lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
STYCZEŃ 2006
nr 1/2006

Jubileusz 100-lecia Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny - 60. rocznica śmierci bł. Bolesławy Lament

Był 29 styczeń 1946 r. i dzień szary i mroźny. Tego dnia zmarła, a zarazem narodziła się dla Nieba, Matka Bolesława Lament. Czterdzieści pięć lat później, dnia 5 czerwca 1991 r. papież Jan Paweł II zaliczył ją do grona błogosławionych. Podczas Mszy Świętej beatyfikacyjnej Ojciec Święty powiedział: "Przed 45 laty tutaj w Białymstoku, umarła Służebnica Boża Bolesława Lament, założycielka Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny, dzisiaj została ona ogłoszona błogosławioną... Długo przed Soborem Watykańskim II stała się inspiratorką ekumenizmu w życiu codziennym przez miłość".

Ojciec Święty dokonując beatyfikacji wyznaczył dzień jej wspomnienia na 29 stycznia. Dla duchowych córek bł. Bolesławy i wszystkich jej czcicieli jest to dzień szczególny. Tego dnia bowiem uwielbiają Boga za szczególny dar mężnej niewiasty i zakonodawczyni. Jest to także dzień wyjątkowy dla Archidiecezji Białostockiej, albowiem bł. Bolesława od 1935 r. prowadziła prężną działalność apostolską na białostockiej ziemi. Tutaj też w Białymstoku przy ul. Stołecznej 5 dokonały się ostatnie dni jej życia. Dlatego 29 stycznia 2006 r. w kościele św. Rocha o godz. 11 zostanie odprawiona Msza Święta dziękczynna za szczególny dar świętości bł. Bolesławy i łaski udzielone jej duchowym córkom w minionym stuleciu.

Dokonując refleksji nad minionym czasem dziś warto spojrzeć wstecz i spytać kim była bł. Bolesława i co takiego uczyniła, że Kościół ją zaliczył do grona błogosławionych.

Córa ziemi łowickiej przesiąkniętej krwią walczących o wolną Polskę urodziła się 3 lipca 1862 r. w Łowiczu. Dwa tygodnie później została ochrzczona w kościele św. Ducha. Była najstarszą z ośmiorga dzieci, Marcina i Łucji z domu Cyganowskiej. Pomimo niesprzyjających okoliczności, jakie stwarzała polityka zaborców, Bolesława została wychowana w duchu głębokiego umiłowania Boga i Ojczyzny. O dobrym wychowaniu może świadczyć to, że tak Bolesława jak i jej dwie młodsze siostry Maria i Stanisława poświęciły się całkowicie Bogu. Dla Bolesławy w Łowiczu wszystko się zaczęło: życie, szkoła i praca oraz poszukiwanie dróg Bożego powołania. Tu ukończyła szkołę elementarną, a potem progimnazjum. Następnie udała się do Warszawy, by uczyć się krawiectwa. Po uzyskaniu dyplomu wróciła do Łowicza, gdzie założyła własny zakład krawiecki. Mogła się, więc usamodzielnić i żyć na własny rachunek, ale ona poszukiwała, gdyż chciała we wszystkim pełnić wolę Boga.

Poszukiwanie życiowego powołania prowadziło ją poprzez Zgromadzenie Rodziny Maryi i służbę najuboższym w Warszawie na Pradze. Momentem przełomowym w życiu Bolesławy, po śmierci brata Stefana, stało się głębokie przeświadczenie, że Bóg pragnie jej powołania oraz zaproszenie pani Sianożęckiej do pracy w Mohylewie. W 1903 r. udała się do Mohylewa. Tu boleśnie doświadczyła jak wiele zła powoduje podział chrześcijan. Głęboko przejęta pragnieniem Chrystusa, "aby byli jedno" i troską o zbawienie dusz, w 1905 r. założyła zgromadzenie zakonne o charyzmacie ekumenicznym. Początkowo nosiło ono nazwę Towarzystwa Świętej Rodziny. Ze względu na wrogą politykę caratu, zgromadzenie działało w całkowitej konspiracji. W 1923 r. jego nazwa została zmieniona na Siostry Misjonarki Świętej Rodziny. Siostry przez pierwsze dwa lata pracowały w Mohylewie, a następnie udały się do Petersburga. Tu młode Zgromadzenie znalazło się w krytycznym stanie materialnym, dlatego jako wolę Bożą jego istnienia odczytano propozycję pracy w sierocińcu przy parafii św. Kazimierza.

W Petersburgu Bolesława założyła gimnazjum i progimnazjum żeńskie. Obie szkoły prosperowały do 1918 r. Siostry utraciły wówczas cały swój dorobek, dlatego Bolesława z wdzięcznością przyjęła propozycje bp Dubowskiego, by podjąć pracę w Żytomierzu. Niestety po zajęciu miasta przez bolszewików, dalsze pozostawanie na terenie zajętym przez rewolucję było bardzo niebezpieczne. Bolesława zdecydowała więc przenieść się wraz z siostrami do niepodległej Polski. Tu dzięki napływowi nowych kandydatek nastąpił dynamiczny rozwój młodego Zgromadzenia. Po rezygnacji z obowiązków matki generalnej, matka Bolesława udała się do Białegostoku. Pomimo podeszłego wieku zorganizowała dwa przedszkola, szkołę zawodową i gimnazjum. Od 1941 r. jej apostolstwo czynu przekształciło się w apostolstwo cierpienia, gdyż została sparaliżowana. Głęboko przeżywała następstwa wojny, a zwłaszcza utratę placówek oświatowych. Pomimo to powtarzała z wielką ufnością "nic się nie dzieje bez woli i dopuszczenia Boga".

Bolesława Lament zmarła 29 stycznia 1946 r. w Białymstoku w opinii świętości. Została pochowana w klasztorze w Ratowie, w diecezji płockiej.

W 1979 r. dokonano translacji jej doczesnych szczątek. Po beatyfikacji relikwie bł. Bolesławy zostały przeniesione do Białegostoku, gdzie przy ul. Stołecznej 5 powstało sanktuarium poświęcone jej pamięci.

s. Brygida Danuta Karwowska, MSF