lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
LIPIEC 2005
nr 7/2005

Ksiądz kapelan Stefan Kiwiński

Ks. Stefan KiwińskiKsiądz Stefan Kiwiński urodził się 2.09.1902 r. we wsi Wołkowszczyzna w parafii Dubinki w powiecie wileńsko-trockim. Jego rodzicami byli Franciszek i Joanna z Giedrysów. Naukę rozpoczął w Dubinkach, ale wojna przerwała edukację. W 1918 r. wstąpił do szkoły miejskiej w Wilnie, którą kierował ks. Jan Kozak. Następnie przeszedł do Gimnazjum Zygmunta Augusta i po 4-ej klasie wstąpił do Seminarium Duchownego w Wilnie, najpierw do klas licealnych, po których ukończeniu kontynuował studia filozoficzne i teologiczne, także na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Stefana Batorego. Święcenia kapłańskie przyjął w 1929 r. z rąk Arcybiskupa Romualda Jałbrzykowskiego.

Na pierwszą placówkę został skierowany do Komaj, gdzie pracował jako prefekt. Wiosną 1930 r. wysłano go do Hożej, gdzie przez jakiś czas pomagał w pracy choremu proboszczowi, a następnie otrzymał nominację do parafii farnej w Grodnie. Po niecałym roku pracy został przeniesiony do Ejszyszek, gdzie przepracował jako wikariusz dwa lata. W 1933 r. otrzymał nominację do Kirjanowiec w dekanacie lidzkim, gdzie miał za zadanie zorganizowanie parafii. Dnia 11.01.1934 r. został proboszczem w Narwiliszkach w dekanacie oszmiańskim. Tu pracował aż do wojny. Była to parafia licząca ponad 3?000 wiernych, którą dopiero po odzyskaniu niepodległości wskrzeszono do życia i zbudowano drewniany kościół pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny Matki Miłosierdzia. Wcześniej bowiem władze carskie zlikwidowały parafię i i zniszczyły kościół.

W końcu kwietnia 1939 r. ks. Kiwiński został mianowany kapelanem rezerwy Wojska Polskiego w stopniu kapitana, a w sierpniu tego roku w ramach mobilizacji został skierowany do 13 pułku ułanów w Ośrodku Zapasowym Kawalerii w Nowej Wilejce. We wrześniu 1939 r., po wkroczeniu wojsk sowieckich na Wileńszczyznę przeszedł z oddziałem wojska na Litwę. Internowany był w Połądze i Wiłkowyszkach (19.09.1939-12.07.1940). W obozie w Połądze znalazło się ponad 4?000 polskich żołnierzy. Wielką życzliwość okazywał im biskup diecezji Telsze Augustyn Staugajtis. Pomocą służył też hrabia Tyszkiewicz z Połągi. Miejscowy proboszcz dla potrzeb polskich żołnierzy udostępnił kościół parafialny. Internowani kapelani prowadzili pracę duszpasterską wśród swoich towarzyszy niedoli. Również w obozie w Wiłkowyszkach kapelani mogli otoczyć opieką duszpasterską swoich żołnierzy.

Po zajęciu Litwy przez wojska sowieckie ks. Kiwiński wraz z żołnierzami został wywieziony do Kozielska, gdzie znalazł się 15.07.1940 r., a następnie - do Griazowca. Tu panował już reżym bolszewicki i ks. Kiwiński mógł tylko potajemnie służyć pomocą duchową żołnierzom, spowiadając i udzielać Komunii Świętej. W wyniku tzw. amnestii został zwolniony z obozu 2.09.1941 r. i znalazł się w Armii Gen. Andersa. Od września lub października 1941 r. był kapelanem w Ośrodku Zapasowym 5 Dywizji Piechoty. Opuścił ZSRR z Armią Polską i wiosną 1942 r. został kapelanem 7 Pułku Artylerii Lekkiej, a pod koniec tego roku - kapelanem 6 Dywizji Piechoty. Później był kapelanem w 3 Dywizji Strzelców Karpackich na Bliskim Wschodzie. Po zakończeniu wojny pracował w Wielkiej Brytanii, najpierw w hostelach dla zdemobilizowanych żołnierzy, a potem jako duszpasterz ludności cywilnej. "Pracował bez rozgłosu, nie szukał siebie ani swej chwały". Został odznaczony godnością kanonika honorowego. Zmarł 23.02.1962 r. w Longborourgh, gdzie ostatnio pracował.

ks. Tadeusz Krahel