lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
LISTOPAD 2007
nr 11/2007

Święty Kolumban

Kolumban urodził się w roku 543 lub 561 w prowincji Leinster w Irlandii. Pochodził z rodziny o niskiej pozycji społecznej. W historii Kolumban zwany jest Młodszym w odróżnieniu od św. Kolumbana Starszego, ur. w 521 r., pochodzącego z królewskiego rodu w Irlandii. Kolumban pod wpływem pewnej pustelniczki jako młodzieniec porzucił dom rodzinny i ówczesnym zwyczajem rozpowszechnionym w Irlandii rozpoczął pielgrzymowanie z miłości do Chrystusa. Podczas tej wędrówki zatrzymał się w klasztorze Cleenish Island na jeziorze Erne, gdzie uczył się Pisma Świętego, następnie udał się do klasztoru w Bangor będącym jednym z ośrodków duchowych i kulturalnych Irlandii, gdzie przełożonym był jego założyciel opat Comgall, późniejszy święty. Tu z czasem Kolumban został kierownikiem szkoły klasztornej i napisał nieistniejący obecnie komentarz do Psalmów. Po uzyskaniu pozwolenia opata Comgalla Kolumban wraz z 12 towarzyszami udał się około roku 590 do Galii, gdzie spotkał się z życzliwością galijskiej arystokracji oraz burgundzkich królów. Królowie burgundzcy: Guntram i Chikdebert II pozwolili Kolumbanowi na założenie klasztorów w Annegray, Fontanaines i Luxeuil. Ta ostatnia fundacja była najbardziej słynna w ówczesnych czasach. Panował w tych klasztorach iroszkocki styl życia. Kolumban napisał własną regułę zakonną, bardzo surową w swoich wymaganiach, gdzie nawet była przewidziana kara chłosty. „Na przykład kapłan, który przystępował do ołtarza nieogolony albo bez obciętych paznokci winien otrzymać 6 uderzeń. Furtian, zaniedbujący swoje obowiązki, winien otrzymać 50 uderzeń”. Ta tak bardzo surowa reguła z czasem została zastąpiona przez łagodniejszą regułę zakonną ułożoną przez św. Benedykta z Nursji (+ 547). Kolumban pozostawił też po sobie „Księgę pokutniczą”, w której wymienił wszystkie kary i winy zakonników (W. Zaleski).

Kolumban cieszył się uznaniem na dworze burgundzkim, jednakże naraził się królewskiej konkubinie Brunhildzie, ganiąc jej obyczaje niezgodne z Bożymi przykazaniami. Ta wymogła na królu Teodoryku wygnanie Kolumbana z Burgundii. Pod eskortą odprowadzono Kolumbana do Nantes, skąd miał odpłynąć do Irlandii. Wydostał się jednak spod zbrojnej opieki i udał się do Metz, gdzie spotkał się z życzliwym mu królem Teodobertem. Kolumban następnie przybył poprzez Alpy do Lombardii, gdzie za zgodą tamtejszego króla Agilulfa założył sławne do dzisiaj opactwo w Bobio. W tym klasztorze Kolumban odszedł do Pana 23 listopada 615 r. w opinii świętości. H. Fros pisał o św. Kolumbanie, że „pozostawił po sobie nie tylko sławę wielkiego fundatora, duchownego ojca wielu mnichów, ale także dorobek literacki: listy, mowy, reguły mnisze. Okazał się w tych pismach takim, jakim był w działalności: człowiekiem surowej niemal pierwotnej ascezy, wielkiej gorliwości i apostolskiego zapału, a równocześnie mężem wysokiej kultury, łagodności i wyrozumienia”.

Liturgiczny obchód ku czci św. Kolumbana, opata, przypada na dzień jego narodzin dla nieba, czyli 23 listopada i ma charakter wspomnienia dowolnego.

Święty Kolumban, opat, jest patronem Irlandii, orędownikiem przed Bogiem w niebezpieczeństwie powodzi i w chorobach psychicznych. W ikonografii przedstawia się św. Kolumbana jako opata z pastorałem, jak też jako brodatego mnicha z księgą lub jako eremitę z niedźwiedziem (J. Strzelczyk).

Na zakończenie zapoznajmy się ze „Wskazaniami” św. Kolumbana, w których znajdziemy jego radę, jak mamy dążyć do świętości: „Człowiek staje się podobny do Boga, kiedy w należyty sposób korzysta z umiejętności, jakie zostały dane jego duszy. Bóg polecił, abyśmy ujawniali te wszystkie cnoty, które On w nas złożył w chwili stworzenia. Nade wszystko poleca nam miłować Boga z całego serca, ponieważ On pierwszy nas umiłował od początku, zanim zaistnieliśmy. Miłość Boga jest odnawianiem Jego obrazu. Ten miłuje Boga, kto strzeże Jego przykazań (…) To jest Jego przykazanie: wzajemna miłość (…) Miłość zaś prawdziwa wyraża się nie tylko w słowach, ale raczej w czynach i prawdzie” (Liturgia Godzin, t. IV, s. 1381-1382).

Uczyńmy też własną mszalną modlitwę ku czci naszego Patrona: „Boże, Ty połączyłeś w Świętym Kolumbanie zapał misyjny i przywiązanie do życia monastycznego, spraw, abyśmy za Jego wstawiennictwem i przykładem szukali Ciebie ponad wszystko i starali się o wzrost liczby wierzących”.

ks. Stanisław Hołodok