lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
MAJ 2006
nr 5/2006

Modlitwa o powołania do kapłaństwa i życia konsekrowanego

8 września 1934 roku ks. Bernhard Lichtenberg wprowadził w katedrze św. Jadwigi w Berlinie pierwszy miesięczny dzień modlitwy za kapłanów i kandydatów do kapłaństwa. Ta pierwsza "sobota kapłańska" dała początek ruchowi modlitewnemu, który się szybko rozprzestrzenił w krajach języka niemieckiego i w innych Kościołach na świecie. W 1936 roku Kongregacja ds. Liturgii przeniosła modlitwę o powołania duchowne na czwartek przed pierwszym piątkiem miesiąca. Do dzisiaj ten dzień pozostaje dniem modlitwy w intencji powołań duchownych(do kapłaństwa i życia konsekrowanego). Papież Jan Paweł II w przemówieniu związanym z ogłoszeniem błogosławionymi: ks. Bernharda Lichtenberga i K. Leisnera w Berlinie 13 czerwca 1996 mówił, iż to, że Bernhard Lichtenberg był świętym modlitwy za innych ukazuje się nie tylko w jego modlitwie za Żydów i uwięzionych w obozach koncentracyjnych, ale też w jego modlitwie o duchowne powołania. On był niezmordowanym szerzycielem apostolatu na rzecz powołań kapłańskich. Ogłoszenie go błogosławionym powinno z tego powodu być wołaniem o to, by światowy dzień i miesięczne dni modlitwy o powołania duchowne z nowym oddaniem i pewnością podejmować. Papież powiedział też: "Ja chciałbym dodać wam odwagi, w parafiach a szczególnie w Papieskich Dziełach Powołań Duchownych w sensie Bernharda Lichtenberga te troskę Kościoła z nim nieść"

4 listopada 1941 roku papież Pius XII swoim Motuproprio "Cum nobis" ustanowił "Papieskie dzieło powołań kapłańskich" jako światową organizację w celu pobudzenia woli, aby kapłańskie powołania budzić, chronić i popierać, rozszerzać właściwą wiedzę o godności i niezbędności katolickiego kapłaństwa i zachęcać wiernych na całym świecie do wspólnoty w modlitwie i w podejmowaniu ćwiczeń duchownych.

W 1955 roku papież Pius XII powołał analogiczne "Papieskie Dzieło ds. Powołań Zakonnych" i wprowadził w diecezjach.

Sobór Watykański II w Dekrecie o formacji kapłańskiej podaje: "Obowiązek budzenia powołań ciąży na całej społeczności chrześcijańskiej, która winna spełniać go przede wszystkim przez życie w pełni chrześcijańskie. Najwięcej przysługi oddają w tym rodziny, które jeśli ożywione są duchem wiary, miłości i pobożności, stają się jakby pierwszym seminarium; podobnie też parafie, w których bujnym życiu religijnym uczestniczą młodzieńcy. Nauczyciele i wszyscy ci, którzy w jakikolwiek sposób zajmują się wychowaniem dzieci i młodzieży, zwłaszcza stowarzyszenia katolickie... wszyscy kapłani...

Do biskupów zaś należy pobudzanie swej owczarni do popierania sprawy powołań i troska o zespalanie wszystkich sił i zabiegów w tym kierunku...

Sobór Święty zaleca przede wszystkim tradycyjne środki działania zespolonego, jak wytrwała modlitwa, pokuta chrześcijańska, jako też coraz gruntowniejsze pouczanie wiernych o potrzebie. naturze i wzniosłości powołania kapłańskiego, podawane im czy to przez kazanie i katechezę, czy też przez różne środki społecznego przekazu. Ponadto zaleca, aby Dzieła Powołań, zgodnie z odpowiednimi dokumentami papieskimi, już powstałe lub mające powstać w obrębie poszczególnych diecezji, krajów lub narodów upowszechniły akcję duszpasterską budzenia powołań metodycznie i systematycznie, nie zaniedbując żadnych pomocy..."

Papież Paweł VI w 1964 roku wprowadził Światowy Dzień Modlitwy w intencji powołań duchownych w niedzielę Dobrego Pasterza czyli czwartą wielkanocną. Jest to światowy dzień modlitwy o powołania do kapłaństwa i życia konsekrowanego.

Na życzenie Papieża Jana Pawła II dzień 2 lutego czyli święto Ofiarowania Pańskiego jest Dniem Życia Konsekrowanego. Treścią tego dnia jest dziękczynienie i modlitwa za ludzi, którzy w jakiś sposób oddali swe życie na służbę Bogu: w zakonach, wspólnotach życia apostolskiego, instytutach świeckich, w konsekracji dziewictwa lub wdowieństwa.

W niedzielę 7 maja 2006 roku przypada Światowy Dzień Modlitwy o Powołania do Kapłaństwa i Życia Konsekrowanego. Zostaje on przedłużony na cały tydzień, a więc do 14 maja. Chodzi o to, aby na nowo budzić potrzebę modlitwy o powołania z głębokim rozumieniem znaczenia kapłanów i osób konsekrowanych w Kościele. Winno to wiązać się z nawróceniem całego Kościoła do życia wg wskazań Jezusa, z wytworzeniem przestrzeni do naśladowania Jezusa, z troską o ukształtowanie dojrzałej osobowości religijnej u ludzi młodych. W tym biorą wszyscy udział, a więc wszyscy też są za powołania w Kościele odpowiedzialni. Największym problemem dziś jest przekazanie wiary.

Szczególny udział w trosce o powołania duchowne mają parafialne grupy powołaniowe, które w naszej Archidiecezji noszą nazwę "Grono Przyjaciół Archidiecezjalnego Wyższego Seminarium Duchownego".

Można szukać nowych form. Można przesyłać SMS-y przez telefon komórkowy raz w ciągu dnia o treści religijnej i powołaniowej, teksty krótkich modlitw. Iść do ludzi, słuchać ich pytań, dowiedzieć się co ich porusza, co ich zajmuje. Szukać z nimi form wyrażania poszukiwań i tęsknot. Na nowo ukazać dawne formy modlitwy np. różaniec. Najważniejszym jest jednak osiągnąć to, co modlitwa oznacza: żyć w obecności Boga, znaleźć swoją drogę z Bogiem.

ks. Henryk Żukowski