lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
LISTOPAD 2004
nr 2/2004

Jeśli ziarno nie obumrze...

Żal tylko - chyba za mało - na pragnień lawinę huczącą.

Żal tylko - chyba za śpiewnie - na śmierci oddech ogromny.

"Ziemio - odpowiedz" - śpiewali.

Milczała gorzka ziemia.

K. K. Baczyński

I aż potąd milczy gorzka ziemia.

Mogiła - to tylko ślad skrywający kości skruszone.

Tylko ślad - ale jakże znaczący.

Tymi śladami podążamy!

Dokąd?

Milczy gorzka ziemia.

Ona bowiem jedynie dała osłonę Bożemu Ziarnu, człowieczej zarodzi, które ma moc trwania poza granicami przestrzeni i czasu.

I choć konstytucją tego świata jest śmierć, jednak granica śmierci nie wiąże Boga, a Bóg stanowi najpotężniejszy dowód, że świat nie jest wszystek wszechmocną materią.

Śmiercią, jak sznurem mierniczym, mierzymy głębię przemijania.

Jest to miara bezlitosna i przeraźliwie skuteczna.

A jednak dawny człowiek nigdy w nas dość nie umiera.

Na zabliźnionych mogiłach powstaje wiedza człowiecza.

O śmierci, nie zaprawiaj naszej głupoty swoją ironią!

Wszak wartością człowieka jest wieczność, która jednoczy ziemię z niebem.

A niebo jest naturalnym ziemi dopełnieniem.

Kiedy zapomina się o niebie, ziemia staje się pusta, a człowiek chory.

Ci, którzy ludziom zabierali niebo, nie dawali im ziemi, lecz czynili ją pustą i ciemną.

Wierzymy, wiarą w Bogu zakorzenioną,

że powstaliśmy z miłości

i w miłość się obrócimy.

CG