lipiec 2010

sierpień 2010

maj 2010

czerwiec 2010

marzec 2010

kwiecień 2010

styczeń 2010

luty 2010
   

styczeń 2009

luty 2009

marzec 2009

kwiecień 2009

maj 2009

czerwiec 2009

lipiec 2009

sierpień 2009

wrzesień 2009

październik 2009

listopad 2009

grudzień 2009
   

styczeń 2008

luty 2008

marzec 2008

kwiecień 2008

maj 2008

czerwiec 2008

lipiec 2008

sierpień 2008

wrzesień 2008

październik 2008

listopad 2008

grudzień 2008
   

styczeń 2007

luty 2007

marzec 2007

kwiecień 2007

maj 2007

czerwiec 2007

lipiec 2007

sierpień 2007

wrzesień 2007

październik 2007

listopad 2007

grudzień 2007
 

styczeń 2006

luty 2006

marzec 2006

kwiecień 2006

maj 2006

czerwiec 2006

lipiec 2006

sierpień 2006

wrzesień 2006

październik 2006

listopad 2006

grudzień 2006
 

styczeń 2005

luty 2005

marzec 2005

kwiecień 2005

maj 2005

czerwiec 2005

lipiec 2005

sierpień 2005

wrzesień 2005

październik 2005

grudzień 2005
 
PAŹDZIERNIK 2004
nr 1/2004

Tajemnice różańca - streszczenie tajemnicy ludzkiego życia

Rozpoznawanie rzeczywistości i celu swego istnienia jest podstawowym zadaniem każdego człowieka. Do tego wzywa nas ludzka rozumna natura i Bóg - jej Stwórca i cel. Zaprzepaszczenie tej powinności objawia się niszczeniem człowieczeństwa i rezygnacją z wiecznego szczęścia. Bowiem: Ktoś, kto nie doświadcza swojego życia jako odpowiedzi na Boże powołanie, nie potrafi dojrzale żyć jak człowiek (O. P. Martinelli). Jedną z form i okoliczności realizacji tego powołania jest modlitwa. Wśród różnych zaś form modlitewnego kontaktu z Bogiem w tradycji katolickiej szczególne miejsce zajmuje modlitwa różańcowa. Wielu ludzi jest z nią bardzo związanych i to nie tylko tzw. prostych wiernych. Ks. prof. Wł. Sedlak wyznaje: Mój kapitał duchowy i intelektualny! Te dwa miliony zdrowasiek. [...] różaniec [...] był wszędzie, w samolocie, w areszcie. To przylgniecie do różańca wiąże się może z tym, że przesuwając paciorki i rozważając różańcowe tajemnice, odnajdujemy w nich streszczenie tajemnicy naszego ludzkiego życia. Człowieczy los stanowi bowiem składową trzech podstawowych etapów i wymiarów istnienia: radości, cierpienia i chwały.

