lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
LISTOPAD 2006
nr 11/2006

Wychowanie liturgiczne

"Liturgia - jak mówi Konstytucja o liturgii świętej - jest pierwszym i niezastąpionym źródłem, z którego wierni czerpią ducha prawdziwie chrześcijańskiego" (KL, 14). Jednocześnie dokumenty Soboru Watykańskiego II powiązały liturgię z rzeczywistością rodziny, podkreślając, że "wypełni ona posłannictwo, jeżeli przez wzajemną miłość swych członków i przez modlitwę wspólnie zanoszoną do Boga, okaże się niejako domowym sanktuarium Kościoła, jeżeli cała rodzina włączy się w kult liturgiczny" (DA, 11).

W wychowaniu religijnym dziecka chodzi o wyrobienie w nim ducha chrześcijańskiego, o jego postawy religijne, o życie w łasce i świadomość apostolską. Wprowadzenie dziecka w liturgię i w życie liturgiczne Kościoła powiązane jest także z jego praktykami religijnymi, z oddawaniem czci należnej Bogu i z odpowiedzią na wezwanie do wiary i Królestwa Chrystusowego zainicjowane przez Chrzest Święty.

Wychowanie do udziału w liturgii jest ważnym czynnikiem umożliwiającym małemu dziecku nawiązywanie osobowej więzi z Bogiem. Wszelkie świętowanie związane z rokiem kościelnym powinno stanowić początek procesu wprowadzania dziecka w działania o charakterze liturgicznym. Dziecko, uczestnicząc razem z dorosłymi w świętowaniu, pośrednio zaczyna uczestniczyć w ich życiu religijnym. Oprócz tego, dziecko odkrywa wspólnotę Kościoła i nawiązuje z nią kontakt. Do otwarcia się na Boga dziecko może dojść tylko przy pomocy cierpliwych i zamierzonych oddziaływań wychowawczych ze strony rodziców.

Rodzice poprzez tzw. "domową liturgię" najlepiej wprowadzają dziecko do udziału w świętowaniu wiary. Chodzi tu o pielęgnowanie w rodzinie zwyczajów o charakterze religijnym, dzięki którym dziecko łatwiej zrozumie znaczenie poszczególnych symboli religijnych. "Liturgia domowa" powinna dotyczyć rzeczywistości już małego dziecka. Przy przeżywaniu roku kościelnego nie należy zapominać o jego nierozdzielnym związku z codziennym życiem. "Liturgii domowej" powinno towarzyszyć odczucie wspólnoty, skupienia i miłości.

W wychowaniu liturgicznym należy dowartościować zwłaszcza niedzielę. Każda niedziela powinna stać się dla rodziców i dziecka czasem szczególnego spotkania ze zmartwychwstałym Chrystusem we Mszy Świętej. Ważne jest, aby rodzice razem ze swoimi dziećmi wspólnie nadawali kształt niedzieli i uczynili ją najpiękniejszym dniem tygodnia, nabierając w nim oddechu i czerpiąc siłę na cały następny tydzień, zarówno dla ciała jak i dla ducha.

Rodzice powinni zadbać o ramy zewnętrzne przeżywania niedzieli (sprzątnięcie domu, odświętne ubranie, itp.). Ale przede wszystkim nie mogą zapominać o przygotowaniu wewnętrznym do świętowania niedzieli. Powinni więc zadbać o to, aby w tym dniu wszyscy domownicy uczestniczyli we Mszy Świętej.

Niedziela ma być także dla rodziny dniem odpoczynku. Jednak czas wolny nie może być nudą i pustką, ale powinien być wypełniony różnymi ciekawymi zajęciami, takimi jak np.: wycieczka, spacer, odwiedziny. Dziecko w tym dniu w sposób szczególny powinno doświadczyć bliskości rodziców, jak też innych osób.

Istotnym składnikiem niedzieli jest też wspólnie przygotowany i spożyty posiłek. Przeżywając doświadczenie rodzinnego zasiadania do stołu, dziecku łatwiej będzie zrozumieć znaczenie Uczty Pańskiej.

Rodzice, wprowadzając dziecko do uczestnictwa we Mszy Świętej, powinni już od najmłodszych lat zapoznawać je z budynkiem kościelnym, z tym, co się w nim znajduje, z panującą tam atmosferą. Dobrze jest iść z dzieckiem do kościoła wtedy, gdy nie odbywa się żadne nabożeństwo. Dziecko ma wtedy możliwość dokładnego przyjrzenia się świątyni zarówno od wewnątrz, jak i z zewnątrz. Rodzic może przedstawić dziecku poszczególne elementy kościoła, stopniowo wyjaśniając ich znaczenie. Atmosfera kościoła, w którym panuje tajemniczy półmrok, sprawia, że dziecko ucisza się, milknie i skupia uwagę na czymś niezwykłym.

Przebywanie w kościele powinno kojarzyć się dziecku z przyjemnymi odczuciami. Kościół nie może być miejscem kojarzącym się tylko z nudą i koniecznością spokojnego siedzenia. Trzeba odpowiednio dawkować obecność małego dziecka na Mszy Świętej niedzielnej, aby się do niej nie zniechęciło. Pomoc rodziców w tym względzie powinna być dostosowana do możliwości dziecka. Przesadna apodyktyczność nie jest najlepszym rozwiązaniem. Sprzeciw dziecka wobec pójścia na Mszę Świętej należy wykorzystać jako okazję do rozmowy z dzieckiem, stawiania pytań i udzielania na nie odpowiedzi.

Od rodziców powinno uczyć się dziecko szacunku dla spraw sakralnych. We Mszy Świętej występują elementy znane z codziennego życia. Należą do nich: słuchanie i patrzenie, prośba i podziękowanie, otrzymywanie i dawanie. Dziecku, które nauczyło się słuchać, patrzeć, prosić o coś, dziękować, przyjmować i dawać w domu, łatwiej będzie to czynić także w kościele.

ks. Adam Skreczko