lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
MARZEC 2006
nr 3/2006

Wywiezieni do łagrów

Przedstawiamy tu dwóch kapłanów, których w 1940 r. władze sowieckie uwięziły i skazały do łagrów. Nie znamy okoliczności ich uwięzienia, a także do jakich łagrów ich wywieziono. Obaj byli narodowości litewskiej i razem studiowali w Seminarium Duchownym w Wilnie. Jeden w nieznanym obozie zakończył swoje życie, drugi wyjechał z Armią gen. W. Andersa do Iranu i był kapelanem w Wojsku Polskim.

Ks. Mieczysław Przemieniecki - wikariusz z Kuźnicy

Urodził się 8 XII 1894 r. w Janowie koło Kowna jako syn Kazimierza i Ewy z Dygrewiczów. Był Litwinem. Do Seminarium Duchownego w Wilnie wstąpił w 1913 r. Z powodu wojny światowej jakiś czas był poza seminarium. Ukończył je w 1920 r. i dnia 30 maja przyjął święcenia kapłańskie z rąk bpa Jerzego Matulewicza. Pierwszą placówką jego pracy była parafia Nacza, gdzie przez rok był wikariuszem. Następnie pracował jako wikariusz w Dziewieniszkach (1921-1923), był prefektem Gimnazjum Wielkiego Księcia Witolda w Wilnie, a od 1924 - administratorem tworzącej się parafii w Pielasie. Był tu krótko, gdyż jeszcze w tym samym roku został proboszczem parafii Łazduny i administratorem tworzącej się parafii Bakszty w dekanacie wiszniewskim. W 1928 r. był proboszczem parafii Zabrzezie, a od 1929 r. był proboszczem parafii Cejkinie w dekanacie święciańskim, gdzie w zdecydowanej większości byli wierni narodowości litewskiej. W 1932 r. został przeniesiony na wikariat do Dobrzyniewa koło Białegostoku, a stąd wkrótce na takież stanowisko do parafii farnej w Grodnie. W 1935 r. otrzymał litewską parafię Łyngmiany, a w roku następnym został proboszczem parafii Orany. W 1938 r. otrzymał skierowanie na wikariusza parafii Gierwiaty, a 1 VII 1939 r. został przeniesiony na wikariusza do Kuźnicy. Tu zastała go wojna. Pracował krótko. Ostatni raz figuruje w księdze chrztów pod datą 20 III 1940 r. Został uwięziony przez sowietów i wywieziony prawdopodobnie do łagrów w okręgu archangielskim. Dalsze jego losy są nieznane.

Ks. Bolesław Martynelis - proboszcz parafii Gieranony

Urodził się 13 IX 1895 r. we wsi Awiże w parafii Dusiaty w powiecie nowoaleksandrowskim (jezioroskim) w diecezji żmudzkiej. Był Litwinem. Ukończył 4 klasy szkoły rosyjskiej, a 5-tą klasę prywatnie. Wstąpił następnie do Seminarium Duchownego w Wilnie i ukończył je w 1920 r. Święcenia kapłańskie przyjął 30 maja tego roku z rąk bpa Jerzego Matulewicza i został skierowany do pracy w Stokliszkach w charakterze wikariusza. Już w roku następnym (20 VII) otrzymał nominację na proboszcza do Wiszniewa koło Świra, skąd w 1926 r. przeszedł na parafię Woronowo, a w 1933 r. - do Dukszt Pijarskich. W 1938 r. został proboszczem Krewa, a 14 V 1939 r. objął parafię Gieranony w dekanacie bieniakońskim. Tu zastała go wojna. Być może, iż w październiku 1939 r. miał jakieś trudności z władzami sowieckimi, może nawet siedział w więzieniu, gdyż dnia 27 X 1939 r. dziekan bieniakoński ks. Dominik Gajlusz powiadamiał Kurię Arcybiskupią w Wilnie, że "parafia gieranońska od tygodnia jest bez księdza" i prosił o naznaczenie duszpasterza. Na tym samym liście kanclerz kurii ks. Adam Sawicki zaznaczył, iż pozostaje nadal ks. Martynelis. Ostatnim udokumentowanym dniem jego pracy w Gieranonach jest 10 IV 1940 r. Dnia 12 kwietnia już obsługiwał parafię ks. Apolinary Zubelewicz z Bieniakoń, a po nim ks. Pujdak, pijar z Lidy.

Został więc ks. Martynelis uwięziony 10 lub 11 IV 1940 r. Nie wiemy, gdzie przebywał w więzieniu i jaki otrzymał wyrok. Wiadomo, że został wywieziony do łagru. Stąd po tzw. amnestii został zwolniony i udał się do tworzącej się Armii gen. W. Andersa. Od 18 X 1941 r. pełnił obowiązki kapelana 19 pułku piechoty. Z Wojskiem Polskim wyjechał do Iranu i w 1942 r. był kapelanem rezerwowym w 5 Brygadzie Wileńskiej, a później pełnił też obowiązki kapelana w czasie wysokogórskich ćwiczeń tej brygady w Libanie. Po wojnie z polskimi żołnierzami przybył do Wielkiej Brytanii i tam pracował wśród polskich emigrantów. Zginął w nieznanych okolicznościach 28 IX 1955 r. Jego tragiczną śmiercią zajmował się Scotland Yard.

ks. Tadeusz Krahel