lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
STYCZEŃ 2007
nr 1/2007

Liturgia poświęcenia kościoła i ołtarza (III)

Błogosławieństwo i położenie kamienia węgielnego

Kamień służy do wyrobu narzędzi pracy, broni, do budowy, głównie fundamentów (E. Sakowicz). W religii i kulturze ma znaczenie symboliczne. Kamień węgielny (węgłowy) był w starożytności ważnym elementem architektonicznym i miał znaczenie nie tylko symboliczne, ale też konstrukcyjne, ponieważ łączył narożniki budowli i wkładano go do fundamentu w celu zapewnienia mu odpowiedniej wytrzymałości. Na kamieniu wypisywano imię budowniczego, a przy budowie świątyni także imię bóstwa. W Piśmie Świętym czytamy, że kamień węgielny został położony najpierw pod całą ziemię przez Boga, jako prawdziwego budowniczego świata (Hi 38,4-6), a na Syjonie jako fundament nowego przymierza (Iz 28,16). Prawdziwym kamieniem węgielnym Bożego budowania wspólnoty jest Jezus Chrystus; został on jednak odrzucony przez swój naród (Mk 12,10), ale przez Boga na nowo uczyniony głowicą węgła (Dz 4,11; 1 P 2,4). Pan Jezus został ukazany także jako kamień węgielny w obrazie Kościoła, który jest świętą budowlą dla Pana (Ef 2,19-22). Kamień także symbolizuje wierzących, którzy jako żywe kamienie, związane z Chrystusem kamieniem węgielnym, składają się na duchową świątynię (1 P 2,5; Ef 2,20), którą jest Kościół (J. Szlaga).

Obecnie kamień węgielny pod budowę kościoła pozyskują księża z Bazyliki św. Piotra na Watykanie; kamienie węgielne były również błogosławione przez Ojca Świętego Jana Pawła II podczas jego kolejnych pielgrzymek do Polski. Niektórzy księża przywozili je także z Ziemi Świętej, np. z Grobu Pańskiego, z Betlejem itp.

W odnowionej liturgii po błogosławieństwie placu może nastąpić błogosławieństwo i położenie kamienia węgielnego. Biskup podchodzi wówczas do miejsca, w którym umieszcza się kamień węgielny i po zdjęciu mitry błogosławi go, wypowiadając modlitwę, w której prosi Boga Ojca o pobłogosławienie tego kamienia węgielnego. Przypomina w tej modlitwie, że Jezus, narodzony z Maryi Dziewicy, został zapowiedziany przez Proroka jako kamień oderwany od góry bez dotknięcia ludzkiej ręki, a przez św. Pawła Apostoła niezmiennym fundamentem. Kamień kładzie się w imię Chrystusa. Jest tu zawarta prośba, aby dzieło budowy zaczęte w Chrystusie, w Nim wzrastało i zakończyło się.

Następuje teraz pokropienie przez biskupa kamienia oraz jego kadzenie. Biskup umieszcza kamień węgielny w fundamentach kościoła w milczeniu lub ze słowami podanymi w obrzędzie: "Z wiarą w Jezusa Chrystusa kładziemy ten kamień węgielny w fundamencie świątyni. Niech w kościele tu wzniesionym ludzie czerpią świętą moc sakramentów i łaskę, niech wzywają i wysławiają imię naszego Pana, Jezusa Chrystusa, któremu chwałą i panowanie przez wszystkie wieki wieków." Biskup może też wypowiedzieć zamiast powyższego własny tekst.

Wraz z położeniem kamienia węgielnego kładzie się zamkniętą metalową tubę, w której umieszcza się pismo informujące, że uroczystość wmurowania tegoż kamienia miała miejsce (dzień, miesiąc, rok), gdy Papieżem był...., Prymasem Polski..., Arcybiskupem Metropolitą Białostockim.... Pismo to w dwóch egzemplarzach podpisuje biskup, proboszcz, obecni kapłani oraz osoby związane z budową świątyni, a także inne, wytypowane przez proboszcza. Drugi egzemplarz pisma pozostaje w archiwum parafialnym. Murarz spaja kamień wraz z tubą zaprawą. W tym czasie może być odpowiednio dobrany śpiew. Niegdyś kamień umieszczano na fundamencie kościoła po prawej stronie apsydy, obecnie tego wymogu nie ma. Często zdarza się, że kamień węgielny umieszcza się już po zbudowania kościoła, co zubaża wówczas jego symbolikę.

Teraz następuje modlitwa powszechna , w której prosi się, aby Bóg zjednoczył swoje dzieci przez grzech rozdzielone, utwierdził w mocnej wierze, aby ci, którzy nie mogą wznosić kościołów, tworzyli żywą świątynię i dawali świadectwo swojej wierze oraz aby Bóg nas oczyścił z naszych grzechów i przygotował do sprawowania świętych obrzędów.

Modlitwa Ojcze nasz i końcowe błogosławieństwo kończy ten obrzęd (cdn.)

ks. Stanisław Hołodok