lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
WRZESIEŃ 2007
nr 9/2007

Bezpieczeństwo dzieci

Bezpieczeństwo i zdrowie dziecka to podstawowe zadanie, przed którymi stają rodzice. W przypadku małych dzieci wszelkie działania służą eliminowaniu zagrożeń i niebezpieczeństw. Rozwój dziecka i jego samodzielność stawia przed rodzicami wciąż nowe wymagania i konieczność wyposażania go w umiejętność przewidywania niebezpieczeństw i zagrożeń, unikania ich, a jeśli zaistnieją – w zdolność radzenia sobie z trudną sytuacją.

Małe doświadczenie życiowe, niewielki zasób wypróbowanych technik radzenia sobie z problemami oraz niewykształcone zachowania w trudnych, niecodziennych sytuacjach powodują, że dzieci pozostają bardzo często w sytuacjach bezpośredniego zagrożenia zdrowia i życia i są bezradne wobec rodzących się problemów.

W dużej mierze od rodziców zależy, czy ich dziecko będzie bezpieczne w domu, na podwórku, czy w szkole. Oni to od najwcześniejszych lat powinni uczyć dzieci oceniać okoliczności i elementy niebezpieczeństw, uczyć jak unikać niebezpiecznych sytuacji lub jak z nich wybrnąć, kiedy już zaistnieją oraz kształtować umiejętność mówienia „nie” i postawę ograniczonego zaufania wobec osób nieznajomych. Trzeba je nauczyć, by zawsze mówiły rodzicom gdzie, z kim, o której godzinie wrócą do domu. Należy też informować dzieci, że w każdym przypadku powinny powiedzieć rodzicom o zaczepiających je osobach, wypytujących: „Co w domu, o której wrócą rodzice? Gdzie stoi wasz samochód?”

Ważną sprawą jest umieszczenie w widocznym miejscu mieszkania numerów telefonów alarmowych, które mogą przydać się także dzieciom w razie wypadku: 997 – policja, 998 – straż pożarna, 999 – pogotowie ratunkowe.

Kolejną sprawą są lekarstwa z domowej apteczki, które mogą wyglądać jak kolorowe cukierki, stąd powinna być ograniczona dostępność dzieci do nich. Gdy dziecko poczuje się źle nie powinno próbować leczyć się samo. Leki niewłaściwie stosowane mogą być bardzo niebezpieczne, czasami nawet mogą doprowadzić do śmierci.

Dom jest miejscem, gdzie dzieci doznają często obrażeń. Kupowanie bezpiecznych wyrobów może pomóc w ich uniknięciu. Rodzice powinni tak dobierać produkty, aby były stosowne do sytuacji, budżetu i wieku dziecka. Niektóre wyroby dają większe zabezpieczenie, są trwalsze i praktyczniejsze od innych.

Bezpieczeństwo dziecka to także roztropne korzystanie z najnowszych zdobyczy technicznych. Gry wideo, zwłaszcza rozgrywane w Internecie lub w trybie gry wieloosobowej, cieszą się obecnie zainteresowaniem równym lub nawet przewyższającym popularność telewizji, muzyki czy filmów dla dzieci i młodzieży. Poznanie społeczności graczy, klasyfikacji gier oraz metod korzystania z dostępnych w grach narzędzi do ochrony prywatności i bezpieczeństwa pozwala wybrać dla dziecka gry bezpieczne, przyjazne, zabawne, edukacyjne i odpowiednie do ich wieku.

Zanim dziecko zacznie grać w Internecie, rodzice powinni ustalić zrozumiałe dla niego zasady gry. Zasady zwykle określają: czas gry, możliwość grania tylko ze znajomymi ze świata rzeczywistego, zakaz rozmawiania z nieznajomymi, zakaz podawania informacji osobistych, w tym prawdziwego imienia i nazwiska oraz miejsca zamieszkania.

Mając na uwadze wychowanie dziecka we współczesnym świecie, gdzie coraz częściej spotyka się ze społecznym złem, jakim jest alkoholizm, narkomania i rozmaite dewiacje, należy uczyć roztropności w kontaktach z osobami obcymi. Dzieci ze swojej natury są bardzo łatwowierne, może to być przyczyną wielu tragedii. Rodzice powinni uczulić dzieci, by nie przyjmowały żadnych przedmiotów od nieznajomych. Niech nie słuchają obietnic: „chodź ze mną, dostaniesz to lub tamto, pokażę ci coś ciekawego”.

Spośród wielu wartości, które powinno zdobyć każde dziecko na szczególną uwagę w kwestii bezpieczeństwa zasługują: samodzielność, wiara w siebie, ograniczone zaufanie do osób nieznanych oraz odpowiedzialność w relacjach z innymi. Nie należy przy kształtowaniu tych wartości przesadzać ze straszeniem dziecka. Ma to być raczej uwrażliwianie na możliwe niebezpieczeństwo.

Rodzice powinni nieustannie pogłębiać świadomość tego, jak uczyć dzieci bezpiecznych zachowań, jak wykształcić w nich umiejętność unikania sytuacji stawania się ofiarą przestępstwa lub proszenia o pomoc w chwili zagrożenia. Pozostawiając dziecku margines swobody powinno się go przekonać do konieczności stosowania reguł i zasad, które w pewnym sensie ograniczają swobodę, ale w efekcie przygotowują dziecko do życia we współczesnym otoczeniu społeczno-technicznym. W zamian za to oferujemy dziecku poczucie bezpieczeństwa – tak ważne dla jego higieny psychicznej.

ks. Adam Skreczko