lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
STYCZEŃ 2006
nr 1/2006

Najświętsze Imię Jezus

W Piśmie Świętym imię najczęściej określa osobę, jej charakter, godność, przeznaczenie. Imię także wyróżnia osobę spośród innych, ma również charakter porządkujący; służy do identyfikacji osób, miejsc, rzeczy; odnoszone jest do Boga (Imię Boga), osób, zwierząt (Rdz 2,20) i rzeczy, w tym także miast (Rdz 4,17; Joz 14,15), gór (Rdz 22,14), kamieni (1 Sm 7,12), wzgórz (Ez 20,29), rzek (Rdz 2,11), źródeł (Sdz 15,19), drzew (Rdz 35,8) ołtarzy (Wj 17,15), stel i dni (2 Sm 18,18; Ez 24,2) - (S. Szymik).

Najświętsza Maryja Panna podczas Zwiastowania usłyszała od Anioła Gabriela: "Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego ojca, Dawida" (Łk 1,31-32). Podobnie św. Józef, jak Maryja, przeżył swoje Zwiastowanie. "(...) oto Anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w niej poczęło. Porodzi syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów" (Mt 1,20-21). Zgodnie z tradycją izraelską w ósmym dniu po narodzeniu obrzezano Dzieciątko i "nadano mu imię Jezus, którym Je nazwał anioł, zanim poczęło się w łonie (matki)" (Łk 2,21).

Imię Jezus (hebrajskie: Jehoszu'a, forma skrócona: Jeszu'a, greckie: Jesus) oznacza: Jahwe pomaga, ratuje. W księgach Nowego Testamentu to imię wspomniano 913 razy w odniesieniu do osoby Jezusa. Z czasem, dla odróżnienia innych osób od osoby naszego Pana, zaczęto do Jego imienia dodawać przydomek: "Nazarejczyk" (Mk 14, 67), "z Nazaretu" (Mt 21,11) lub tytuł Chrystus (Mk 1,1) - (H. Ordon). W Liturgii Godzin (3.01) czytamy, że dla ludzi wierzących imię Jezus jest najdroższe i najświętsze. Oznacza ono bowiem osobę Syna Bożego, w którym jest nasze pojednanie z Bogiem i wieczne zbawienie. "(...) nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni" (Dz 4,12).

Kult Najświętszego Imienia Jezus rozpoczął się w XV wieku za sprawą franciszkanina św. Bernardyna ze Sieny. Często w kazaniach wspominał imię naszego Pana, posługiwał się także podczas ich wygłaszania monogramem IHS (Jezus Zbawiciel Ludzi). Chodziło mu o to, aby słuchacze ukochali imię naszego Zbawiciela, często obrażane przez bluźnierstwa i krzywoprzysięstwa lub przez bezmyślne jego wymawianie. W jednym z kazań św. Bernardyn mówił: "Oto właśnie Najświętsze Imię. Tak bardzo upragnione przez ojców dawnego przymierza (...) Imię Jezus - to potężne umocnienie wiary. Dzięki niemu stajemy się dziećmi Bożymi (...) O zaiste chwalebne to imię, pełne wdzięku, tchnące miłością i potęgą! Przez Ciebie przebaczenie grzechów, zwycięstwo nad przeciwnikami zbawienia. W Tobie wyzwolenie od naszych słabości, umocnienie, pogoda ducha wśród cierpień i przeciwności. Tyś chlubą wierzących, nauczycielem dla kaznodziejów, umocnieniem dla przeciążonych pracą, podporą dla słabnących. Twój płomienny żar rozpala szlachetne pragnienia. Ty zapewniasz skuteczność naszym modłom".

Część Najświętszego Imienia Jezus rozwijał w swoich kazaniach, także w wieku XV inny franciszkanin, św. Jan Kapistran. Podjęli to także dominikanie i jezuici. Wyrazem żywego kultu imienia Zbawiciela były liczne bractwa Imienia Jezus, czyli religijne stowarzyszenia świeckich katolików, także w Polsce.

Przed rokiem 1968 w naszym Kościele była uroczystość Najświętszego Imienia Jezus obchodzona w niedzielę między 2 a 5 stycznia. W zreformowanym kalendarzu liturgicznym przez papieża Pawła VI w 1969 r. zrezygnowano z tej uroczystości, pozostawiono tylko Mszę wotywną (do wyboru według uznania celebransa) o Najświętszym Imieniu Jezus w Mszale tegoż papieża z roku 1970. W Mszale papieża Jana Pawła II, z roku 2002, umieszczono tenże formularz pod datą 3 stycznia jako wspomnienie dowolne Najświętszego Imienia Jezus.

Poznając problematykę związaną z imieniem naszego Zbawiciela zapewne wielu z nas uświadomi sobie, że nie zawsze to Najświętsze Imię wypowiadamy z szacunkiem i czcią, nie zawsze jego wypowiedzenie przybiera formę krótkiej modlitwy. Warto wiedzieć, że w tradycji Kościoła wschodniego istnieje pobożna praktyka wypowiadania imienia Jezus. Mnich Kościoła wschodniego pisze, że "autentyczną modlitwą Jezusa w sensie bizantyjskim jest każde powtarzane wezwanie, którego sednem i mocą jest imię Jezusa. Można np. powiedzieć: "Jezus Chrystus" albo "Pan Jezus" lub tylko "Jezus". Ten sposób modlitwy może być ustny lub myślny, może przybrać formę rozmyślania lub kontemplacji. Można w ten sposób modlić się w domu, w kościele, na ulicy, w biurze, w szkole. Można to imię wypowiadać wiele razy w ciągu dnia. Zależy to od nas samych. Jak przed każdą modlitwą, także i tu należy skupić się oraz poprosić o pomoc Ducha Świętego, aby dzięki niemu wyznać, że "Panem jest Jezus" (1 Kor 12,3).

Zakończmy nasze rozważanie mszalną modlitwą: "Boże, Ty przez Wcielenie swojego Słowa rozpocząłeś zbawienie ludzi. Okaż miłosierdzie tym, którzy Cię błagają, aby wszyscy uznali, że nie ma innego imienia, którego winni wzywać, jak tylko imię Twojego Jednorodzonego Syna".

ks. Stanisław Hołodok