lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
SIERPIEŃ 2007
nr 8/2007

„Księże, po wizycie Papieża Kuba zmartwychwstała!”

Kuba – największa wyspa na archipelagu Morza Karaibskiego. Jej terytorium to prawie 111 tysięcy kilometrów kwadratowych, liczące od wschodu do zachodu około 1200 kilometrów długości, a w najszerszym miejscu 210 km szerokości. Na Kubie żyje ponad 11 milionów ludności, z której ponad 85% stanowią katolicy. Wśród Kubańczyków bardzo popularne są praktyki santerii (tzw. kulty afrokubańskie) mające swoje źródło w religiach afrykańskich, które dotarły na Kubę w 1522 roku wraz z pierwszymi niewolnikami afrykańskimi. Santeriję praktykuje (według niektórych danych) około 65% katolików. Na temat tzw. kultów afrokubańskich w wielu przewodnikach turystycznych można wyczytać informacje na temat oriszów – tzw. bożków, których niekiedy utożsamia się z głównymi strażnikami czy też bogami pośredniczącymi między głównym bogiem a ludźmi. Informacje takie, niestety, często odbiegają od istoty problemu…

Kuba podzielona jest na 3 strefy terytorialne: wschodnią, środkową i zachodnią oraz Wyspę Młodzieży (Isla de Juventud). Kraj posiada 14 prowincji. Stolicą Kuby jest La Habana (Hawana). Pierwszą stolicą kraju było - położone na wschodzie – Santiago de Cuba. Kuba pozostawała kolonią hiszpańską aż do 1898 roku. Od tego czasu do 1959 roku wyspa była podporządkowana Stanom Zjednoczonym. 8 stycznia 1959 roku – w wyniku rewolucji komunistycznej – władzę na Kubie przejął Fidel Castro Ruz, który niepodzielnie kieruje komunistycznym państwem aż do chwili obecnej. Narodowym symbolem Kuby jest królewska palma występująca na całej wyspie.

Rozwój gospodarczy kraju oparty jest na przemyśle cukrowniczym, (który w ostatnich latach – z różnych przyczyn – znacząco zmalał), uprawie tytoniu, kawy, produkcji słynnego kubańskiego rumu, a także kakao, miodu, owoców cytrusowych. Ważną rolę w gospodarce kraju odgrywa wydobycie niklu (na wyspie znajdują się największe złoża niklu na świecie), miedzi, chromu, magnezu, a także rybołówstwo. Od lat dziewięćdziesiątych XX wieku bardzo szybko zaczęła rozwijać się turystyka. Szybko pojawiły się piękne hotele, restauracje. Na piękne kubańskie plaże coraz częściej ciągną zagraniczni turyści. Warto jednak wiedzieć, że Kubańczycy nie mają prawa wstępu do tych hoteli, nie mają też prawa kupić tzw. „frutti di mare” (owoce morza), np. langusty. Na wyspie występują dwa rodzaje pieniądza: peso nacional i peso convertible (CUC). Monetą narodową wypłacane są Kubańczykom pensje oraz mogą oni – w wyznaczonych sklepach – kupować reglamentowane przez rząd towary. Mimo, powszechnie dostępnych informacji o rozwoju Kuby, warto wspomnieć, iż np. miesięczna pensja nauczyciela wynosi 15 CUC a lekarz zarabia miesięcznie średnio około 50 CUC (np. cena 1 puszki krajowego piwa wynosi 1 CUC!). Jak twierdzą sami Kubańczycy przeżycie miesiąca możliwe jest obecnie na Kubie m.in. dzięki pomocy krewnych mieszkających w USA (szczególnie na Florydzie).

Kościoł katolicki na Kubie zorganizowany jest w 3 archidiecezjach: Santiago de Cuba (najstarsze arcybiskupstwo na wyspie), Hawana i Camagüey oraz 8 biskupstw. Obecnie w dwóch diecezjach nie ma biskupów diecezjalnych. Kształcenie przyszłych kapłanów, zarówno diecezjalnych jak i zakonnych, odbywa się w jednym międzydiecezjalnym seminarium duchownym w Hawanie. Studiuje tu obecnie około 60 studentów. Seminarium mieści się tuż przy katedrze w Hawanie. Planowana jest budowa nowego gmachu seminarium, które położone ma być na peryferiach kubańskiej stolicy. Patronką Narodu kubańskiego jest Matka Boża Miłosierdzia z Cobre (La Virgen de la Caridad del Cobre).