Tajemnice radosne - radość istnienia i rozpoznawanie życia

Zwiastowanie - wiadomość o poczęciu i zapowiedź narodzin. Wieść o zaistnieniu nowego życia zawsze winna być radośnie przyjmowana, a owo jakże się to stanie wyrażać ma tylko niepokój miłości, aby wszystkiemu podołać. Jakże smutno, gdy dzisiaj wielu na wieść o poczęciu dziecka wpada w panikę, przeżywa rozczarowanie, a niektórzy nawet szukają możliwości zniszczenia go. Nawiedzenie - dzielenie się radością z poczęcia i chęć służenia innym przeżywającym tę radość i błogi trud rodzicielstwa. Oby nikt się nie smucił i nie wstydził faktu poczęcia dziecka, oby jedni drugim pomagali przeżywać radość i niepokój macierzyństwa i ojcostwa. Narodzenie - radość i duma z faktu ujrzenia świata i swoich najbliższych. Raduje się nowo narodzony i ci, którzy tworzą środowisko jego życia. Jakże trafnie tę radość wyraża samo dziecko: Mamusiu, ja rzeczywiście się cieszę, że jestem na świecie. Czasem się nad tym zastanawiam i myślę: jakież to dziwne! Cóż za cudowny przypadek, że wśród tylu ludzi, którzy byli przed nami i przyjdą po nas, narodziłem się również i ja, właśnie tobie, i właśnie w takim kraju. Byłbym głupi, gdybym nie rozumiał, że tak szczęśliwie się narodziłem [J. Toman, M. Tomanova, Sokrates, Warszawa 1980, s. 104-105]. Oby każde dziecko chciało i mogło tak się cieszyć, a każda mama i tata z radością je witali. Ofiarowanie - podziękowanie Bogu za życie i polecenie Mu nowo narodzonego oraz uczenie się rodzicielstwa. Gdyby każdy rodzic tak to pojmował, wtedy nie byłoby porzuconych dzieci i nieznanych rodziców. Należy przy tym pamiętać, że wszystkie matki są matkami wielkich ludzi; nie jest ich winą, że życie sprawia im często zawód [B. Pasternak]. Odnalezienie - uczenie się życia, wzrastanie w łasce u Boga i u ludzi. Zrozumienie prawdy, że każdy z nas przede wszystkim ma być w tym, co należy do Ojca, nie dopuści do ucieczek z domu, a wszyscy zagubieni odnajdą siebie w Bogu i z radością powrócą do swoich domów.

Tajemnice bolesne - doświadczanie trudu i cierpienia

Modlitwa w Ogrójcu - pierwsze spotkania z cierpieniem, męka podejmowania trudnych decyzji: Ojcze, jeśli możliwe... Móc zawsze powiedzieć: Niech się stanie Twoja wola! Ważne jest, żeby zrozumieć myśl św. Fr. Borgiasza: Ilekroć podnoszę w górę kielich, proszę o kielich. Biczowanie - spadają na nas niekiedy, a może i często niespodziewane cięgi życia. Są to razy od innych, może i najbliższych, pochodzą od układów społecznych, a najgorsze od nas samych. Wytrwanie i niepoddanie się, dostrzeganie sensu i szukanie obrony. Ukoronowanie cierniem - niektóre z tych życiowych cięgów utrwalają się, stają się naszą cierniową koroną, po której rozpoznają nas inni, a my z nią musimy żyć. Wtedy jeszcze więcej trzeba samozaparcia, siły wytrwania, w przekonaniu, że największą samotnością nie jest ta, która otacza człowieka, ale ta pustka w nim samym [B. Prus]. Dźwiganie krzyża - praktycznie jest udziałem każdego, choć jakże różnie wygląda. Na swojej krzyżowej drodze mamy uczyć się dźwigać krzyż. Najszlachetniejszy kamień - pisał A. Asnyk - jest ten, który kraje wszystkie inne, a siebie zarysować nie daje; najszlachetniejsze serce jest to, które właśnie raczej da się skaleczyć niż samo zadrasnąć. Ukrzyżowanie i śmierć -poświęcenie i wytrwanie aż do końca. Tylko przekonanie o słuszności sprawy, o sensie cierpienia i umierania pozwala stwierdzić: Wykonało się...W ręce Twoje powierzam mego ducha. Tylko w takiej postawie widać zwycięstwo i umierać nie żal.

