnej planszy umiejscowionej obok tablicy dedykacyjnej.

ks. Andrzej Kozakiewicz, Genowefa Suchocka