lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
LIPIEC 2005
nr 7/2005

Święty Kamil de Lellis

Przyszedł na świat 25 V 1550 r. w rodzinie szlacheckiej Jana i Kamili de Campellis, w miejscowości Bucchianico k. Chieti w środkowej Italii. Ojciec był wojskowym w randze pułkownika i walczył w armii hiszpańskiej, natomiast matka zajmowała się działalnością charytatywną. Kamil w młodym wieku stracił rodziców. Matka zmarła, gdy miał lat 13, natomiast cztery lata późnej odszedł do wieczności ojciec. Kamil zdobył powierzchowne wykształcenie i zgodnie z rodzinną tradycją został zaciężnym żołnierzem najpierw w Republice Weneckiej, a następnie w Hiszpanii. Walczył z Turkami w Dalmacji (1571), później w Tunisie (1572 - 1574). W tym czasie stracił rodzinny majątek uczestnicząc w grach hazardowych. Z tej racji był zmuszony w roku 1574 wynająć się do pracy przy budowie Klasztoru Kapucynów w Manfredonii, do których wstąpił w rok później po swoim nawróceniu i pogłębieniu życia religijnego. Z powodu choroby (niegojąca się rana na nodze) musiał opuścić nowicjat i udać się do szpitala św. Jakuba w Rzymie, gdzie wcześniej dwukrotnie leczył się z ran i potem powracał do żołnierskiego i awanturniczego stylu życia. Będąc przez cztery lata w szpitalu z niezwykłym poświęceniem posługiwał innym chorym, zapewniając w ten sposób sobie środki na utrzymanie. Po częściowym zagojeniu się rany powrócił do Klasztoru Kapucynów, jednakże rana znów otworzyła się i Kamil musiał opuścić na zawsze ten zakon. Zrozumiał wówczas, że Pan Bóg oczekuje od niego, aby został kapłanem i spieszył z duchową oraz materialną pomocą nieuleczalnie chorym. Po odbytych studiach w Rzymie, został tamże wyświęcony na kapłana w roku 1584. W tym samym roku w uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w kościele Matki Bożej Cudownej wraz z kilkoma towarzyszami, których podczas studiów pozyskał dla swoich planów, przywdział habit nowej rodziny zakonnej i złożył trzy proste śluby: ubóstwa, czystości i posłuszeństwa wraz z dodaniem czwartego ślubu, mianowicie oddania się bez reszty posługiwaniu chorym. Wszyscy członkowie nowego zakonu udali się do szpitala Ducha Świętego, gdzie przez 28 lat posługiwali chorym pod kierunkiem swojego założyciela. Papież Sykstus V 18 III 1586 r. zatwierdził nową rodzinę zakonną św. Kamila, zwaną od jego imienia: kamilianami,. Tego roku pozwolił też na noszenie czarnego habitu z czerwonym krzyżem na piersi. Dnia 8 XII 1591 r. Kamil wraz z 25 towarzyszami złożył uroczyste śluby z dodaniem czwartego ślubu: "wiecznej obecności ciałem i duszą przy chorych, nawet zarażonych". Dzieło św. Kamila rozwijało się. Powstały nowe placówki, w których poświęcano się chorym: w Neapolu, Mediolanie, Genui, Florencji, Mantui, Bolonii, Chieti, Viterbo, Mesynie i Palermo. Za życia św. Kamila otworzono 65 własnych, zakonnych szpitali. Święty Kamil usługiwał chorym jak samemu Chrystusowi. Czytamy w jego życiorysie: "Miłość Kamila była tak wielka i tak rozległa, iż swoją uprzejmością i serdecznością obejmowała nie tylko chorych i umierających, ale w ogóle wszystkich ubogich i potrzebujących. Jego serce było wypełnione tak wielką dobrocią względem potrzebujących, iż miał zwyczaj powtarzać: 'Gdyby w ogóle na świecie brakowało ubogich, należałoby się postarać ich odnaleźć, niejako spod ziemi wydobyć dla okazywania im dobroci i miłosierdzia'" (Liturgia Godzin, t. III, s. 1319).

Św. Kamil wyczerpany z sił odszedł do Pana w opinii świętości w Rzymie 14 VII 1614 r. Jego ciało spoczywa w Wiecznym Mieście w kościele przy domu generalnym w kaplicy Najświętszego Sakramentu. Kanonizował Kamila papież Benedykt XIV w roku 1764. Papież Leon XIII ogłosił św. Kamila wraz ze św. Janem Bożym patronem szpitali i chorych (1886), natomiast papież Pius XI jego opiece oddał (1930) pielęgniarki i pielęgniarzy (J. Kuk, W. Zaleski).

W ikonografii przedstawia się św. Kamila jako zakonnika w średnim wieku, z wychudzoną twarzą okoloną krótką brodą, w czarnym habicie z czerwonym krzyżem na piersiach. Stałymi atrybutami św. Kamila są: księga reguły, krzyż i różaniec, czasami trzyma w dłoni trupią czaszkę (M. Jacniacka).

Liturgiczny obchód ku czci św. Kamila de Lellis przypada na dzień 14 lipca i ma charakter wspomnienia dowolnego.

Zakon św. Kamila liczył w roku 1997?140 domów i 1015 członków (w tej liczbie 649 księży). Dom Generalny znajduje się w Rzymie. W Polsce kamilianie rozpoczęli swoją działalność w roku 1904 w Miechowicach na Śląsku, zajmując się głównie walką z alkoholizmem. W roku 1997 było w Polsce 103 zakonników, w tej liczbie 55 księży, 14 braci, 3 diakonów, 21 alumnów i 10 nowicjuszy.

Niech osoba św. Kamila uwrażliwi nas na potrzebę troski o ludzi chorych, starszych wiekiem i ubogich. Nasze przypatrywanie się św. Kamilowi zakończmy modlitwą mszalną: "Boże, Ty dałeś św. Kamilowi kapłanowi, szczególną miłość ku chorym, napełnij nas duchem Twojej miłości, abyśmy służyli Tobie w naszych bliźnich i w godzinę śmierci mogli spokojnie odejść do Ciebie".

ks. Stanisław Hołodok