lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
STYCZEŃ 2006
nr 1/2006

Ks. Franciszek Tomasik - salezjanin z Supraśla

W 1936 r. abp Romuald Jałbrzykowski przekazał salezjanom pobazyliański klasztor i cerkiew Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Supraślu. Oprócz pracy duszpasterskiej salezjanie prowadzili tu sierociniec. Pierwszym dyrektorem tego domu zakonnego był ks. dr?Franciszek Tomasik.

Urodził się on 26 VII 1899 r. w Jaworzycach koło Wieliczki. Jego rodzicami był Jan i Anna z domu Dziuban. W 1920 r. wstąpił do Zgromadzenia Salezjanów i odbył nowicjat w Kleczy Dolnej, a w 1924 r. złożył śluby wieczyste. Seminaryjne studia filozoficzne odbył w Krakowie, natomiast na dalsze studia wyjechał do Rzymu na Uniwersytet Gregoriański i tam uzyska doktorat z teologii. Święcenia kapłańskie przyjął z rąk Arcybiskupa Adama Stefana Sapiehy w Krakowie 3 VIII 1930 r. W latach 1932-1936 pracował w Warszawie w Zakładzie im. Ks. Siemca, a następnie został pierwszym dyrektorem nowej placówki salezjańskiej w Supraślu, gdzie zakonnicy prowadzili również sierociniec. Tu zastała go wojna. Władze sowieckie 8 XII 1939 r. zajęły klasztor, a później także kościół. Ks. Tomasik zamieszkał na poddaszu plebanii parafialnej. Był nękany przez władze sowieckie i kilkakrotnie wzywany na przesłuchania za udział w uspakajaniu zamieszek robotniczych w 1936 r. w Supraślu oraz za swoje kazania. Czując się zagrożonym postanowił przedostać się do rodziny w Generalnej Guberni. Czynił to za wiedzą dziekana białostockiego, ks. Aleksandra Chodyki. Dnia 4 IV 1940 r. przy próbie przedostania się kajakiem przez rzekę Bug za Siemiatyczami na drugą stronę wpadł w ręce sowieckiej straży granicznej. Przez trzy miesiące siedział w więzieniu w Białymstoku, następnie tyleż czasu w Brześciu nad Bugiem. Otrzymał karę 8 lat łagrów i został wywieziony nad Morze Białe. Po tzw. amnestii z sierpnia 1941 r. został zwolniony i w październiku znalazł się na południu ZSRR w Polskiej Armii.

Dnia 10 XI 1941 r. został kapelanem w 7 Baonie Sanitarnym, a 4 IV 1942 r. z Wojskiem Polskim przybył do Iranu. Tu bp Gawlina zaproponowal mu opiekę nad polskimi sierotami, a władze wojskowe nie chciały go zwolnić z wojska. Sprawę rozstrzygnął delegat apostolski w Teheranie i ks. Tomasik udał się z dziećmi do Isfahanu. Tu założył szereg zakładów opiekuńczych i szkół dla polskich dzieci. Miał pod opieką ponad 2?000 dzieci. Praca ponad siły wyczerpała do tego stopnia, ze zrezygnował z kierowania tymi placówkami. W 1945 r. nastąpiła ewakuacja Polaków z Iranu do Libanu. Pracował odtąd w Zouku Mikael, gdzie był nauczycielem, inspektorem nauczania religii, a od 1949 r. - dyrektorem dwóch liceów i trzech gimnazjów. Po likwidacji polskich placówek w Libanie pozostał tam z resztkami rodaków. Ze względu na stan zdrowia (wylew i paraliż) wyjechał do salezjańskiego domu w Betlejem. Stąd zabrał go do włoskiego szpitala w Damaszku i zaopiekował się chorym dr?Conti. Tam zmarł 18 III 1961 r.

ks. Tadeusz Krahel