lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
LUTY 2007
nr 2/2007

Święty Oskar

Święty znany jest także pod imieniem Ansgar (Ansgary), będącym drugą formą imienia Oskar. Oba imiona są pochodzenia germańskiego. Imię Ansgar oznacza: Boży oszczep lub posiadający włócznię. Wiadomości o życiu św. Oskara pochodzą przede wszystkim z życiorysu napisanego o swoim mistrzu przez jego ucznia Rimberta.

Święty Oskar urodził się 8 września 801 roku na terenie dzisiejszej Francji, w pobliżu Korbei nad rzeką Sommą. Prawdopodobnie pochodził z rodziny saksońskiej, która wyemigrowała do Francji (W. Zaleski). W dzieciństwie oddano go do klasztoru benedyktyńskiego w Korbei, gdzie uczęszczał do miejscowej szkoły klasztornej. Najprawdopodobniej Oskarowi odpowiadał styl życia zakonnego, dlatego też wstąpił do Zakonu Benedyktynów. Był zdolnym człowiekiem, co dostrzegli przełożeni zakonni, mianując Oskara nauczycielem w szkole zakonnej w Korbei. W takim samym charakterze wysłano go w roku 823 do szkoły benedyktyńskiej w klasztorze w Nowej Korbei (inna nazwa: Korwey lub Höxter) w Westfalii na terenie dzisiejszych Niemiec, gdzie pełnił swoją funkcję przez cztery lata.

Do cesarza Ludwika I Pobożnego przybył król duński Harald Klak z prośbą o misjonarzy do swojego kraju i wyraził sam chęć przyjęcia chrztu. Wtedy to, w roku 827, Oskar wraz z innymi braćmi zakonnymi wyruszył do Danii głosić Ewangelię. Okazało się, że misjonarze natrafili na silny opór ze strony pogańskich możnowładców. Dlatego też Oskar przebywał w Danii tylko przez osiemnaście miesięcy, po czym wrócił na dwór cesarski. Wkrótce cesarz wysłał Oskara w roku 829 na kolejną wyprawę misyjną, tym razem do Szwecji. W Szwecji, w miejscowości Birka, Oskar ufundował pierwszy na ziemi skandynawskiej kościół. Tu także, podobnie jak w Danii, praca misyjna napotykała na wielkie przeciwności. Z tego też powodu Oskar po dwu latach powrócił ponownie na dwór cesarski.

W roku 831 na sejmie w Diedenhofen tworzono nowe biskupstwa na terenie Niemiec. Wtedy to Oskara powołano na nowo utworzoną stolicę biskupią do Hamburga. Biskup Metzu konsekrował Oskara, a papież Grzegorz IV mianował go arcybiskupem i swoim legatem na kraje północne. Arcybiskup Oskar miał podlegać arcybiskupowi Ebbonowi z Reims. Z tej archidiecezji przed laty zaczęto podejmować próby chrystianizacji ziem północnych. Arcybiskup Oskar wraz z podległymi mu duchownymi pracował nad chrystianizacją Szlezwiku-Holsztynu. Dzieło to jednak wówczas nie powiodło się, między innymi z powodu zniszczenia przez Duńczyków Hamburga w roku 845.

Po śmierci biskupa Bremy cesarz wyznaczył Oskara na to biskupstwo, jednakże metropolita Kolonii i sam papież sprzeciwili się decyzji cesarskiej. Dopiero w roku 858 arcybiskup Oskar objął diecezję w Bremie. Przez cały czas nasz Patron usilnie pracował nad chrystianizacją Danii i Szwecji. Wysyłał na głoszenie Ewangelii swoich towarzyszy: Gautberta i Nitharda, a także sam również udawał się do tych krajów z posługą misyjną. Dzięki pracy misyjnej arcybiskupa Oskara w latach 852-853 król szwedzki Olaf nawrócił się i przyjął chrzest (H. Fros, P. Kielar).

Papież Mikołaj I w roku 864 wyłączył diecezję Bremę z metropolii kolońskiej i połączył z nową prowincją kościelną w Hamburgu-Bremie. Od tego czasu arcybiskup Oskar mógł już samodzielnie, bez żadnych przeszkód kierować pracą misyjną w Skandynawii. W Bremie dokończył budowę kamiennego kościoła oraz założył trzy klasztory. Zawsze słynął z pobożności i dzieł miłosierdzia. Jego biograf i uczeń Rimbert napisał, podsumowując życie mistrza, że arcybiskup Oskar: "na zewnątrz był apostołem, wewnątrz mnichem". Pełen zasług, nadmiernie utrudzony pracą misyjną, św. Oskar odszedł do Pana w Bremie, w dniu 3 lutego 865 roku. Nadano mu zaszczytny i zasłużony tytuł Apostoła Skandynawii.

W ikonografii przedstawia się św. Oskara w futrze na szatach biskupich, ponieważ był misjonarzem krajów północnych, Skandynawii. Święty jest otoczony nawróconymi z pogaństwa chrześcijanami, w ręku trzyma miniaturę kościoła (pobudował świątynię w Szwecji i Bremie).

Liturgiczny obchód ku czci św. Oskara przypada na dzień jego narodzin dla nieba, czyli 3 lutego i ma charakter wspomnienia dowolnego. Kolekta mszalna zawiera prośbę, abyśmy zawsze żyli w świetle Bożej prawdy: "Boże, ty posłałeś do ludów bałtyckich świętego Oskara, biskupa, jako apostoła Ewangelii, spraw, za jego wstawiennictwem, abyśmy żyli w świetle Twojej prawdy".

ks. Stanisław Hołodok