Tajemnice chwalebne - doświadczanie zwycięstwa i chwały dobrego życia, cierpienia i zwycięstwa nad śmiercią

Zmartwychwstanie - przezwyciężanie małych i większych trudności i cierpień z nadzieją na ostateczne zwycięstwo i życie w wiecznym szczęściu. Ustawianie wszystkiego pod kątem wieczności - planów, decyzji, trudów, cierpienia, śmierci... Człowieku! Gdybyś wiedział jak twoja władza [...]/ czekają twej myśli - szatan i anioły:/ Czy ty w piekło uderzysz czy w niebo zaświecisz [A. Mickiewicz]. Wniebowstąpienie - nagroda za dobry wybór i radość spełnienia. Inaczej rozczarowanie i smutek, który przeżywa tak wielu. Ale może dlatego, że zapomnieli o przestrodze: Nie oczekujcie nic od człowieka, który pracuje tylko na swoje utrzymanie, a nie dla wieczności [A. de Saint-Exupery]. Zesłanie Ducha Świętego - doświadczenie potrzeby wsparcia Bożego Ducha, abym dobrze widział, wybierał, mężnie się trudził, zyskiwał owoce... Pokładanie ufności tylko w sobie, wiara tylko w siły ludzkiego rozumu i woli, to niszczenie samego siebie, gdyż: Ludzkość bez boskości sama siebie zdradza [C. K. Norwid]. W codziennym życiu to zdradzanie siebie objawia się postawą Hamleta: Precz z powinnością, / do diabła z sumieniem / w najgłębszą otchłań ciskam przyzwoitość [W. Szekspir]. Wniebowzięcie - nagroda za wierność Bogu i sobie, za codzienne bądź wola Twoja, za wytrwałe bycie w tym, co należy do Ojca. Ukoronowanie - przeżycie radości i chwały mądrości życia, utrwalenie na wieczność tego, co było przedmiotem pragnień i celem dążeń. Aby tak się stało, przesuwając paciorki różańca mam prosić z poetą: Chcę moje życie Tobą przeżyć, Boże / Tobie je oddać, jak od Ciebie wziąłem / Chcę byś rozpalił we mnie łaski zorze, / dał piąć się ciągle wyżej, choć z mozołem.

Rozważając różańcowe tajemnice życia Jezusa i Maryi uświadamiamy sobie streszczenie i cel naszej ludzkiej egzystencji. Jest to doświadczenie rzeczywistości o podwójnym wymiarze - ludzkim i nadprzyrodzonym. Kontemplując życie Chrystusa - Wcielonego Bożego Syna oraz Maryi Jego Matki odnajdujemy treść naszego życia ze wszystkimi jego składowymi - radością, cierpieniem, chwałą. Chrystus bowiem był do nas podobny we wszystkim, oprócz grzechu:, to samo możemy odnieść do Maryi. Możemy więc tu odnaleźć też wzorzec naszego życia, zwłaszcza pod kątem jego celowości i sensu. Drugi wymiar - nadprzyrodzony wyraża się w modlitewnym akcie, jakim jest różaniec. Modlitwa bowiem, będąc zjednoczeniem człowieka z Bogiem, pozwala doświadczyć rzeczywistości nadprzyrodzonych, co nadaje naszemu życiu inny wymiar i to, co ludzkie łączy z Boskim. Świadomi tej rzeczywistości w różańcowym zamyśleniu prosimy wstawiennictwa Maryi: Wieczna nas miłość ku niebu porywa, / Lecz gdy do lotu już duch się zrywa, / Coś go w dół zwicha podziemnym ciężarem, / I łask Twych tylko można znieść się darem! / Podaj nam w duszy niewidzialnych skrzydeł, / By, gdy ją smutek w dół gnie i obala, / Mogła się wyrwać z chytrych smętku sideł, / I z dołu w górę znów wzbić się, jak fala! [...] Mąk, trosk, łez, zgryzot i strachu i bólu / Pełno na świecie i Ty wiesz, O Pani, / Co serce nęci i co serce rani / Na cmentarzowym tego życia polu! / Ty wiesz, od czego dusze umierają, / I wiesz, od czego umarłe powstają / O, rozwiedź promień lepszego błękitu / Nad serc i ludów umarłych gruzami / Ty, królująca u wszechświata szczytu, / Zmiłuj się nad nami! [Z. Krasiński, Modlitwa do Matki Bożej].

ks. Józef Zabielski