Rok 1998 zapisał się złotymi literami w życiu Kuby i Kościoła katolickiego, bowiem w dniach: 21 – 26 stycznia tego roku na Kubie gościł Ojciec Święty Jan Paweł II. Hasłem tej pielgrzymki były słowa: Niech Kuba otworzy się na świat! Niech świat otworzy się dla Kuby! Pierwszą Mszę, w czasie swej podróży, Ojciec Święty sprawował w diecezji Santa Clara położonej w środkowej Kubie, a oddalonej od Hawany o 270 kilometrów. W homilii papież mówił o wartości życia rodzinnego. Santa Clara (ok. 250 tysięcy mieszkańców) – to miasto, gdzie Ernesto Che Guevara w styczniu 1959 roku, zwycięstwem nad oddziałami prezydenta Batisty, przypieczętował ostateczne zwycięstwo kubańskich rewolucjonistów. Jedna z pań, która uczestniczyła we Mszy sprawowanej przez Jana Pawła II, wspominając ze łzami w oczach tamte dni, drżącym głosem wypowiedziała: Księże, po wizycie papieża Kuba zmartwychwstała! Obecnie Kościół na Kubie przygotowuje się do przyszłorocznych obchodów 10. rocznicy pobytu Jana Pawła II w tym kraju.

Do przyjazdu Ojca Świętego na Kubę Kościół przeżywał ogromne trudności w wyznawaniu wiary w Chrystusa. Wierzący, którzy pełnili funkcje publiczne w państwie, nie mieli prawa chrzcić swoich dzieci. Jedna z nauczycielek opowiadała o tym, jak jej 6-letni syn – poproszony przez wychowawczynię w przedszkolu o zaśpiewanie znanej mu piosenki – zaśpiewał wobec wszystkich modlitwę Ojcze nasz. Nazajutrz mama musiała się mocno tłumaczyć z „niepoprawnego” wychowywania swego dziecka.

Edukacja na Kubie jest jednym z priorytetów obecnej władzy. Kształcenie uniwersyteckie zorganizowane jest na poziomie miast wojewódzkich oraz powiatowych. Władza dokonała tzw. uniwersalizacji uniwersytetów. Osoby, który pragną studiować, mają obowiązek ukończyć kształcenie w ośrodkach tzw. BECA. W szkołach tych, zorganizowanych najczęściej poza ośrodkami miejskimi, młodzież w godzinach przedpołudniowych pracuje, a po południu ma lekcje. Istotnym czynnikiem w tego typu kształceniu jest „etyczne” uformowanie młodego człowieka. Ważnym elementem tego kształcenia jest także i to, by młodego człowieka oderwać od środowiska rodzinnego. Uczniowie mogą jedynie co dwa tygodnie wyjechać do domu. Biorąc jednak pod uwagę odległości oraz poziom komunikacji i możliwości finansowe rodzin takie wyjazdy są bardzo sporadyczne… Te i inne uwarunkowania sprawiają, że prowadzenie ewangelizacji na Kubie jest bardzo trudne.

Ksiądz Raul, 14 lat po święceniach, pracuje w diecezji Santa Clara. Obsługuje 3 parafie oraz 15 punktów misyjnych. Oprócz duszpasterskiej posługi jest Dyrektorem Krajowym Papieskich Dzieł Misyjnych na Kubie. W niedziele sprawuje 6 Mszy Świętych. Chrzest Święty mógł przyjąć mając dopiero w wieku 15 lat. Po ukończeniu seminarium duchownego prosił biskupa, by święcenia kapłańskie mógł przyjąć w dniu swojego chrztu. Tak się też stało. W tym roku – razem ze swoimi parafianami – dziękował Bogu za 29 lat życia chrześcijańskiego i 14 lat kapłańskiej posługi. Była to bardzo wzruszająca uroczystość. We wspólnocie parafialnej księdza Raula – w sierpniu br. – ksiądz biskup udzieli święceń kapłańskich. W przyszłym roku kolejny diakon z tej samej wspólnoty również zostanie kapłanem. W diecezji, gdzie pracuje tylko 19 kapłanów, to wydarzenie bez precedensu! W lipcu tego roku ksiądz Raul organizował Krajowy Kongres Misyjny Dzieci. Pytany o to, w jaki sposób znajduje czas na te wszystkie zajęcia, uśmiecha się i mówi: Pan mnie wspomaga i wspierają dobrzy ludzie.

ks. Bogusław Kieżel