lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
LISTOPAD 2005
nr 11/2005

Brat Ludwik Sikora z Ostrej Bramy

Wśród wywiezionych przez sowietów na Wschód był karmelita z Ostrej Bramy brat Ludwik Sikora. Pochodził on z południowej Polski. Urodził się 4 XI 1912 r. w Zawadce koło Wadowic. W tym mieście urodzin papieża Jana Pawła II był klasztor karmelitów bosych, którzy swoją duchowością i pracą duszpasterską oddziaływali na okolicznych mieszkańców. Pod ich wpływem młody Ludwik w 1933 r. wstąpił do zakonu karmelitów, do ich klasztoru w Czernej, gdzie znajdował się nowicjat. Dnia 12 I 1934 r. przywdział habit zakonny i otrzymał imię zakonne Dydak od Dzieciątka Jezus. Po kilkunastu latach wrócił jednak do swego imienia chrzestnego. Dnia 13 I 1936 r. złożył pierwsze śluby zakonne. Po odbyciu nowicjatu pracował w klasztorze karmelitów w Wiśniowcu, a następnie, w latach 1938-1939, we Lwowie. Wszędzie pełnił funkcję kucharza.

W 1939 r. władze zakonne skierowały brata Ludwika do klasztoru w Wilnie przy Ostrej Bramie. Tu pełnił obowiązki organisty. Krótko przebywał też w klasztorze karmelitów w Miadziole Starym. W 1940 r. sowieci uwięzili go i wywieźli do łagru. W jakim czasie dokładnie i w jakich okolicznościach to się stało, niestety, nie wiemy. Nie wiemy też do jakiego łagru trafił. Wiadomo natomiast, że po tzw. amnestii udało mu się w drugiej połowie 1941 r. dostać do organizującej się Polskiej Armii gen. W. Andersa i z nią wyjechał ze Związku Sowieckiego do Iranu. Stąd przez Irak i Palestynę z wojskiem wyjechał do Włoch i tu odbył całą wojenną kampanię walcząc pod Monte Cassino, Bolonią i Loretto. Po wojnie wrócił do życia zakonnego. Przebywał jakiś czas w klasztorze we Włoszech, a następnie pracował w klasztorze na górze Karmel w Ziemi Świętej. W 1948 r. wyjechał do Anglii, skąd po trzech latach udał się do Stanów Zjednoczonych i pracował w nowo założonym klasztorze karmelitów w Munster koło Chicago. Tu później karmelici pobudowali Ostrą Bramę i szerzą tam kult Ostrobramskiej Matki Miłosierdzia. Brat Ludwik w latach 1972-1975 przebywał w Polsce oraz w Rzymie. Następnie wrócił do Munster i tam 24 III 1988 r. zmarł.

ks. Tadeusz Krahel